De opvoedpoli (deel 3): “En hoe was jouw jeugd, Femke?”

Femke en haar man lopen met hun zoon Max (2,5) bij de Opvoedpoli. Het jongetje is sinds hij achttien maanden is regelmatig moeilijk tot de orde te roepen (schoppen, slaan, bijten) en het gezin heeft externe hulp ingeroepen. Aflevering 3: terugkijken van de videobeelden die thuis zijn gemaakt.

Met lood in mijn schoenen fiets ik naar de Opvoedpoli. Vandaag ga ik de beelden terugkijken die de speltherapeut heeft gemaakt van onze interactie met Max. Of ik dat wilde, vroeg de therapeut me toen ze de laatste keer langskwam. Het hoefde namelijk niet persé, ik kon ook het vonnis van de kinderpsycholoog (gebaseerd op die beelden) afwachten. Voor mij was er geen twijfel mogelijk: ik wilde graag bekijken hoe wij met onze zoon omgaan. Al is het dan wat gekunsteld, door die redelijk pregnante camera op je hoofd.

Als ik binnen kom in de praktijkruimte staat de laptop al klaar. Ik voel even een golf van zenuwen door mijn onderbuik gaan, maar maan mezelf gelijk tot kalmte: het is geen examen, we doen dit alleen om onze zoon te helpen, het is juist goed om dit te zien. De speltherapeut komt binnen met twee kopjes koffie en we beginnen te praten. Over hoe het gaat sinds de eerste gesprekken en de video-opnamen. Ik vertel dat mijn man en ik, sinds we naar de Opvoedpoli gestapt zijn, veel constructievere gesprekken hebben over het gedrag van Max en dat we heel bewust bezig zijn met regelmaat en opletten welke signalen hij uitzendt. Het gaat de ene dag beter dan de andere. Ik merk dat hij de laatste tijd meer op mij gericht is dan op mijn man, terwijl dat tot voor kort andersom was.

Helaas is het wel zo dat de nieuwe kinderopvang waarop Max zit, sinds we verhuisd zijn, de laatste week aangeeft dat zijn sla en duwgedrag daar begint toe te nemen. Ze vonden hem ontzettend lief toen hij er net startte, maar nu hij gewend is, komt dus ook het slaan weer om de hoek kijken. Ik vertel hoe vervelend ik het vind om mijn kind op te halen en dan steevast te horen dat hij weer een paar mindere momentjes had. “Hij heeft zelfs een ouder jongetje geslagen”, zei één van de leidsters laatst. Ik weet echt niet wat ik daar op moet zeggen. Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen. Mijn zoon snapt alles, kan tellen, kent heel veel woorden, maar hem laten begrijpen dat slaan pijn doet en dat hij dat niet mag doen, is klaarblijkelijk te moeilijk voor hem.

We komen bij mijn eigen jeugd. De speltherapeut vraagt hoe ik ben opgevoed. Ik vertel haar over mijn jeugd in Harderwijk, waarin goed en fout heel duidelijk was en het echt niet geoorloofd was om door de volwassenen heen te gillen of te schreeuwen. Tijdens het eten zat je aan tafel, hoe klein je ook was, en als het bedtijd was dan haalde je geen rare fratsen uit. Ik laat me ontglippen dat ik er misschien juist zo’n moeite mee heb dat mijn zoon zo de pan uit kan flippen, omdat ik daar vroeger ‘echt niet mee aan hoefde te komen’. De therapeut zegt daarop iets waarover ik nog steeds nadenk: ‘Maar misschien had jij daar ook wel behoefte aan gehad. Om binnen het gezin waarin jij opgroeide veel meer de grenzen op te zoeken dan je deed. En misschien vind je het daarom extra moeilijk om te zien dat Max die ruimte wel neemt?’

Het wordt een lang gesprek waarin me duidelijk wordt dat de opvoeding die ik mijn zoon mee ga geven nooit los kan staan van mijn eigen opvoeding en dat mijn man en ik moeten bespreken wat wij nu eigenlijk belangrijk vinden. Ik volg namelijk nogal klakkeloos de lijn van mijn ouders (die strikt waren) en mijn man de lijn van zijn ouders (die van de vrije opvoeding). En daar maken we dan weer ruzie over. Omdat we eigenlijk niet weten waar we zelf nu eigenlijk voor staan.

Jullie begrijpen, van dat terugkijken van de videobeelden kwam weinig. Dat is uitgesteld. Maar ik ging wel naar huis met een extra lichtje aan in mijn hoofd. En soms heb je niet meer nodig dan dat.

Lees ook: Wat we van mannen kunnen leren als het om opvoeden gaat

Geschreven door
More from Femke Sterken

Vanmiddag gaan we dansen in een Italiaanse trattoria!

Femke weet nu nu al dat ze de hele zomer met Max...
Lees verder