Dood aan de logeerbeer – ik wil dat vieze beest niet in mijn huis

Voor je kind heb je alles over. Als ze naar school gaan, stort je je dan ook met liefde op alle taken die daarbij komen kijken. Luizen pluizen, voorlees-ochtenden, overblijfdiensten, je draait er je hand niet voor om. Maar dan komt je kind op een dag uit school met de logeerbeer. En Vala zegt: er zijn grenzen.

De logeerbeer. Iedere ouder met een schoolgaand kind kent het fenomeen: het afgeragde, schmutzige knuffelbeest dat hele jaar door van kleuterhand tot kleuterhand gaat en ieder huishouden met een bezoekje komt verblijden. Of althans, kinderen worden er heel blij van. Iedere week weer rollen ze vechtend met elkaar door de klas, hopend om de Slag om de Beer te winnen en hem dat weekend mee naar huis te mogen nemen. Compleet met zijn koffer met outfits, toiletspullen en dagboek voor het optekenen van al zijn avonturen. Dat is namelijk de bedoeling, dat hij avonturen gaat beleven. Samen met jouw kind. Zodat jouw kind daar op maandag in de kring over kan vertellen. Voortschrijdend pedagogisch inzicht heeft namelijk aangetoond dat de logeerbeer kinderen aanzet tot het delen van hun ervaringen op school. Kinderen spreken namelijk makkelijker via een derde persoon, vertelt de kinderpsychologie ons. De logeerbeer is dus niet zomaar een knuffel. Nee, hij is een vernuftige communicatietool die leerkrachten inzicht biedt in de complexe psyche van onze hartelapjes. Hoog bezoek dus. En ontzeg dat maar eens de deur als het op de stoep staat. Maar ik zou het liefst achter de bank duiken en doen alsof ik niet thuis ben.

LEES OOK: Femke snapt niet hoe ze met de juf van groep 1 moet omgaan.

Wij hebben de logeerbeer, in de klas van mijn dochter beter bekend als Baloe, inmiddels al meerdere keren over de vloer gehad. En iedere keer als ik mijn dochter stralend van geluk met dat ranzige beest uit school zie komen, zijn zwarte kraaloogjes priemend in zijn plukkerige kop, moet ik moeite doen om hem niet stante pede in de eerste de beste prullenbak onderweg naar huis te proppen. Ik haat die beer. De logeerbeer is namelijk niks anders dan huiswerk voor ouders. Wij zijn namelijk degenen die er een heel weekend voor opdraaien, niet die kinderen. Want die avonturen die Baloe moet beleven, daar moeten wíj voor zorgen. En vervolgens moeten wíj die avonturen uitgebreid beschrijven in het dagboek, compleet met foto’s en hilarische anekdoktes. Volstaan met ‘Baloe heeft dit weekend doorgebracht in de kast onder de trap’ is geen optie. Dan weet je zeker dat je op maandag je huis uit gesleept wordt door drie medewerkers van Veilig Thuis, omdat de juf een melding van potentiële kindermishandeling heeft gemaakt. Want beste ouders, wee uw gebeente en probeer je er niet makkelijk vanaf te maken. Don’t fuck with de logeerbeer. Jouw weekend met de logeerbeer kan je maken of breken.

En dus zit er niks anders op dan all out te gaan. Naar de Efteling, zodat de logeerbeer een selfie kan maken in de Python (#thrillseeking), uit eten bij De Librije in Zwolle, een weekendje Wellness, of citytrip naar Londen, je moet alles uit de kast trekken om de logeerbeer tevreden te stellen. Te oordelen aan de andere verhalen in het dagboek kun je je kind namelijk niet na het weekend naar school sturen met één of ander halfbakken verhaal over de weekboodschappen en een verregende zondag thuis op de bank voor Netflix. Daar doet de logeerbeer het niet meer voor. Maar, ik weet niet hoe het met jullie zit, wij beleven doorgaans helemaal niet zoveel avonturen. Onze weekenden zijn over het algemeen vrij saai en daar kijk ik reikhalzend naar uit (#proudtobeboring). Na een weekend met de logeerbeer moet ik dan ook altijd drie weken bijkomen. Ook omdat ik twee nachten heb doorgehaald met het bedenken en opschrijven van een wervend verhaal waarin ik al die avonturen en hilarische anekdotes verwerkt heb en het uitprinten en inplakken van de foto’s ter illustratie (lees: bewijs). Baloe de logeerbeer is de reden dat ik een nieuwe versie van Word en een kleurenfotoprinter heb aangeschaft. Dus niet alleen ga ik fysiek en mentaal kapot aan dat beest, we lopen er ook nog eens financieel op leeg.

Daarnaast ben ik er vrij zeker van dat logeerberen de oorzaak zijn van de vele luizen,- krentenbaard,- waterwratten,- en vage vlekjesziektenuitbraken op scholen. Je hoeft maar naar zo’n beest te kíjken en er beginnen zich spontaan etterende bulten op je lijf te vormen (ik pleit dan ook voor het opnemen van een vaccin tegen builenpest in het Rijksvaccinatieprogramma). Meermaals heb ik geprobeerd Baloe in de wasmachine te gooien (toegegeven, ook in de hoop dat hij bij een temperatuur van 60 graden en centrifugeren op de hoogste stand het loodje legt), maar mijn dochter staat het niet toe. Pogingen om hem ’s avonds stiekem uit haar bed te ontvreemden zijn altijd op niks uitgelopen, aangezien mijn dochter Baloe tijdens zijn logeerpartijtjes in een soort ijzeren greep vasthoudt en dan bovendien voor de zekerheid altijd met één oog open slaapt. Na Baloe’s bezoekjes zie ik mij dan ook altijd genoodzaakt de gemeente reiniging te bellen voor het ontsmetten van mijn huis. En ik ben ervan overtuigd: als we de logeerberen zouden afschaffen, zou het zomaar kunnen dat de helft van de kinderziektes spontaan verdwijnt.

Pedagogisch verantwoord of niet, toch zou ik de juffen en meesters dringend willen verzoeken om deze zomervakantie alle logeerberen de nek om te draaien. Zodat we volgend jaar van die vieze beesten verlost zijn en onze rustige weekenden weer terug hebben. En als mijn kind op school haar ervaringen niet wil delen dan vraag je gewoon ’s ochtends even aan mij wat we dat weekend hebben gedaan. Zodat ik precies hetzelfde kan zeggen als zij altijd zegt op maandag in de kring: “Niks”. Want dat is namelijk geen communicatieprobleem, dat is gewoon de waarheid. Daar heb je helemaal geen kinderpsychologisch, pedagogisch verantwoorde knuffel voor nodig. En, ook niet onbelangrijk, het leven van ouders is tenslotte al druk genoeg zonder dat we ook nog de hele tijd tegen wil en dank op avontuur moeten met een ranzige knuffel die lijdt aan FOMO.

LEES OOK: Waarom ik me bijna niet meer op school durf te vertonen.

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 7, die autisme heeft en twee dochters van 5 en 1 jaar. Vala heeft een chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Korting voor ouders met welopgevoede kinderen. Terecht of niet?

Ga je lekker uit eten, zit er in het restaurant zo’n gezin...
Lees verder