Als je kind na de vakantie niet ‘in het ritme komt’

Femke en haar gezin zijn inmiddels alweer een paar weken terug van hun vakantie in Frankrijk. Maar terwijl peuter Max (3) op en top genoot op de camping is het momenteel thuis weer een drama. Ook op de kinderopvang zitten ze met de handen in het haar. Femke heeft er buikpijn van.

Voor de vakantie dachten Reinier en ik daadwerkelijk dat Max eroverheen aan het groeien was. Over zijn moeilijke fase die nu toch al twee jaar duurt. We begrepen hem en hij begreep ons. De dagen gleden een stuk makkelijker voorbij. Het eten, badderen, naar bed gaan waren geen drama meer en ik kreeg ook niet meer om het minste of het geringste een slag voor mijn hoofd.
Dat alles is echter weer geheel omgekeerd sinds we terug zijn van vakantie. Het lijkt wel alsof we driekwart jaar terug zijn in de tijd. Er wordt werkelijk de hele dag gegild en geschreeuwd. Hij weigert vaak zelf de trap op en af te lopen (“TILLUHHH!”), gaat helemaal uit zijn plaat als het eten op zijn bord te warm is, plast in zijn broek als we hem voor straf op zijn kamer zetten en luistert pertinent niet. Niks van wat we zeggen lijkt aan te komen.

Lees ook: Als je elke dag in de oorlogsstand staat (vanwege je temperamentvolle peuter!).

Alleen als we iets gaan doen wat hij heel erg leuk vindt (een grote binnenspeeltuin, een dierentuin, het zwembad) dan is hij een paar uur in goede doen, maar zodra we naar huis moeten begint het drama weer. Gillend draag ik hem het zwembad uit, jankend heb ik hem achterop de fiets, mokkend gaat hij onder de trap zitten weigeren om naar boven te lopen (waarop ik zelf naar boven loop met de woorden: “Je komt maar als je de kracht vindt om zelf te lopen”) vervolgens gaat hij zolang en zo hard schreeuwen dat ik hem wel móet dragen aangezien hij anders de onderbuurman ook nog eens helemaal gek maakt. Hij weigert zelf te gaan spelen (‘Ik wil met jouhouhou spelen’) en als ik dan overstag ga en tien minuten met hem met zijn auto’s speel en hem vervolg alleen wil laten, gaat hij aan mijn been hangen en wil hij dat ik hem, als blok aan mijn been, meesleep het huis door. Aankleden is weer dikke pret (NOT!) want er wordt geschopt, naar de supermarkt kan ik hem niet meer meenemen (want hij rent er gillend als een ongeleid projectiel rond, ramt mensen voor hun benen en als ik zeg dat hij daarmee moet ophouden gaat hij liggen en plast hij van woede in zijn broek).

Voor ons is het dus nu weer even een periode van alle zeilen bijzetten, maar dat vind ik niet het ergst. Het ergst vind ik dat anderen er last van hebben. Met name op de kinderopvang. Elke dag bij het halen en brengen krijgen Reinier of ik te horen dat hij andere kindjes getrapt heeft, of dat hij duwt, schreeuwt of slaat. Laatst zat ik met een leidster te praten en toen begon zij zich hardop af te vragen hoe het nu toch kon dat hij ineens weer deze omslag heeft gemaakt. Dat zijn opstandige gedrag sinds de vakantie weer zo verergerd is. Ze bedoelde het niet lullig, maar toch voel ik me dan meteen aangevallen. Alsof er iets heel ergs gebeurd moet zijn tijdens de vakantie. Alsof wij Max iets aangedaan hebben. Ik vind het ook vreselijk dat mijn kind zo’n pain in the ass kan zijn, maar ik geloof dat ik toch al tot het uiterste ben gegaan met alle therapiesessies om er verandering in te brengen. Meer kan ik niet doen. Wij moeten het verdragen en zij moeten het verdragen. Tot de wind weer gaat liggen, maar ik snap dat het makkelijk is om te verdragen als het je eigen kind is dan wanneer het het kind van een ander is.

Ik merk dat ik steeds ontvankelijk wordt voor alternatieve hulp. Laatst had een collega-vriendin het over een medium die haar kind geholpen heeft en recent plaatsten we een stuk over een babyfluisteraar. Als je de reguliere wegen bewandeld hebt dan ga je toch eens voorzichtig bekijken wat er nog meer is. Ik zou zo graag willen weten wat er in het hoofd van mijn zoon speelt. Misschien kan ik hem dan helpen om op een harmonieuze manier het leven te leiden.

Lees ook: 12 Dingen waar (bijna) alle ouders tegenop zien.

Geschreven door
More from Femke Sterken

Zakgeld: om te zorgen dat onze kinderen niet te verwend raken!

Femke’s zoon Max heeft nog maar weinig benul van geld. Hij is...
Lees verder