Slaap mama, slaap… (Nacht uit het leven van een hoogzwangere)

slapen
Zwanger zijn en slapen. Het is een moeilijke combinatie. De eerste paar maanden gaat het meestal nog wel, maar tik je de negen maanden bijna aan, dan wordt het vaak een soort mission impossible. Toen Vala hoogzwanger was van haar derde kind deed ze verwoede pogingen een beetje nachtrust te krijgen voor het hele babycircus weer zou beginnen. Met weinig succes…

Het is 02.00 uur ’s nachts. Ingebouwd tussen een fort van kussens staar ik naar de rode cijfers op de wekker. Naast me ligt Mario dwars over het bed uitgebreid te snurken. Hij wel. Ik lig al sinds 21.00 uur in bed, maar heb nog geen oog dicht gedaan. Mijn vermorzelde blaas geeft middels aanhoudende pijnlijke steken aan dat er weer twee druppels urine in zitten die er echt, heus, NU, uit moeten. Maar ik vertik het. Ik ben deze nacht inmiddels al zo’n zes keer naar de wc gegaan, nu moet het maar een keer afgelopen zijn. Ik staak. In mijn buik zet mijn kind zich met zijn/haar kont af tegen mijn ribben. Het hoofdje wordt gericht en met doeltreffende behendigheid tegen mijn baarmoedermond gelanceerd. Ik onderdruk een schreeuw van pijn en verontwaardiging en voel de urine mijn onderbroek in sijpelen. Baby vs mama: 1-0.

Lees ook: Zwangere vrouwen moeten niet zo zeuren? Wacht maar tot je dit ziet!

Eenmaal op het toilet kijk ik per ongeluk in de badkamerspiegel. Godzilla staart terug. Godzilla ja, want mezelf herken ik in ieder geval niet meer terug in het monstrueuze, woeste gevaarte dat ik in de spiegel zie. Je zou denken dat het niet kan, maar het lijkt er toch echt op dat ik iedere dag significant in omvang toeneem. Het is ronduit beangstigend. Terwijl ik mezelf aan de wasbak omhoog probeer te hijsen voel ik mijn blaas opnieuw vollopen. Waarom ik überhaupt nog iedere avond in bed ga liggen weet ik eigenlijk niet. Doeltreffender is het om gewoon mijn kussen tegen de stortbak te plakken en de nacht met mijn pyjamabroek op mijn knieën op het toilet door te brengen.

Na vijf minuten terug in bed voel ik het opkomen in mijn voeten, die gloeiende, verhitte sensatie. En de jeuk. De jeuk die volgens onderzoek geen cholestase is. Gelukkig niet. Maar die er dus jammer genoeg ‘gewoon bij hoort’. Als een eersteklas neuroot wrijf ik mijn voeten ritmisch over elkaar. Het helpt niet, de jeuk wordt alleen maar erger. Na een half uur ben ik in staat mijn eigen tenen eraf te knagen uit pure frustratie. Er zit dus niks anders op: schuimbekkend en zwetend stort ik mijn logge lijf opnieuw de trap af en gooi in de badkamer de koude kraan open. Net als ik, hijgend als een soort invalide gorilla, mijn ene been in de wasbak probeer te takelen, verschijnt Mario in de deuropening. “Wat…? Wat…? Wat ben jij nou het aan doen?” vraagt hij verwilderd. “Voeten koelen…” grom ik zonder hem aan te kijken en laat het koude water over mijn inmiddels opengekrabte enkel lopen. “Kom nou naar bed, schatje” zegt hij, “Lekker slapen.” Even overweeg ik hem knock out te slaan met mijn buik. Dergelijke wreedheden hoef je als hoogzwangere vrouw tenslotte niet zomaar over je kant te laten gaan.

De rest van de nacht gaat voorbij in een aanhoudende waas van kramp, bandenpijn, jeuk, urineverlies en lekkende tieten. Tegen de tijd dat het ochtendgloren door het slaapkamerraam schijnt, lig ik met roodomrande ogen in de foetushouding ergens in een hoekje van het bed de aangekoekte melkkorsten uit het hoeslaken te peuteren. Nog een week tot de uitgerekende datum. En aangezien ik altijd overtijd ga, zal ik dus wel een delirium hebben voor die baby goed en wel aan zijn/haar gebroken nachten kan beginnen. Beneden in de keuken hoor ik Mario fluitend koffie zetten. Hij wel. Na de geboorte zes weken het Hilton boeken om bij te slapen, terwijl de baby thuis bij papa is, is zeker niet comme-il-faut? Nee, ik had al zo’n vermoeden. Maar ja, dat kind heeft er ook niks aan als mama al naar het gesticht gebracht moet worden als de navelstreng nog niet eens is doorgeknipt. Misschien vanavond toch voor één keer maar flinke bel whiskey en dan hopen dat ik gewoon knock out ga? Nood breekt wet tenslotte. Ik zeg: bottoms up en welterusten.

Bekijk ook onze video: De moeder die ik dacht te worden vs de moeder die ik echt werd

Lees ook: Wat je vergeet van het derde trimester (maar levendig terugkomt als je zwanger bent).

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 7, die autisme heeft en twee dochters van 6 en 2 jaar. Vala heeft een chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Hoe Vala vier maanden na haar bevalling bijna kaal werd

Dat zwangerschap en bevallen geen kattenpis zijn, dat wist je waarschijnlijk wel....
Lees verder