Als je elke dag in de oorlogsstand staat (vanwege je temperamentvolle kind!)

oorlogsstand temperamentvol
Femke’s zoon Max is een heel temperamentvol kind. Zo’n wilskrachtig persoontje opvoeden, is soms ontzettend heftig. 

Vanochtend was weer zo’n typische ochtend. Max stond heerlijk vrolijk op, ging met zijn vader ontbijten, terwijl ik onder de douche stond. Toen ik echter boven mijn haar zat te föhnen hoorde ik beneden gegil van Max, een harde bonk en een vloek van Reinier die wegbeende. Gevolgd door gekrijs en gehuil van Max. Ik zuchtte. Het was weer zover. Zover als het iedere ochtend, iedere dag wel een paar keer is. Mijn kind is de peuterpuberteit allang ontstegen, maar gedraagt zich nog steeds zeer geregeld als die opstandige peuter. En dan komt er dus een nieuw stempel: het temperamentvolle kind. Op de kinderopvang wordt de vraag ook weer steeds vaker gesteld: “Hoe zou het toch komen he? Hebben jullie er wel eens naar laten kijken?”

Lees ook: Heb jij een temperamentvol kind? Houd dan deze 6 dingen in de gaten!

Wie me regelmatig leest, weet dat ik hemel en aarde heb bewogen om te kunnen dealen met de woedeaanvallen en onwil van mijn zoon. En, ik blijf het zeggen, het gáát ook beter, omdat Reinier en ik er beter mee om weten te gaan, maar feit blijft dat we altijd op onze hoede moeten zijn. En dat voelt soms enorm oneerlijk, vermoeiend en het laat me wel eens in janken uitbarsten. Elke dag is er strijd bij ons thuis. Strijd bij het aankleden, strijd om wat er op de boterhammen moet, strijd omdat Max niet naar de opvang/opa en oma wil, strijd bij het ophalen, strijd bij het traplopen, strijd bij het avondeten, strijd bij het badderen, strijd om hoeveel boekjes er voorgelezen moeten worden, strijd om het slapen…voel je hem? Als je daar jaar dagelijks in zit dan wordt dat je realiteit.

Ik loop altijd met een lichte spanning in mijn buik rond, zelfs als Max een goede bui heeft, omdat ik weet dat de bom elk moment kan barsten. Hij kan het zomaar in zijn kop krijgen, als ik bijvoorbeeld boodschappen wil gaan doen en hij weigert mee te gaan. Voor ik het weet heeft hij dan een enorme auto tegen een deur gegooid, waarin vervolgens een grote deuk zit. En daar ga ik dan weer: Op z’n kamer zetten, uitleggen wat hij fout doet, na vijf minuten opnieuw proberen, slag in mijn gezicht krijgen, terugzetten in zijn kamer…net zolang tot hij bedaart en we, plotseling in harmonie, naar de Appie kunnen lopen. Een uur later kan zich echter precies hetzelfde tafereel afspelen.

Ik voel me vaak onbegrepen als ik gezinnen voorbij zie komen waarbij de kinderen gewoon braaf tussen hun ouders inlopen en niet de hele tijd de meest gevaarlijke capriolen uithalen of om de haverklap op de grond gaan liggen gillen omdat ze ‘moe’ zijn. Die mensen hebben namelijk ook al geregeld over Max gezegd: “Nou, dat moeten ze bij mij ook niet proberen, hoor, dan hebben ze een probleem” en dan denk ik: “Echt niet dat jij het met dit kind veel beter zou doen, meneertje. Wat denk je nu? Dat ik mijn kind niet probeer te leren dat hij moet wachten bij het oversteken? Of dat hij niet midden op straat mag gaan liggen? Ik heb werkelijk ALLES geprobeerd! Het enige wat bij mijn kind misschien zou helpen is hem breken door hem heel hard te slaan, maar sorry, zo’n ouder wil ik niet worden!”

Heel soms hebben we een dagje dat Max ineens de braafheid zelve is. Dan is hij de hele dag een zonnetje met af en toe een milde onenigheid waar we heel makkelijk een draai aan kunnen geven. Reinier en ik kijken elkaar op die sporadische momenten aan en zeggen: “Stel je voor, dat het voor altijd zo was! Stel je voor dat het OVER is. Dat hij eindelijk een beetje mee gaat werken. Hoeveel leuker zou het leven daardoor worden, joh!” Maar vaak is die gedachte al genoeg aanleiding voor onze zoon om de volgende dag extra hard zijn kont tegen de krib te gooien. En dan doet dan dus ook extra veel pijn. Omdat we heel even de wapens afgelegd hadden en dachten dat we ook een leven zouden kunnen leiden zonder geschop, gegil en geschreeuw. Maar dat blijkt dan dus nog niet aan de hand. En toch…elke dag begin ik met nieuwe moed, hoevaak ik ook de kous op de kop krijg. Ik denk dat dat ouderliefde is.
Onvoorwaardelijk.
Er niet uit te rammen.
Ouderliefde.

Lees ook: 31 manieren voor peuters om hun moeder gek te maken

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Seks na de bevalling. Deze vrouw zegt: NIET DOEN

Riona, een hilarische vrouw die als ondertitel op haar facebook pagina: “They...
Lees verder