Zet jij je kind op social media? (Femke schrijft een brief aan de toekomstige puber Max!)

max
In NRC stond recent een artikel over het plaatsen van foto’s van je kind op social media. Of je dat nu wel of niet doet. De meningen erover bleken zeer uiteenlopend. Femke wordt vaak gevraagd of ze er wel nadenkt over wat het voor zoon Max (3) betekent dat ze over hem schrijft en filmpjes en foto’s op Facebook en een website slingert. Het antwoord: ja, dat doet ze en nee, ze weet natuurlijk niet wat haar zoon daar later van zal vinden. Daarom schrijft ze nu alvast een brief aan puber Max met haar beweegredenen.

Lees ook: Waarom je niks op social media moet zetten over mijn pasgeboren baby

Lieve Max,

Allereerst: ik hou van jou. Ik hoop dat dat eigenlijk een overbodige zin is, maar ik weet ook dat je het niet vaak genoeg tegen je kind kunt zeggen. Geen idee wanneer deze brief relevant wordt. Misschien wanneer je tien bent, misschien wanneer je vijftien bent. Er zal een dag komen waarop je beseft dat ik, je moeder, best veel over je leven gedeeld heb. Destijds schreef ik voor een website, me-to-we, en daarop heb ik zo ongeveer alles wat gebeurde tussen het moment dat ik zwanger raakte van jou en het moment dat je naar de basisschool ging, opgetikt. Oh, en bij die artikelen stonden vaak ook foto’s van jou en soms kwam er een mevrouw bij ons thuis om een filmpje te maken van hoe wij een ochtendje samen doorbrachten. En dat zetten we dan op ons Youtube-kanaal.

Waarschijnlijk heb je nu wel een paar stukjes gelezen en ook een paar filmpjes gezien. Je hebt dan kunnen bemerken dat het niet alleen rozengeur en maneschijn was in die tijd. Je was een makkelijke baby en de moeilijkheden die ik in de eerste maanden ervaarde hadden meer met mezelf te maken dan met jou, maar na de zestiende maand van je leven kwam er een omslag. Je werd, wat ik niet zo lieflijk benoemde, een terrorpeuter. Een aantal jaren lang heb je je nogal bediend van allerhande dramatische acties: liggen (als je niet wilde lopen) en schoppen, slaan, krabben, bijten als iets niet ging zoals je wilde.  Je vader en ik gingen met je naar de Opvoedpoli om hulp te vragen bij jou driftbuien en daarover schreef ik een serie en de bezoekers van de site waarvoor ik schreef konden in meerdere filmpjes zien hoe je mij sloeg of probeerde te bijten. Dat was niet om jou te kijk te zetten. Om je te bespotten of weg te zetten.

Het enige wat ik wilde met mijn verhalen, foto’s en filmpjes over jou is delen hoe de realiteit van het ouderschap kan zijn. Mensen hebben nogal de neiging om datgene wat moeilijk is en pijn doet binnen te houden en datgene wat vreugde geeft naar buiten te brengen, maar ik ben voor volledige openheid. Ik denk namelijk dat we elkaar juist meer helpen en steunen door te laten zien hoe het er werkelijk bij ons thuis aan toegaat dan wanneer we de boel bedekken met de deken der liefde. Wat jij deed en hoe jij als peuter was, lieve Max, dat is namelijk niet uitzonderlijk. Er zijn een heleboel ouders die te maken hebben met een temperamentvolle peuter en die met de handen in het haar zitten. Ik wilde ze door mijn geworstel te laten zien en te benoemen een hart onder de riem steken.

Ik heb altijd geloofd dat ik je geen schade berokkende. Je was nog klein, je vriendjes op de opvang zaten niet ’s middags mijn stukjes te lezen of mijn filmpjes te bekijken en je werd niet uitgescholden omdat ze wisten dat je de dag daarvoor weer een halfuur lang op de grond van de Albert Heijn had gelegen en weigerde naar huis te gaan. Waarschijnlijk deed de helft van die kindjes dat namelijk zelf ook.

Je moeder kent geen schaamte en heeft zichzelf opgeworpen als taboe-doorbreker. Ik hoop dat je dat kunt waarderen en misschien zit het zelfs ook wel in jou (je bent tenslotte mijn bloed) Maar wieweet vind je het allemaal gewoon vreselijk en baal je hartgrondig van al die teksten, filmpjes en foto’s op het wereldwijde web. Dat vind ik dan natuurlijk afschuwelijk en ik beloof je bij deze dat ik dan alles zal doen wat ik kan om het te verwijderen, zodat je er nooit meer last van zult hebben.

Liefs,

Mamma

Lees ook: Dokter, Max heeft de kattenbrokjes opgegeten (en 5 andere gênante situaties)

We vroegen twee begin-twintigers doe totáál niet geïnteresseerd zijn in kinderen krijgen, wat ze dachten dat deze woorden over zwangerschap, bevalling en kraamtijd betekenen. Dit is wat ze zeiden.

 

Lees ook