Borst het best? Laten we niet overdrijven…

“Je gaat toch wel borstvoeding geven, hè?” Vala ziet nog de afwachtende, enigszins dreigende blik van de Amerikaanse midwife voor zich, toen ze nog niet eens drie maanden zwanger was van haar eerste. Want: breast is best, dat realiseerde ze zich toch wel? Vala knikte braaf en nam zich voor haar kind minstens de eerste zes maanden aan haar tiet te hangen. Want, per slot van rekening, hoe moeilijk kon het zijn?

Nou, behoorlijk moeilijk dus ontdekte ik, een bevalling en een paar pijnlijke, bloederige tepels later. Zo moeilijk zelfs dat ik er na drie weken huilend van ellende voeden maar de brui aan gaf en een paar helse maanden lang fulltime aan het kolven sloeg. Met een enorm schuldcomplex als gevolg. Nog geen maand moeder en al ontaard. Want dat is de algemene tendens: de moeder die niet zelf voedt, is eigenlijk haar kind niet waard. Stemmingmakerij pur sang, aangezien die zogenaamde enorme voordelen van borstvoeding, schromelijk worden overdreven.

Want alhoewel borstvoeding natuurlijk goed is voor baby’s (we produceren tenslotte niet voor niets melk), valt het met die gezondheidsvoorsprong die ze ervan zouden krijgen best wel mee. Amerikaans medisch onderzoek (o.a. Dr. Kramer’s Probit Trial en studies gepubliceerd in ‘The Journal of the American Medical Association’ en ‘The American Journal of Clinical Nutrition’) beschrijft dat hoewel borstvoeding een aantal voordelen laat zien op het gebied van cognitieve ontwikkeling, moedermelk het risico op obesitas, astma, allergieën en ADHD eigenlijk niet verkleint, terwijl dat de afgelopen jaren wel vaak beweerd is.

Recent Brits onderzoek laat zien dat kinderen ook niet intelligenter worden als ze moedermelk krijgen en tegenover iedere tien volledig borstgevoede babies staat gemiddeld slechts één oorontsteking minder (en daarvoor moet dan maar liefst 5400 uur gevoed zijn). Daarnaast is het zo dat analyse van onderzoek naar de voordelen van borstvoeding, door de United States Agency for Healthcare Research and Quality laat zien dat de onderzoeken op dit gebied vaak zwak gefundeerd zijn, weinig omvangrijk en de uitkomsten bovendien niet sluitend. Het ene onderzoek zegt dit, het andere weer dat. Dus wat nou waarheid is, weet eigenlijk niemand. Maar dat moedermelk geen magisch, ziekte genezend, vloeibaar goud is, kunnen we toch wel een beetje concluderen.

Lees ook: “Jouw zoon is zwakbegaafd omdat je hem niet zelf hebt gevoed…”

Hoe verdrietig is het dan eigenlijk, dat zoveel vrouwen opgezadeld worden met diepgewortelde schuldgevoelens, omdat ze hun baby’s niet hebben kunnen, of willen (shock, horror, shame on you, mama!) voeden? Want die gevoelens zitten diep, heel diep. Door alle agressieve tietenpropaganda zijn we een generatie van borstvoeders geworden en wie niet in de pas loopt, komt al gauw in het slechte moederhoekje terecht. Borstvoeden is al lang geen keus meer, het is bijna een verplichting geworden. En één van de grootste strijdpunten in de zogenaamde ‘moeder-oorlog’, die er continue onder vrouwen woedt. Vrouwen die hun kinderen moeiteloos zelf voeden, worden gezien als de heilige graal onder de moeders, in tegenstelling tot degenen die hun kind een flesje geven, zelfs als ze dat combineren met moedermelk, of als ze kunstvoeding geven omdat het borstvoeden simpelweg niet lukt. Geen kind aan de tiet? Dan verdien je het stempel van goede moeder niet. En we schromen niet om elkaar daarmee keihard om de oren te slaan.

De kritiek op de flesvoedingscommercie is de afgelopen jaren niet van de lucht geweest. Want: hoe durfden Nutricia en consorten reclame te maken voor wat een slap aftreksel van the real deal was? Blije flesgevoede baby’s op billboards, het zou verboden moeten worden. En dat werd het dus. Inmiddels zijn flesvoedingsfabrikanten verplicht om op ieder pak melkpoeder te vermelden dat je eigenlijk borstvoeding zou moeten geven en dat je die ‘kúnstvoeding’ (0ver stemmingmakerij gesproken…) dus beter niet kunt kopen, als je voor je kind ‘het beste’ wilt. Maar hoewel er om borstvoeden een wolk van authenticiteit en belangeloosheid hangt, is eigenlijk niets minder waar. Want reken maar dat er ook in in de moedermelkindustrie flink gecasht wordt. Hippe voedingsdoeken, state of the art kolfapparaten, borstvoedingskussens, voor elk facet van het borstvoeden heb je wel een must-have accessoire. Borstvoeden is altijd alleen maar puur, eerlijk en ‘granola’? Ladies, don’t be fooled.

Maar toch zijn we er met z’n allen heilig in gaan geloven, dat borstvoeden eigenlijk de enige gezonde, juiste keus is. Het is de kracht van de maatschappelijke indoctrinatie, waar we als mensen allemaal zo gevoelig voor zijn. Helemaal als het gaat om datgene wat ons het meeste lief is: onze kinderen. Iedereen, en zeker de jonge moeder, wil het tenslotte goed doen. En van dergelijke kwetsbaarheid wordt door de lobbyisten gretig gebruik maken. Gehoorzaam als lemmingen ontbloten we dus allemaal onze borsten, omdat de ‘autoriteiten’ ons vertellen dat dat is wat we zouden moeten doen. Ook als we dat eigenlijk helemaal niet fijn vinden, of door de grond gaan van de pijn, want tja, we willen er nou eenmaal toch graag bij horen. Niemand wil een rood kruisje achter haar naam en door het leven als een soort maatschappelijke paria. Want dat is waar de flesvoedende moeder bijna tot degradeert. Ik borstvoed, dus ik besta, is tegenwoordig bijna het devies.

Is het dan allemaal een farce, is borstvoeden eigenlijk helemaal niet zo goed en moeten onze baby’s collectief aan de fles? Nee, natuurlijk niet. Want er komt nou eenmaal niet voor niets melk uit je borsten als je net bevallen bent, dus dat is voor een baby hartstikke gezond. Maar dat geldt ook voor flesvoeding en daar zit hem de crux. Het één is niet superieur over het ander en dat is simpelweg een feit en geen onderwerp voor discussie. Het is dan ook tijd dat we stoppen te geloven in die leugen en hem halsstarrig aan elkaar op te dringen. Want het enige dat we ermee creëren is haat en nijd in een periode dat we als vrouwen een front zouden moeten vormen. Nieuw moederschap is namelijk als een nieuwe baan: al verwarrend, tijdrovend en moeilijk genoeg, zonder dat er betweterige en vingerwijzende collega’s aan je bureau staan. Wat ‘het beste’ is bepaal je zelf, omdat dat dat goed is voor JOU en daarmee by default ook voor je kind. Dus dames, je kind te eten geven, dát is een verplichting, maar hóe, dat is dan weer een keus.

En als je kind een griepje krijgt, dan zal het wel virus zijn. Oh, en die ADHD? Daarvan geef je gewoon je man de schuld.

Lees ook: Die bevalling ging nog wel, maar toen… Over de eerste 10 dagen erna.

Lees ook