De Opvoedpoli deel 2: Femke en haar zoon worden thuis gefilmd

terror peuter
Femke en haar man Reinier lopen met hun zoon (2,5) bij de Opvoedpoli. Max toont namelijk al meer dan een jaar extreem veel bijt-, sla- en gooigedrag en het stel is ten einde raad. De kinderpsycholoog besloot de terrorpeuter op zijn eigen territorium te filmen. Video-interactie heet dat. En dat voelt als een soort EXAMEN voor ouders.

Het is woensdag, 10.30 en ik kom met Max achterop aangefietst in mijn straat. We hebben boodschappen gedaan en de speltherapeut staat ons met een camera in haar handen op te wachten. Ze zal Max en mij vandaag filmen om te zien op welke punten we  sturing kunnen gebruiken. Binnenkort komt ze ook op een avond om beelden van Reiniers opvoedtechnieken te beoordelen. Terwijl ik normaliter bang ben dat mijn pittige peuter enorm gaat slaan, ben ik er nu bang voor dat hij zich als een engeltje gaat gedragen. Laat hem maar schuimbekkend op de grond vallen, dan ziet de speltherapeut tenminste dat ik niet overdrijf.

Bij binnenkomst begint Max meteen te zeuren om zijn fles. Ik wil niet dat hij (BIJNA 3!) nog steeds loopt te lurken aan dat ding, maar deze fles is voor mijn zoon zoals een speen bij een ander kind. Hij wordt helemaal nijdig als ik ‘em uitleg dat flessen voor baby’s zijn. Meestal word ik dan uiteindelijk ook kwaad, maar nu er een camera op me gericht staat, doe ik heel erg mijn best om het Max tot in den treuren uit te leggen. Het lukt niet. Ik geef toe en overhandig hem de fles. Dit voelt als publiekelijk falen.

Max rent door het huis, heen en weer. Hij is opgewonden omdat we bezoek hebben. Maar we moeten vooral zo ‘normaal’ mogelijk doen, zegt de speltherapeut. Wat doen een moeder en een zoon om elf uur ’s ochtends? Ik weet het even niet met die camera op mijn neus.  Ik zou normaliter gaan stofzuigen en Max een paar autootjes in zijn handen drukken. Hij zou die dan vervolgens wegsmijten en de hele tijd op de stofzuiger gaan zitten, zodat ik niet zou kunnen stofzuigen en ik zou daarop geïrriteerd raken en hem tot drie keer toen in zijn kamer zetten en daarna het stofzuigen opgeven.

De speltherapeut vindt het een beter idee om Max en mij te filmen terwijl we samen spelen. Tjee, samen spelen. Ik schrik een beetje en voel me meteen schuldig. Ik geef Max vaak z’n garage en autobaan die hij in elkaar kan leggen en dan ga ik iets in het huishouden doen. Spelen? Ok! Spelen it is. Ik volg mijn zoon naar zijn kamer en pak twee puzzels uit zijn speelgoedkist. Hij gooit de stukjes eruit en legt ze er razendsnel weer in. Jeetje, ik wist helemaal niet dat hij daar al zo goed in was. Weer voel ik me schuldig. Heb ik wel genoeg echte aandacht voor mijn kind?
Max komt vervolgens met zijn verzameling plastic dolfijnen, orka’s, zeehonden, haaien en inktvissen aanlopen. ‘Koraal niet?’ vraagt hij aan mij (waarmee hij bedoelt dat hij het koraal niet kan vinden). Ik ben trots, mijn zoon kent het woord koraal. Samen bedenken we een verhaal over hoe een dolfijn en een orca op avontuur gaan en aangevallen worden door een haai. Max straalt. Hij is het niet gewend dat zijn moeder drie kwartier in kleermakerszit met hem zit te spelen. Ik voel me schuldig, waarom doe ik dit nooit?

Lees hier deel 1: Als je met je peuter naar de opvoedpoli moet

Het is twaalf uur: we gaan eten. Max eet braaf zijn tosti op, hij zit netjes aan tafel en heeft het nog steeds over de haaien. Pas als ik zeg dat hij zijn korsten moet opeten smijt hij die door de keuken. De camera van de speltherapeut ligt gelukkig op tafel. Dit staat niet op beeld.
‘Wat vond je ervan?’, vraag ik aan de therapeut. Ze antwoordt: ‘Laten we binnenkort snel de beelden bekijken. Dan zul je het zien.’

Ik heb het idee dat ik niet geslaagd ben voor dit examen.

Geschreven door
More from Femke Sterken

Waarom we vanavond écht geen seks kunnen hebben (alle excuses op een rij!)

Alle onderzoeken wijzen het uit: in de drukke levens van jonge ouders...
Lees verder