De dag dat ik mijn kind sloeg (en mijn zelfbeeld in duigen viel)

kind, sloeg, slaan
Femke wist het zeker: nooit zou zij een gewelddadige vinger uitsteken naar haar kind. Slaan vindt zij namelijk volledig Uit Den Boze. En toch gebeurde het. Haar hoofd verloor het van haar gevoel. Een klein moment. Ze sloeg haar zoon, toen deze nog een peuter was. Haar zelfbeeld viel in duigen. Dit is wat ze er toen over schreef: 

Lees ook: Welke manier van straffen is wél effectief?

Je kind slaan. Als er iets is waarmee ik me niet wil associëren dan is het wel daarmee. Als je mij voordat Max geboren werd, had gevraagd of ik me voor kon stellen dat ik ooit mijn kind zou slaan, had ik volmondig NEE gezegd. Slaan is de uiting van een gevoel van onmacht. Gebruik woorden. Gebruik het strafstoeltje. Maar gebruik nooit een lijfstraf. De meest recente onderzoeken geven het ook aan: slaan is schadelijk voor het leven.

Maar slaan gebeurt. En niet alleen in tokkie-gezinnen, maar ook in ‘gewone’ gezinnen. Zoals dus die van mij.
Het was een woensdag en Max stapte met zijn verkeerde been uit bed. Hij begon meteen te zeuren dat ie niet aangekleed wilde worden, gooide zijn bord boterhammen tegen de grond en toen ik hem op zijn kamer zette om zichzelf te herpakken, pieste hij van nijd in zijn broek. Ik wist dat het een pittige dag ging worden, ook omdat ik de nacht ervoor slecht geslapen had. Het was een piekernacht geweest. Zo eentje waarin je om drie uur op je wekker kijkt en gaat tellen hoeveel uren je nog kunt slapen totdat je kind je wakker zal maken.

Ik besloot om met Max naar de speeltuin te gaan en ook daar was het duwen en trekken en dingen afpakken en gedrein en gezeur. Op de terugweg weigerde Max ineens om nog langer op zijn loopfiets te loopfietsen en hij ging liggen. “Ikke moe. Ikke moehoe.” Wat ik ook deed om hem te bewegen om hem weer in de benen te krijgen, het werkte niet. Afleiden, weglopen, streng doen, in de hoek van een portiek zetten…geen enkele indruk maakte het. Uiteindelijk kon ik niet anders dan hem maar naar huis tillen.

Het was inmiddels lunchtijd, dus ik zette Max een boterham met boterhamworst voor. Hij eiste pindakaas. Ik zei dat hij eerst een boterham met iets van worst of kaas moest eten en daarna pindakaas. Hij werd woedend en gooide een beker melk om. Ik probeerde kalm te blijven, telde tot tien, zette mijn zoon wederom op zijn kamer en ruimde de melk op. Na een paar minuten riep Max dat ie weer ‘lief’ kon doen en mocht hij van mij weer in de kamer komen spelen. We deden samen een puzzle, hij had alleen maar zin om stukjes door de kamer te gooien en ik zei dat ik er zo geen zin in had.

Ik pakte mijn telefoon om heel even een whatsappje te bekijken (ik zat op de vloer met mijn rug naar mijn zoon toe) en Max rende op mijn rug af, trok keihard aan mijn haar en beet in mijn rug. Met ingehouden woede zei ik streng dat hij daarmee op moest houden, maar hij ging door en toen verloor ik het. Met vlakke hand sloeg ik naar achter. Hard. Max liet meteen los en moest heel hard huilen. Ik jankte inmiddels ook. Max brulde: “Jij mij slaan, jij mij slaan” Het ging door merg en been.

Ik voelde me subiet intens slecht en ik vond het verschrikkelijk dat ik me niet in had kunnen houden. Zachtjes wiegde ik mijn kind heen en weer en kuste zijn betraande wangetjes. “Sorry”, fluisterde ik, “Mamma mag jou niet slaan. Niemand mag slaan. Jij niet, maar mamma ook niet.” Of hij het begreep, weet ik niet, maar feit was dat ik wel door de grond kon zakken van ellende. Toen Reinier ’s avonds thuiskwam, biechtte ik het hem meteen op. Vanzelfsprekend was mijn man helemaal niet blij te horen dat ik onze zoon een klap verkocht had. Maar hij had wel compassie met me toen hij zag hoe zwaar het op mijn maag lag. ’s Avonds voordat we gingen slapen, vroeg ik hem: “Maar schat, denk je dat Max zich dit voor altijd herinnert?” Mijn man antwoordde ontkennend. Maar ik dacht aan die onderzoeken die het tegendeel beweren en voelde me schuldig. Intens schuldig.

Lees ook: Waarom ik geen vrienden ben met mijn kinderen

Femke (38) is getrouwd met Reinier en heeft een temperamentvolle zoon van 4: Max. Ze is gek op roze koeken en altijd op dieet, wat dan weer een lastige combinatie is. Als mede-oprichter van Snippet Media en jonge moeder is haar leven soms een sneltrein.

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

14 manieren om niet door te draaien met een peuter in huis

Vrienden maken met die leuke buurvrouw-op-leeftijd en heel lang naar de wc:...
Lees verder