Brief aan de moeder van Joran van der Sloot: “Als ik aan u denk, moet ik een beetje huilen”

joran van der sloot, moeder, brief
Femke bekeek het afgelopen weekend naar het interview van misdaadverslaggever John van den Heuvel met de beruchte Joran van der Sloot in de Challapalka-gevangenis (ook wel ‘de Hel van Peru’ genoemd). De jongen (inmiddels een man van 28 jaar) bleek tijdens dat gesprek voor de zoveelste keer intens gewetenloos te zijn. En Femke kon alleen maar denken aan zijn moeder. Want: wat als je kind een moordenaar blijkt te zijn? 

Lees ook: Kinderen die Barbie’s martelen… Wijst dat op iets?

Lieve moeder van Joran van der Sloot,

Ik heb u één keer op tv gezien, ook in een interview met John van den Heuvel. Destijds vertelde u dat als uw zoon werkelijk Stephany Flores om het even had gebracht u geen contact meer met uw zoon wilde hebben. Toen ik recent naar De Geheime Jorantapes keek, werd me duidelijk dat, ondanks het feit dat uw zoon veroordeeld is voor 28 jaar voor de moord op de 21-jarige Stephany, u uw zoon toch drie keer bezocht hebt in de gevangenis in Peru. Ik snap dat. Waarschijnlijk snappen heel veel moeders dat. U hebt hem gedragen, opgevoed, zien groeien van baby tot volwassen man. Dat hij geworden is wie hij was….dat kon u niet voorzien.

Ik schrijf u deze brief omdat ik u wil laten weten dat ik compassie voor u voel. Ik heb zelf een driftige peuter die me soms tot waanzin drijft. Dat is natuurlijk absoluut niet te vergelijken met het leed wat u is aangedaan door Joran, maar toch zet het me wel eens aan het denken: wat zou het uiterste zijn wat je kind je aan kan doen, zodat je niet meer van hem zou houden? Zodat je zou zeggen: ik verban jou uit mijn leven. Ik denk dat er geen einde is aan de liefde van een moeder voor haar kind.  Wat Max ook zou uitvreten…ik kan me niet voorstellen dat ik hem ooit koud zou buitensluiten.

Maar Joran is uw kind en niet het mijne. Als ik aan hem denk zie ik die lange 17-jarige jongen die voor het eerst werd opgepakt op Aruba voor me. Mijn eerste associatie met hem was ‘niet pluis’. Hoewel ik me in eerste instantie misschien niet kon voorstellen dat deze puber, opgegroeid in een prima gezin, een meisje omgebracht zou hebben, ging hij me mettertijd (door al zijn verschillende verhalen) steeds meer tegenstaan. En toen hij als klap op de vuurpijl een bewijsbare moord pleegde was ik helemaal klaar met hem. Dat kunt u natuurlijk ook wel begrijpen. U herinnert zich daarentegen uw zoon nog trappelend in uw buik, als peuter, kleuter, als opgroeiend kind. U vraagt zich misschien nachtenlang af: waar is het misgegaan? Hoe kan een schattig jongetje veranderen in een moordenaar? Deze foto, die ik ooit zag in de Metro, is voor mij (als iemand die Joran alleen maar als misdadiger kent) ongelofelijk. Terwijl dat voor u de realiteit is geweest. Een schattig, prachtig jongetje dat heel braaf de Bobo zit te lezen.

joran

U had niet kunnen voorzien hoe zijn (en dus ook uw) leven zou lopen. Niemand kan dat. Van alle schattige kindjes van de vele moeders en vaders die naar deze site komen, kunnen wij niet voorspellen wie brave burgers zullen worden en wie het criminele pad zullen kiezen. Door u deze openbare brief te schrijven wil ik iedereen oproepen om compassie te hebben voor de naasten van mensen zoals Joran. U als moeder staat voor alle moeders van jongeren die de verkeerde afslag namen en zichzelf enorm in de nesten gewerkt hebben.

Gisteren, toen ik de opnames van John van den Heuvel zag, viel voor het eerst het kwartje bij me. Joran mist iets essentieels in zijn hoofd. In zijn persoonlijkheid. Hij heeft geen geweten. Gewoon niet. Hoe hij met een grote glimlach en zijn hand in de hand van zijn vrouw (die hij trouwde in de gevangenis en met wie hij een kind kreeg) vertelde hoe hij Stephany Flores omlegde. Hoe hij bekend maakte een boek te hebben geschreven waarin hij ‘alles’ opbiecht, maar dat hij alleen nog moet bedenken hoe hij het meeste geld uit de publicatie kan slepen…Hoe hij zei altijd gelogen te hebben, zelfs toen zijn vader vastzat. Hoe hij bekende dat geld zijn enige drijfveer is, nog steeds…dat hij geen spijt heeft, geen medelijden met de nabestaanden van zijn slachtoffer(s). Alles wees erop dat deze jongen is waar hij hoort te zijn. Ik vind gevangenschap iets verschrikkelijks en ik ben echt een softie. Je hoeft maar één keer tegen me te zeggen dat je spijt hebt en een traan te laten en ik denk: ‘laat die jongen vrij!’ Maar bij uw zoon denk ik heel sterk: die moet niet meer terug op straat komen, want hij kent geen grenzen. Hij is een narcist, een sociopaat en vast nog een heleboel meer.

Vermoedelijk weet u dat ook heel goed. Juist daarom moet ik altijd een beetje huilen als ik aan u denk…Dit bedenkt geen enkele moeder als ze verwachtingsvol uitkijkt naar de geboorte van haar kind, wegdroomt bij kleertjes maat 56 en nadenkt over de toekomst van ongeborene. U had ook het liefst uw zoon op dit moment in een vinexwijk, met een leuke vrouw een volkswagen golf en twee kinderen gezien. Of als flierefluitende backpacker reizend over de wereld. Gezond en gelukkig.
Maar Joran is momenteel allesbehalve en u moet leven met de wetenschapdat hij minstens één ander levend wezen heeft omgebracht. Hij mag dan geen geweten hebben; u hebt dat wel en dat moet gigantisch pijn doen. Daarnaast bent u voorgoed uw anonimiteit kwijt, want doordat Joran voor altijd een publiek figuur is, bent u dat ook. ‘De moeder van…’ Het lijkt me een zwaar lot en van moeder tot moeder wil ik u zeggen: ik wens u heel veel kracht en alstublieft: probeer nog wat van het leven te maken. Joran is uw zoon, maar hij is niet u en u bent niet hem. Ga door. Leef. En probeer te genieten waar dat mogelijk is.

Liefs,

Femke

Elke week een fijn mailtje van ons?
[wysija_form id=”6″]

Geschreven door
More from Femke Sterken

De dingen die moeders zeggen en wat ze dan eígenlijk bedoelen

Als moeder leer je snel genoeg dat je niet alles kunt zeggen...
Lees verder