Als je met je peuter naar de opvoedpoli moet

opvoedpoli
Na 3484 woedeaanvallen, 45146 keer op de grond gaan liggen, 982 keer in mamma’s gezicht slaan en 553 keer met houten auto’s kinderen op de crèche rammen besloten Femke en haar man dat er iets moest gebeuren aan het gedrag van hun zoon Max. Enige verbetering is op korte termijn toch wel gewenst. Ze stapten naar de Opvoedpoli.

Het is woensdag 29 juli, 16 uur en mijn man Reinier, mijn zoon en ik bevinden ons in een ruim kantoor ergens in Amsterdam Oost. Max speelt braaf met duplo op de vloer en Reinier en ik nemen plaats tegenover een kinderpsycholoog en een speltherapeut. Wat er aan de hand is, vraagt de psycholoog. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen, dus ik begin te ratelen. Om halverwege te bedenken dat ik Reinier ook de ruimte moet geven om iets te zeggen…die het gesprek vervolgens overneemt. Het gedrag van onze zoon zit ons tot hier. Laatst lukte het ons amper om terug te keren van een fietstochtje naar Ouderkerk, omdat Max (in het zitje achterop) zo hard zat te gillen/in mijn rug beet/niet te vermanen was. Dat is toch niet normaal? vragen Reinier en ik in koor. De psycholoog en de speltherapeut zeggen niks. Ze luisteren en knikken.

LEES OOK: Nee, je wordt niet gek…(je kind is een peuter)

Ik leg uit dat ik vermoed dat Max’ onhandelbare gedrag te maken heeft met het feit dat Reinier en ik beiden anders in de opvoeding staan. Mijn man is van de vrije opvoeding en ik van de strenge. “Misschien weet Max niet waar hij aan toe is?” vraag ik. De psycholoog en de speltherapeut zeggen wederom niks, maar in plaats van de focus op mijn man te leggen (ik denk namelijk dat zijn vrije opvoeding het kwaad heeft verspreid) gaan de hoofden mijn kant op. We moeten eens het hebben over mijn depressieverleden, mijn antidepressiva-gebruik, mijn sombere beleving van de zwangerschap. Tot overmaat van ramp zegt de psycholoog aan het einde van het gesprek ook nog eens: ‘Ik vind je zo kwaad overkomen, Femke’ Ik ontken, maar als ik later op de fiets naar huis zit denk ik: ja, ik ben ook boos. Ik ben boos dat ik steeds moe ben, dat mijn energie opgeslurpt wordt door een onhandelbare peuter, dat ik me de hele dag een slechte moeder voel omdat ik niet weet hoe ik met hem om moet gaan, dat ik mijn leven van voor het moederschap zo volledig kwijt ben…en ineens besef ik: misschien ligt de kiem van het gedrag van mijn zoon niet bij hem, maar bij mij.

LEES OOK: De Opvoedpoli deel 2: Femke en haar zoon worden thuis gefilmd

Geschreven door
More from Femke Sterken

December stressmaand? Zo pakt Femke het aan

Femke houdt van gezelligheid, dus sinterklaas, kerst en oud & nieuw zijn...
Lees verder