Toen Femke midden op straat in huilen uitbarstte om haar onwillige kind

Toen Femke midden op straat in huilen uitbarstte om haar onwillige kind
Momenteel zit Femke met haar kind in een totale neerwaartse spiraal. De decembermaand zal vast niet meehelpen, maar de eerlijkheid gebiedt haar te zeggen dat het vanaf oktober alweer verslechterd is. Ze heeft alles geprobeerd en zit met haar handen in het haar. Afgelopen weekend stortte ze midden op straat in en begon heel hard te huilen.

Ik weet het, het is voor ieder kind pittig, die decembermaand. Sinterklaas is net achter de rug en diende zich in ons geval in drievoud aan. Zaterdag bij de ene oma en opa, zondag bij de andere opa en oma en maandag ook nog eens op de kinderopvang. Gevoelig als Max is voor prikkels hadden alle hotwheels-banen, playmobil ridderkastelen, mini-gitaartjes en spiderman-knuffels niet als resultaat dat hij tevreden ging spelen, maar ze zorgden ervoor dat hij totaal in de war raakte en volledig over de rooie ging. Op zaterdag gooide hij zijn Spiderman-knuffel over de zorgvuldig gedekte tafel waardoor oma een glas rode wijn en spetters kaarsvet over haar nieuwe blouse heen kreeg, op zondag sloeg hij zijn neefje met zijn nieuwe gitaar en op maandag was hij zo van de leg dat hij de hele crèche op stelten zette.

Lees ook: 10x woedeuitbarstingen van een peuter

Zondag kreeg ik zelf ook een totale breakdown. Ik had niet verwacht dat ik nog zo diep zou komen te zitten nadat we het opvoedpoli-traject hadden afgerond. Na de zaterdag met de rode wijn en het kaarsvet (waardoor ik de rest van de avond totaal inzakte), bleek Reinier de volgende ochtend ziek als een hond en dus begon ik de dag samen met Max. Hij was het eerste kwartier nog heel vrolijk en samen bouwden we zijn hotwheels-baan, maar toen de autootjes niet precies deden wat hij wilde sloeg hij het hele ding aan gort. Ik zette hem voor straf op zijn kamer, hij kalmeerde en we begonnen weer opnieuw. We aten een boterham, hij wilde al zijn knuffels bij hem op tafel, ik kon er eentje niet vinden en hij explodeerde. Ik zette hem in bad, hij speelde een kwartiertje vrolijk en begon toen het water over de rand te scheppen, waar ik na tien minuten achter kwam toen het water de gang in liep.

Ik kleedde hem aan en zei dat we even naar buiten gingen omdat hij z’n energie kwijt moest. Hij wilde niet en toen ik zei dat het echt het best was begon hij aan mijn haren te trekken, gaf me een klap en beet in mijn hand. Ik zette hem wederom op zijn kamer alwaar hij hard krijsend een auto tegen de deur smeet (weer een stuk verf eraf). Uiteindelijk verwaardigde hij zich om met me mee naar buiten te gaan en toen we door het trappenhuis liepen en ik hem voorbijliep flipte hij de pan uit, omdat ik  áchter hem moest lopen en niet voor hem. Omdat niet ík maar híj de voordeur open moest doen. Op straat stortte hij zich tegen de stoeptegels en gilde dat hij naar binnen wilde om te KIJKEN. Ik zei dat dat echt niet ging gebeuren, omdat hij wat hem betreft de hele dag achter de ipad zit.

Ik tilde hem op en liep met een spartelende Max onder mijn arm richting de speeltuin. En toen beet hij me weer in mijn hand, zette ik hem op de grond, begon hij heel hysterisch te huilen en plaste in zijn broek. ik was ten einde raad…en wat doe je als je ten einde raad bent? Dan bel je je moeder. Huilend, in dit geval. En dat is nog niet vaak gebeurd. Hoe moeilijk hij het mij ook maakt, ik voel me meestal meer boos dan verdrietig. Maar nu dus niet. Nu voelde ik alleen maar dat ik er geen kracht meer voor had. Dat ik niet meer wist welke kant ik op moet. Dat strafstoeltje of dat op zijn kamer plaatsen of dat duidelijke communiceren of in de fantasie van het kind meegaan…dat werkt dus gewoon niet. Nou ja, soms wel, maar te vaak niet.

Mijn moeder luisterde naar mijn tirade en zei dat ze het ook echt niet wist. Dat het toch wel apart is dat Max nog steeds dit gedrag vertoont. Dat we eerst maar eens moeten bekijken hoe het straks gaat als hij naar school gaat. En toen zei ze dat ik Max van de stoep moest afpulken, omdat hij ziek zou worden door zijn natgeplaste broek. Ik hing op en pakte mijn kind bij de hand. Hij was zo onder de indruk van zijn jankende moeder dat hij braaf meeliep en zich thuis een nieuwe broek aan liet trekken en vervolgens een half uur met zijn autootjes speelde. Totdat hij de hele scène weer vergeten was en er een obstakel op zijn weg kwam (water in zijn beker in plaats van sap) en alles weer van voren af aan begon.

Lees ook: Onthoud dit als je je wel eens een slechte moeder voelt

Lees ook