‘Bevallingstrauma’ omdat het anders loopt dan gepland. Beetje overdreven?

bevalling, trauma
Toen Vala zwanger was van haar eerste kind, had ze de bevalling helemaal uitgedacht. Ze had een geboorteplan geschreven en ging er vanuit dat het zou verlopen zoals ze gepland had. Niets was minder waar. Uiteindelijk liep zo ongeveer álles anders. Maar het resultaat mocht er zijn: een blakende baby en een moeder die het overleefd had. Wat wil je nog meer? Nou, sommige vrouwen willen heel veel meer…

Heb je eenmaal een bevalling achter de rug, dan weet je dat er weinig te regisseren valt. Het komt zoals het komt en je moet je er maar aan overgeven. Soms valt ‘t mee en soms valt het tegen, meer kun je er niet van maken. Mijn eerste bevalling was hels, mijn tweede bevalling goed te doen. Als ik had kunnen kiezen, had ik het bij beiden anders vormgegeven, maar helaas, de natuur doet wat ze doet, dus je hebt je er maar in te schikken. En aan het eind van de rit is het enige dat telt dat die baby gezond en wel in je armen komt te liggen en dat jij er zelf niet aan onderdoor bent gegaan. Toch?

Lees ook: “Nee, niet kijken!” Als je je man een full frontal wilt besparen.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Daar denkt echter niet iedereen zo over, bleek laatst na een artikel dat ik las. Een moeder die haar vierde kind kreeg, had haar zinnen gezet op een badbevalling in haar eigen huis, met een heel peloton aan supporters erbij. Toen haar vliezen braken, vulde haar man het bevalbad en werden de doula en de cheerleaders opgetrommeld. En toen…gebeurde er niets. Helemaal niets. Haar vierde bevalling verliep namelijk zoals mijn eerste: als een soort gebed zonder einde. En zonder ontsluiting. Uiteindelijk moest er toch een tripje naar het ziekenhuis gemaakt worden, want zonder enige medische assistentie weigerde de baby zich te laten zien. En moeders, die was getraumatiseerd, naar eigen zeggen. Want haar droom van een bevalling was een luchtkasteel gebleken.

Overigens had ze haar kind er dan weliswaar in het ziekenhuis, maar nog steeds zelf uit geperst. Er was geen keizersnede of ruggenprik aan te pas gekomen. Alleen een beetje weeënopwekkers, verder niks. Maar toch, het was een trauma, vond ze. Want het had persé in dat bad moeten gebeuren, met daarna zelfgebakken taart en champagne. En nu was haar dat ontnomen. En ieder jaar, op haar zoons verjaardag, werd ze daardoor weer overvallen door verdriet. Vier jaar na dato worstelde ze nog steeds met haar ‘bevallingstrauma’ en kon ze geen vrede hebben met het leed dat haar was overkomen. Bij iedere regel van haar verhaal die ik verder las, werden mijn ogen groter. Want, waar gáát dit nou helemaal over?

Natuurlijk kan en mag ik niet oordelen over de gevoelens en ervaringen van een andere moeder. Omdat iedereen de dingen op haar eigen manier beleeft. Maar een ‘trauma’, omdat je bevalling niet loopt zoals je had gepland? Sorry, maar ik kan het niet helpen daar een beetje om te moeten lachen. Als ik bij mijn eerste de dingen op zijn beloop had gelaten, waren we er nu allebei niet meer geweest. Zat ik te wachten op al die toeters, bellen en witte jassen? Nee, bepaald niet. Maar na 40 uur vruchteloos puffen en een babyhartje dat opeens ophield met kloppen, kon dat hele geboorteplan me echt gestolen worden. Al hadden ze dat kind er met een vorkheftruck en een complete fanfare op de achtergrond uitgetrokken, als dat was wat er had moeten gebeuren, dan waren ze hun goddelijke gang echt maar gegaan. Achteraf kan ik alleen maar dankbaar zijn dat mijn zoon en ik het overleefd hebben. Dat lijkt me toch belangrijker dan dat A-4tje dat ik in een idealistische bui had volgeschreven.

Nog steeds gaan er moeders en baby’s dood of raken zwaar beschadigd tijdens de bevalling. Omdat er complicaties zijn, of plotseling onverwachte dingen gebeuren. Als jij er dan weliswaar anders dan je had gehoopt, maar wel zonder al teveel kleerscheuren, vanaf komt, lijkt me dat er geen sprake is van een ‘trauma’, waar je jaren later nog van in de kreukels moet liggen. Misschien ben je dan niet in bad bevallen en kreeg je geen champagne van je doula aangereikt terwijl de navelstreng sereen lag uit te kloppen naast de baby op je borst. Misschien ging het allemaal anders en was het niet de droom die je voor ogen had. Maar het leven is nou eenmaal ook geen droom en bevallen al helemaal niet. Dus je kunt maar beter wakker worden voor het zover is. Dat bespaart je een hoop nachtmerries achteraf.

Lees ook: Wat je tijdens de bevalling dus echt niet wilt horen.

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

De 10 verschillende nachtbraakmomenten van moeders

Ooit was het een kwestie van je wekker zetten en pas wakker...
Lees verder