De Opvoedpoli (deel 13): “Misschien moeten we er maar mee stoppen!”

Femke en haar man Reinier lopen sinds een paar maanden bij de Opvoedpoli. Hun zoon Max (3 jaar) is naar hun mening wel heel erg opvliegend en baldadig. Als hij zijn zin niet krijgt begint hij furieus te bijten, slaan en schoppen. En dat al sinds hij 18 maanden is. Het stel heeft hulp nodig om hiermee om te gaan. Dit keer deel 13: De Opvoedpoli is dicht en Femke ziet het even niet meer zitten.

Het is kerstvakantie en de Opvoedpoli is dicht. Ik vind dat Niet Te Doen, want inmiddels kan ik niet meer zonder de Opvoedpoli. Wanneer Reinier en ik een aanvaring hebben over hoe we met onze koppige peuter om moeten gaan dan zeggen we standaard tegen elkaar: “Nou dat bespreken we donderdag wel op de Opvoedpoli” en als Max volledig uit zijn plaat gaat, omdat hij niet naar bed wil, haal ik diep adem en denk ik: “Ik moet dit toch nog eens doorspreken op de Opvoedpoli.”

Terwijl ik me erg heb verheugd op de kerstvakantie, valt de eerste dag enorm tegen. Mijn vader komt klussen in ons nog redelijk nieuwe huis en mijn moeder is meegekomen. In eerste instantie is Max nog redelijk gezellig, maar al na een half uur wil ‘ie alleen maar “Kijke”, waarmee hij bedoelt dat hij op de iPad wil. Het is half elf in de ochtend en ik zeg dat dat niet gaat gebeuren, waarop hij zich op de grond werpt en de houten vloer eens flink bewerkt met zijn kleine vuistjes. Ik schaam me tegenover mijn ouders dat ik mijn kind blijkbaar niet beter op kan voeden.

Na een kop koffie probeer ik de zinnen te verzetten door naar buiten te gaan en op straat even met een bal te trappen. Het is een half uurtje leuk, maar als we weer naar binnen gaan wil Max niet zelf de trap oplopen (hij is inmiddels drie jaar) en als we boven zijn, mogen zijn schoenen niet uit. Hij begint echter meteen op de bank springen en mijn moeder trekt hem onder dwang zijn schoenen uit. Ik denk nog: “Doe dat nou maar niet”, maar het is gebeurd voordat ik het weet. En Max ligt wederom op de grond. Krijsend. “Schoenen aan!!! Schoenen aaaaaaan!!!!” Normaliter zou ik gewoon zijn schoenen weer aandoen, maar onder het oog van mijn meer rechtlijnige moeder, wil ik ineens ook niet buigen voor de grillen van mijn zoon. Al kan ik zijn geschreeuw niet meer horen.

De hele verdere dag verloopt in dit soort taferelen, tot het zo ongeveer uitklauwen van mijn ogen als ik Max sta te verschonen op de commode. “Ik wille niette schone luier!” Als ik hem dan vervolgens vraag: “Ga je dan op het potje?” zegt ‘ie “Nee, ikke niet potje”. Tegen het avondeten komt Reinier thuis en zit Max Sesamstraat te kijken. Ik steek meteen van wal tegen mijn man: “Het gaat gewoon echt niet met dat kind. En weet je, nu we een weekje die Opvoedpoli niet hebben, denk ik ook…waar zijn we nu eigenlijk mee bezig? Al dat lieflijke communiceren met je kind… Moeten we niet gewoon met harde hand regeren? Ik ben er zo klaar mee de hele tijd op mijn bek geslagen te worden en dan tegen hem te moeten zeggen: “Nou, Maxje, je bent wel boos, hè?” ROT OP met je boos. Weet je wie er boos is? IK ben boos.” Reinier schrikt een beetje van mijn woorden, maar zegt ook: “Volgens mij is dit niet het juiste moment om het erover te hebben. Je zit nogal in rood.” Het enige wat ik kan bedenken is: “Rot op met je rood”, maar ik weet me te beheersen en stem toe als hij zegt: “Zullen we het hier op een later moment over hebben? Volgende week kunnen we weer naar de Opvoedpoli, misschien moet je het even binnenhouden tot dan. Ik wil niet meteen alles wat we inmiddels geleerd hebben overboord gooien, omdat jij er doorheen zit.” Ik zucht en besluit dat hij gelijk heeft. Misschien gaat het morgen beter. Ik kan niets anders doen dan daarop hopen. Maar serieus, ik begin er zo moe van te worden dat ik constant het idee heb dat ik in een gevechtszone moet leven. Hoe doen anderen dat?

Lees ook alle vorige delen van de Opvoedpoli:

Deel 1: Als je met peuter naar de Opvoedpoli moet.
Deel 2: Femke en haar zoon worden thuis gefilmd.
Deel 3: “En hoe was jouw jeugd, Femke?”
Deel 4: “Jullie zoon heeft een regulatiestoornis”
Deel 5: “Zien jullie dat jullie je zoon negeren?”
Deel 6: “Zit ik dus toch te janken.”
Deel 7: Een onverwachte sessie relatietherapie.
Deel 8:  “Ik heb zin om met je high fiven.”
Deel 9: “Hij krabde oma recht in haar gezicht!”
Deel 10: “Ik kneep hem in zijn klein armpje…”
Deel 11: “Ik denk dat ik hem niet genoeg vertrouw.”
Deel 12: “Hij zal toch geen autisme hebben?”

Bekijk ook: Een kleuter aankleden. Femke vindt het een hele bevalling

Geschreven door
More from Femke Sterken

31 manieren voor peuters om hun moeder gek te maken

Niks leuker dan je moeder horendol maken. Nou ja, voor peuters dan....
Lees verder