Als je de lievelingsouder van je kind bent…

Het schijnt heel normaal te zijn dat jonge kinderen af en toe een periode wat meer naar de ene ouder trekken, maar in de praktijk kan het knap frustrerend zijn. Want, wat moet je doen als je kind alleen nog maar bij jou wil zijn en papa in het verdomhoekje zit?

Mijn zoontje is nu bijna anderhalf en houdt ook heus van zijn vader, maar wil nu al ruim een maand het aller-, aller, allerliefst dat ík hem optil, knuffel, voorlees, aankleed, kwark geef en weer naar bed breng. Het is zelfs zo erg dat als hij ‘s ochtend wakker wordt en mijn vriend zijn hoofd de kamer binnensteekt, hij keihard gaat huilen, terwijl als ik binnenkom hij stralend “MAMA!” zegt (gevolgd door de commando’s “UIT” over zijn slaapzak en “OPEN”  over het gordijn). Nu is het niet zo dat ik meer of vaker thuis ben en ik ben ook niet degene die altijd leuke dingen met hem onderneemt (sterker nog, uitjes met mij volgen meestal het vaste patroon van ergens koffie halen en spelen in de bieb, terwijl hij met zijn vader gaat zwemmen, vingerverven en boswandelingen maakt). En toch is ‘ie er, die voorkeur. Van collega-moeders met kindjes van gelijke leeftijd hoor ik dezelfde geluiden, al is het bij hun dreumes toevallig steeds de vader die favoriet is. Frustrerend, vinden we allemaal, vooral voor de niet-lievelingsouder die het zwaar te verduren heeft en zich regelmatig afgewezen voelt. We zitten ook met vragen: is dit normaal en, vooral, hoe moeten we ermee omgaan?

Lees ook: De 10 geboden van de peuterclub.

Een rondje langs interviews met pedagogen en hoogleraren stelt me gerust: dit gedrag is heel gewoon. Een voorkeur voor een bepaalde ouder komt en gaat en kan met veel verschillende factoren te maken hebben. Soms trekt een kind naar degene die het meeste zorgt, soms naar de ouder die het meest op hem lijkt, of juist naar degene die het meest verschilt. Soms naar degene van wie hij het meeste mag, maar ook soms naar degene die het meest duidelijk is. Kortom: geen peil op te trekken en zeker niets om je zorgen over te maken.

En hoe je er dan het beste mee om kunt gaan? Tips die veelvoudig worden gegeven zijn:

  • Trek je er niet te veel van aan, probeer als niet-favoriete ouder niets te forceren en probeer je ook niet beledigd op te stellen. Het is zoals het is, en het verandert ook weer.
  • Je mag natuurlijk wel uitspreken dat je het jammer vindt dat je kind niet door papa/mama voorgelezen wil worden.
  • Probeer vooral niet je partner kwalijk te nemen dat hij/zij de favoriet is, daar kan diegene ook niets aan doen.  
  • Geef je kind niet in alles zijn zin. Je kind mag best een voorkeur uiten, maar bepaalt niet wie hem uit bed haalt of zijn tandjes poetst.

En zit je er toch even doorheen, omdat je kind je wegduwt terwijl je hem wil troosten, of juist omdat het alleen maar door joú opgetild wil worden (ik kan uit eigen ervaring zeggen dat die rol ook knap vermoeiend kan zijn), dan geldt hierbij uiteindelijk hetzelfde devies als voor al die andere rare/leuke/heftige/nachtbrakende dingen die onze bloedjes uithalen:

(Allemaal in koor) “Hetiseenfasehetiseenfasehetiseenfasehetiseenfasehetiseenfase!”

En gaat vanzelf weer voorbij.

Lees ook: Heb jij ook last van WUPS (Wound Up Parent Syndrom)?

Lees ook
Geschreven door
More from Julie de Graaf

Mindful mama: bijna al je spullen wegdoen

Het blijkt dus best wel moeilijk om een baby, man, werk, vrienden,...
Lees verder