10 redenen om afscheid te nemen van de 12-wekengrens

Oké, je hoeft niet per se een foto van je zwangerschapstest te delen op Instagram. Maar waarom houden vrouwen nog zo massaal vast aan de 12-weken grens, voordat ze het blijde nieuws delen met de omgeving? In een tijd waar openheid en transparantie de klok slaat, lijkt het aankondigen van een prille zwangerschap nog steeds not done. Lezer Marieke Visser schreef 10 redenen om afscheid te nemen van dit zwangerschapstaboe!

Lees ook: Brief aan een ongeboren kindje: “Ik heb je nooit kunnen vasthouden.”

  1. Op het moment dat die twee gewilde streepjes verschijnen, ben je in de zevende hemel. Of in totale verwarring. Misschien was het in de eerste maand al raak, misschien heb je er lang op moeten wachten. Eén ding is zeker: je wereld staat op z’n kop. Hoe kun je dan de volgende dag (of een half uur later!) op je werk verschijnen alsof er niets aan de hand is? Iedere vezel in je lijf wil namelijk schreeuwen: IK BEN ZWANGER! Maar je doet het niet. Stel je voor… Zie hier, reden 1.
  2. En dan ben je dus op kantoor. Terwijl je normaliter ’s ochtends niet aanspreekbaar bent voordat je twee dubbele espresso achterover hebt geslagen, kun je nu wel over je nek gaan bij de gedáchte aan koffie. Dus wat doe je? Je schenkt jezelf zo achteloos mogelijk een kopje thee in en negeert de verbaasde blikken van je collega’s. 12 WEKEN LANG! Niet te doen…
  3. Oke, dat is tijdens werk. Maar wat dacht je van social events? Van borrels met collega’s tot etentjes met vrienden en van playdates in het park tot de verjaardag van tante Truus. Gelegenheden die jij te allen tijde aangrijpt om een flesje wijn open te trekken. Maar nu niet. Nu ben je namelijk een meester in smoezen, probeert overal met de auto naartoe te gaan (beste excuus ever!) en faket steevast een opkomend griepje. HOE lekker als je gewoon kunt zeggen: “Ik ben zwanger, het is nog pril, spannend he?”
  4. Oké, dat niet-drinken is nog tot daar aan toe. Maar alles wat je niet meer mag eten… hoe ga je dáár mee om? Je moeder die speciaal voor jou biefstuk medium rare klaarmaakt, je collega die een broodje filet americain voor je meeneemt uit de kantine of je vriendin die de beste Tiramisu ever op tafel tovert. Ik weet gewoon oprecht niet hoe je daar met droge ogen onderuit gaat komen.
  5. De allesoverheersende vermoeidheid van de eerste weken zijn gewoon niet onder stoelen of banken te schuiven. Donkere kringen, wit gezicht, slaperige ogen. Helemáál in combinatie met een ernstig slaapgebrek door kind nummer 1 (en/of 2, 3..). Ik moet serieus oppassen dat ik niet in slaap val op de fiets in die eerste 16 weken van de zwangerschap. Laat staan tijdens übersaaie vergaderingen. Een beetje begrip van je omgeving is dan wel zo prettig!
  6. Voor zover dat er nog van komt met een kind, maar zéker bij je eerste zwangerschap zul je een keer in de situatie komen dat je een rondje shotjes moet afslaan, of hele rare blikken krijgt bij je derde cola-light. Bovendien is er na het bekende turning point (het moment van de avond waarop je als nuchtere beseft dat je… nou ja, nuchter bent dus) echt geen lol meer aan. Tot diep in de nacht doordansen is gewoon leuker met alcohol. Heerlijk om dan verontschuldigend naar je (nog onzichtbaar zwangere) buik te wijzen om je vervolgens haastig uit de voeten te maken. Naar bed, heerlijk!
  7. Een miskraam kan op ieder moment plaatsvinden. Bij mij was het tijdens werk, een dag voor de eerste echo, week 10. Ik gaf training bij een klant, samen met mijn collega. Toen ik naar de wc ging zag ik bloed, en was totaal overstuur. Ik was op dat moment HEEL blij dat ik mijn collega’s op de hoogte had gesteld van mijn prille zwangerschap en niet een smoes hoefde te bedenken in deze niet-te-bevatten-panieksituatie.
  8. Iedereen die een miskraam heeft gehad, weet hoe een gelukzalig, euforisch gevoel ineens kan omslaan in wanhoop en verdriet. Ik voelde me voornamelijk eenzaam; ík was immers zwanger geweest maar had geen baby, ík zat vol met hormonen en ík liep wekenlang met die ellendige XL maandverbanden rond. Zelfs voor mijn vriend was het verdriet dat ik voelde niet hetzelfde. Als je vriendinnen dan met wijn en chocola voor de deur staan, je moeder in de auto stapt om je een knuffel te komen brengen en je de grootste bos bloemen ever van je collega’s krijgt. Dan word je verdriet erkend, en voel je je ietsje minder eenzaam.
  9. Ik vond het dus oprecht opvallend dat er zo weinig miskramen plaatsvonden in mijn omgeving. Guess what? Dat krijg je dus gewoon niet altijd mee! De cijfers zijn uiteenlopend, maar zo’n 10 tot 20 procent van de zwangerschappen eindigt in een miskraam. Dat is best veel. Begrip van anderen die weten wat je doormaakt, is zeer welkom. Bij deze stel ik me dus beschikbaar als ervaringsdeskundige… Mijn eerste advies? Neem de tijd voor je herstel! Zowel fysiek als emotioneel. Ik heb me een week verstopt onder een dekbed, met de gordijnen dicht. De periode die je nodig hebt is voor iedereen anders; leg jezelf geen deadline op.
  10. Het is inmiddels alweer even geleden, en het verdriet wordt minder. Maar soms word ik nog onverwachts overvallen door de emotie. Bij een liedje, een zoveelste echofoto op Facebook of gewoon zomaar. En ook hier geldt; het is erg prettig om op die momenten gewoon je gevoel uit te kunnen spreken. Lang leve de openheid!

Lees ook: Als je die magische 12-weken grens bereikt, maar het toch nog mis gaat…

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Brief aan mijn borsten: een porno-actrice was er niets bij. Maar toen….

Het moet gezegd: Femke had nooit echt enorme borsten. Nee, het waren...
Lees verder