Brief aan mijn man: “Heb geduld met me. Het wordt beter. Echt waar!”

Het verschil tussen hoe het leven was voor en nadat er een kind (of kinderen) kwamen, is enorm. Ook de relatie met je partner verandert. Femke schrijft haar man een emotionele brief.

Lieve schat,

Wat is er de afgelopen jaren veel gebeurd. We trouwden, kochten een huis, veranderden allebei van richting in ons werk en kregen een kind. Een heerlijk doch pittig kind. Ons leven kost tegenwoordig wel een stukje meer energie dan voordat Max er was. Er moet zoveel meer gepland worden, zoveel meer met een vast ritme geleefd worden en nee, dat gaat niet altijd van een leien dakje. Want wij waren niet de meest gestructureerde types en nu we een kind hebben, vraagt het leven dat wel van ons.

LEES OOK: Brief aan iedereen die mij ziet worstelen met mijn temperamentvolle peuter

Ik zie je weleens naar me kijken, met een blik van verlangen. Verlangen naar de tijd dat we in het weekend ons bed niet uitkwamen en alle dvd-boxen van de serie Lost keken. Verlangen naar de tijd dat we uren rustig op een terras zaten te praten over onze dromen, frustraties en plannen. Verlangen naar die ononderbroken nachten in elkaars armen, waarna we wakker werden omdat we uitgeslapen waren in plaats van door een peuter die het om zeven uur tijd vindt om aan de dag te beginnen. Verlangen naar die tijd dat je me maar aan hoefde te kijken en we al de koffer indoken. Ik verlang daar ook naar.

We leven een beetje langs elkaar heen. Dat weet ik. Hard werken, sociale afspraken, papadag, mamadag en weekenden die bol staan van het hanteren van een nogal opvliegend jongetje. ‘Wij’ schieten er soms een beetje bij in. We proberen het wel: om af en toe een avondje ergens met zijn tweetjes te gaan eten, maar zelfs dan zijn we vaak zo moe dat we liever naar huis gaan om te slapen dan dat we uitgebreid eten en nog een fles wijn bestellen. Ik merk aan mezelf ook dat ik zoveel ballen in de lucht probeer te houden en dat ik gewoon niet alles kan. Ik kan niet én topprestaties leveren op mijn werk én een goede moeder zijn én een goede vriendin voor mijn vrienden én ook nog een ideale vrouw. Er is altijd wel een gebied waarop ik tekort schiet en ik geef toe, de laatste tijd ben jij dat. Ik voel te weinig ruimte voor je en dat vind ik zelf ook stom.

Maar schat, ik weet het zeker: het wordt beter. Heb geduld met me. Ik zie het aan vriendinnen met oudere kinderen, en zij zeggen het ook: dit zijn de tropenjaren. Dat je fysiek en geestelijk zo verbonden bent met je kind, dat wordt anders. Max wordt zelfstandiger, hopelijk minder driftig, hopelijk goed zindelijk, hij gaat binnenkort naar school. Er komt ietsje meer vrijheid aan. En ik wil niets liever dan die vrijheid met jou delen, want echt waar: dit hele avontuur dat we de laatste jaren hebben meegemaakt, het samen volwassen worden, verantwoordelijkheden krijgen en nemen en bouwen aan een wereld van ons samen, dat zou ik met niemand liever doen dan met jou.

Ik hou van jou!

Kussen,

Femke

LEES OOK: Femke ergert zich aan 3 typen ouders. Maar je mag niks zeggen hè?

Niets meer missen?
Meld je aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Geschreven door
More from Femke Sterken

Waarom moeders elkaar zouden moeten steunen

Tot voor kort dacht Femke dat het moederschap een particuliere aangelegenheid was....
Lees verder