Excuses aan mijn kinderloze vriendinnen: ik ben er echt nog wel

vriendinnen zonder kinderen
Je had het je zo voorgenomen: je zou niet zo’n moeder worden die helemaal werd opgeslokt door haar kinderen. Die ook gewoon nog een normaal gesprek kon voeren, over iets anders dan poepluiers en peuterspeelzaalperikelen. Maar dat blijkt toch lastig.

Ontzettend ergerlijk vond ik het altijd, als je met een groep mensen was waarbij er een paar waren waar geen normaal woord meer mee te wisselen viel. Omdat ze alleen maar bezig waren met hun kinderen. Dat je midden in een gesprek zat, maar eigenlijk wist dat ze maar met een half oor luisterden. Omdat ze stiekem meer bezig waren met hun kroost dan met mij en wat ik te vertellen had. Terwijl dat toch echter interessanter was dan Teuntjes nieuwe knuffelbeer die hij voor de tiende keer kwam showen. Terwijl het gejammer van Fleurtje echt wel kon wachten tot we uitgepraat waren. Maar nee hoor, praten met mensen die kinderen bij zich hebben, is als lullen tegen een blinde muur. Zinloos, doodvermoeiend en bovendien beledigend, omdat ze nooit echt geïnteresseerd zijn. Maar ik zou het anders doen, daar was ik van overtuigd. Mijn vrienden zouden wel mijn volledige aandacht kregen. Ook al kropen er tien kinderen over me heen. Het zijn er slechts drie geworden en nu moet ik toch bekennen: ik ben net zo erg als al die andere irritante mensen met hun irritante kinderen. En ik schaam me dood.

LEES OOK: Brief aan alle vrouwen die geen kinderen kregen.

Vriendinnen zijn goud waard

Gelukkig hebben de meesten van mijn vriendinnen inmiddels zelf ook kinderen, dus dan valt het niet zo op, maar ik heb er ook nog een paar die geen moeder zijn en eigenlijk vraag ik me af waarom zij nog met me om willen gaan. Zoals die ene vriendin bijvoorbeeld, die ik al vijftien jaar ken, waar ik lief en leed mee heb gedeeld, mijn tumultueuze studentenjaren mee ben doorgekomen, die me helemaal in Amerika kwam opzoeken en altijd trouw naar alle verjaardagen van mijn kinderen komt. Of die andere vriendin, die ik al ken vanaf de kleuterschool en die onlangs een weekend lang (mag ik even een staande ovatie) op mijn kroost heeft gepast omdat mijn man en ik naar buitenlandse bruiloft waren.

Dat soort vriendinnen dus, die goud waard zijn en waarvoor je in je handjes mag knijpen dat je ze hebt. En die het verdienen dat ik als hún vriendin onverdeelde aandacht heb voor wat er in hun leven speelt. Omdat dat belangrijk is, net zoveel waard als mijn leven en gewoon, omdat ze dat verdienen. Maar waar ik jammerlijk in faal. Omdat er dus altijd wel een kind bovenop me zit, moet poepen, gepoept hééft, een tekening wil laten zien, bijna van de trap dondert, opeens NU een boterham met pindakaas nodig heeft, opeens NU iets HEEL BELANGRIJKS moet vertellen, ergens in stikt, of vast is komen te zitten in het kattenluikje. En ik dus na drie zinnen in het gesprek over het nieuwe huis dat ze gekocht heeft, of die spannende date met die superleuke man al niks meer hoor, omdat ik volledig gefocused ben op mijn kroost. En het is allemaal leuk en aardig hoor, dat je moeder bent enzo. Ja, dat is druk en veel werk en alles. Maar kom op, eigenlijk kunnen we het gewoon niet maken om zo onbeleefd te zijn.

De mama-modus is moeilijk uit te zetten

Daarom zeg ik dus: excuses aan mijn vriendinnen zonder kinderen. Heus, ik doe het niet expres. Ik ben er echt nog wel voor je en ik vind het ook écht heel erg interessant wat je te vertellen hebt. Je nieuwe huis, de leuke man, ik wil het allemaal heel graag horen. Maar die mama-modus, ik kan ‘m gewoon heel moeilijk uitzetten. Het is alsof m’n aandacht automatisch weggezogen wordt naar die kinderen, het is sterker dan mezelf. Ik zie je wel praten en ik wéét dat het belangrijk is en bovendien heel erg boeiend, en dat ik het wil horen (want, lets face it: die nieuwe man ís gewoon veel interessanter dan het nimmer aflatende geratel van mijn dochter), maar het is alsof een onzichtbare kracht mijn aandacht met geweld richting die kinderen duwt en al het andere in mijn omgeving opgaat in een soort waas en ruis. Dat is geen excuus, ik weet het, want het blijft gewoon ontzettend onfatsoenlijk en jij was er tenslotte eerder dan die kinderen, dus als je je kapot ergert en overweegt me te ontvrienden dan zeg ik: gelijk heb je. Ik zou mij ook ontzettend irritant vinden als ik jou was. Maar, met mijn hand op mijn hart en voor wat het nog voor je waard is zeg ik: lieve vriendin, sorry. Ik bedoel het echt niet zo.

Waarom spreken we niet wat vaker of zonder die rottige blagen, vraag je je misschien af en dat heb ik me dus ook voorgenomen. Ondanks mijn drukke moeder-agenda en alle familieverjaardagen, sportclubjes, kinderfeestjes en al die andere kindgerelateerde verplichtingen die je op de één of andere manier lijken te overspoelen als je eenmaal moeder bent. Ik moet meer tijd voor jou maken. Voor jou alleen. Voor óns eigenlijk, voor onze vriendschap. Mede dankzij jou heb ik het gered tot waar ik nu ben. Zonder jou was ik misschien nu niet eens moeder geweest. Dat zou zomaar kunnen. Dus zet de thee en de chocola maar klaar, want ik kom eraan. Zónder kinderen. Mét mijn onverdeelde aandacht, want zoals ik al zei: ik ben er nog. Voor jou ben ik er altijd. Ik kan me alleen niet meer concentreren als ik poep ruik. Maar binnenkort kunnen ze vast allemaal hun eigen kont afvegen. Dus dan wordt het beter. Beloofd. Love you. Echt.

LEES OOK: Anne weet soms niet wat te zeggen tegen nog kinderloze vriendinnen.

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Samenwonen met opa en oma, is dat leuk?

Vala is 33 jaar en woont nog bij haar ouders. Of nee,...
Lees verder