Hebben temperamentvolle kinderen baat bij een pak voor hun broek?

Hebben temperamentvolle kinderen baat bij een pak voor hun broek?
Zo rond het tweede jaar komt de “Nee”-fase. Niet voor alle kinderen (en hun ouders) is dit een heftige periode, maar uit de respons die op Me-to-we’s peuterstukken komt, lezen wij wel af dat er nogal wat lezers moeten dealen met wilskrachtige peutertjes. Femke heeft zelf een temperamentvol kind en nu geen van de pedagogisch verantwoorde strafmethodes werken, vraagt ze zich wel eens af of ze Max niet een potje billenkoek moet geven?

Ik ben tegen slaan. Natuurlijk. Wie niet, in deze tijd? Recent kwam Psychologie Magazine nog met een artikel over het effect wat zelfs een pedagogische tik op kinderen zou hebben. Uit onderzoek van de Universiteit van Texas in Austin en de Universiteit van Michigan blijkt dat hoe vaker kinderen geslagen worden, hoe groter de kans op antisociaal gedrag en psychische problemen is. 

Lees ook: 15 Heel herkenbare stappen als je een peuter straf probeert te geven

Wim Slot, hoogleraar kinderbescherming aan de Vrije Universiteit Amsterdam, zegt in Psychologie Magazine: “Met slaan begrens je een kind in plaats van te laten zien wat het wél moet doen. Als een kind op de achterpoten van zijn stoel zit te wippen, kun je hem een lel geven en zeggen: zit niet zo te wippen. Maar je kunt ook zeggen: laat je die stoel met vier poten op de grond staan?” De hoogleraar benadrukt dat communicatie het allerbelangrijkst is.

Ik geloof het allemaal. Ik ben het er ook mee eens. Volledig. Het beeld van ouders die af en toe een tik uitdelen is nu echter: “Dat zijn kindermishandelaars.” Maar ik heb in mijn jeugd misschien vijf keer een lel gehad en dat had niks met kindermishandeling te maken, meer met dat ik ver de grens over ging en daarvan teruggeroepen werd. Toch nam ik mij wel voor om die tik achterwege te laten, omdat ik geloof dat het met praten ook kan. En zolang woorden gebruiken hetzelfde doel kan hebben, vind ik dat je woorden moet gebruiken.

Maar dan moeten die woorden wel enig effect hebben. Je kunt tegen mijn kind op vijftien verschillende manieren zeggen dat hij niet mag wippen op zijn stoel, maar dat mag niet baten. Je kunt hem twaalf keer op zijn kamer zetten en hij komt er vanaf. Je kunt hem streng toespreken en hij slaat je in je gezicht. Ik begin me steeds vaker af te vragen: is het geoorloofd dat mijn kind me slaat, bijt, schopt en haren trekt en dat ik hem enkel en alleen met een portie fantasie, een portie strenge bewoordingen en een portie strafstoeltjes probeer te leren dat dit Echt Niet kan? Is de tijd niet gekomen dat het voor mij geoorloofd is om te zeggen: jongeman, jij krijgt een pak op je broek? Drie ferme petsen op de blote billen…zal hem dat niet leren dat hij de grens bereikt heeft. Dat hij zijn agressieve gedrag aan de wilgen moet hangen?

Laatst zei een collega-vriendin (van 59 jaar) tegen me: “Een pak rammel mag tegenwoordig niet, maar het gros van die temperamentvolle kinderen zit tegenwoordig wel aan de Ritalin. Alsof dat allemaal zo ideaal is.” Ze heeft een punt. Recent werd bekend dat Ritalin de hersenen van kinderen voorgoed verandert, dus zo onschuldig is dat middel niet. En ja, die kant gaat het nu al op met onze Max. Psychologen zeggen nu al tegen ons dat we straks, als Max vier is, maar eens moet bekijken of hij ADHD heeft, terwijl ik heel diep van binnen denk dat er niets anders aan de hand is dan dat hij een wilskrachtig persoon is die het lastig vindt dat hij dingen moet doen waarin hij geen zin heeft. En als hij dan niet reageert op goede communicatie naar aanleiding van zijn gedrag kan een gecontroleerde pets op zijn billen dan niet het antwoord zijn?

Ik vind het allemaal maar heel ingewikkeld. Wie geeft me raad?

Lees ook: Welke manier van straffen is wél effectief?

Lees ook