Als je zwanger zijn niet leuk vindt…

Een zwangerschap is een van de mooiste gebeurtenissen in een vrouwenleven. Tenminste, zo voelen veel vrouwen dat. Femke vond het daarentegen helemaal niet leuk. Maar dat durfde ze heel lang niet hardop te zeggen. 

Natuurlijk, ik snap het. Zwanger kunnen raken is een geschenk. Daar ben ik me terdege van bewust. Dus alle vrouwen die momenteel kampen met vruchtbaarheidsproblemen wil ik alvast vragen om me niet meteen levend op de brandstapel te zetten. Ik ben echt dankbaar dat mijn lijf een kind heeft kunnen dragen en op de wereld zetten. Maar dat gelukzalige wat ik zwangere vrouwen op straat of op verjaardagen of op de werkvloer of weetikwaar wel eens zie hebben… Dat ken ik dus niet.

Lees ook: To NIPT, or not to NIPT?

Het zal er vast mee te maken hebben dat ik de eerste twintig weken in een innige verstrengeling met mijn wc-pot doorgebracht heb. De helft van mijn zwangerschap was ik kotsmisselijk en heb ik elke dag overgegeven. Ik werkte niet meer en lag alleen maar zo stil mogelijk op de bank te liggen. Iedere beweging kon me aanzetten tot een nieuwe kotsbui. Verder vond ik, controlefreak, het ontzettend moeilijk om de controle op mijn lichaam kwijt te zijn. Dat lijf dijdde maar uit en ik had er niets over te zeggen. Mijn verloskundige zei: “Je moet het een beetje loslaten.” Mijn vader zei: “Je moet meebuigen als het riet”, maar ik… Ik keek naar die buik en dacht: what the fuck gebeurt daar?

Oh ja, en dan het Zwangere Vrouw zijn naar de buitenwereld toe. Dat iedereen je ook zo behandelt. Dat je iemand een hand geeft en diegene dan meteen naar je buik kijkt en vraagt: “Hoever ben je?” Alsof je behalve die buik helemaal geen persoon meer bent. Je kunt een zwangerschap niet privé houden, terwijl ik dat misschien best had gewild. Met name op mijn werk vond ik het soms vervelend dat ik niet van het ene bureau naar het andere kon lopen zonder weer datzelfde gesprekje over “weet je al wat het wordt?”, “is de babykamer al af?”, “heb je er zin in?”, “Is je man door het dolle heen?” MAN, ik wilde gewoon werken.

Maar ik zweeg en lachte en zweeg nog een beetje. Want bot zijn over je zwangerschap, dat is nu eenmaal NOT done. Toch wil ik er nu wel iets over zeggen. Ik heb er lang over nagedacht en vind dat we ons niet allemaal hoeven conformeren aan het vreugdevolle zwangerschapsplaatje waaraan we op de een of andere manier gewend zijn. Niet iedereen is hetzelfde, niet iedereen ervaart een zwangerschap hetzelfde en dat moet toch gewoon besproken kunnen worden? Als je niet dolgelukkig zwanger bent, ben je zo bang om ondankbaar gevonden te worden, dat je ervoor waakt om te benoemen hoe je je daadwerkelijk voelt. Je hebt het idee dat mensen je veroordelen omdat ze misschien zullen denken dat je eigenlijk geen kind wilde. Terwijl het daar helemaal niets mee te maken heeft. Dragen en baren is nu eenmaal niet voor iedere vrouw het allermooist wat haar kan overkomen. Het resultaat, Het Kind, dan weer wel.

Lees ook: Wat mensen allemaal tegen je durven zeggen als je zwanger bent.

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

11 wanhoopsmomenten als je kind niet wil slapen

Toen Femke’s zoon Max een baby was, had ze helemaal niks te...
Lees verder