Help! Mijn lieve snoezelbaby is ineens een rotkind!

boos kind kutkind
Femke’s zoon Max is zestien maanden en ontzettend schattig. Tenminste, dat was hij. De laatste weken verandert hij in een draak. Gisteren sloeg hij Femke een tand door haar lip.

Ik verbaas me er elke dag over hoeveel je van je kind kunt houden. Hoe je het liefst  continu tegen je man, je moeder en de rest van de wereld zou willen uitschreeuwen: ‘Kijk toch eens naar dit wezentje. Hij is zo lief, zo mooi, zo slim, zo schattig, hij is toch het ALLERprachtigste dat er op deze aarde rondloopt?’ Er zijn ouders die dit ongegeneerd doen (wat op zich al tenenkrommend is) en daarom verbijt ik mij om de Max-lofzang dagelijks te zingen.

Janken, dreinen, krijsen
De laatste weken wordt dat steeds minder moeilijk. Mijn kind verandert namelijk in een rap tempo in een monster. Niet in een schattig blauw koekiemonstertje, maar in een vreselijk irritant en lelijk megamonster. Bij alles wat hem niet lukt (een drempel overbruggen met zijn loopwagen, een kast openkrijgen, op de bank klimmen) begint hij snerpend te huilen, hij doet voortdurend dingen die niet mogen (de pannenladen leegtrekken, opstaan uit zijn kinderstoel en de tafel overkruipen, wakker worden op onmogelijke uren) en is gewelddadig.

Oké, sla je moeder maar
Vooral dat laatste vind ik beangstigend. Het begon ermee dat hij geregeld aan mijn haren trok en me af en toe in het gezicht sloeg. Ik schoof dit nog onder het kopje ‘ah-schattig-hij-heeft-nog-geen-controle-over-zijn-handjes’, maar tegenwoordig is het de standaard aan het worden. Als ik hem optil, begint hij me in mijn gezicht te slaan. Keihard. Natuurlijk berisp ik hem (op lage en vermanende toon), maar hij gaat gewoon door. Ook mijn boosheid deert hem niet.  Zelfs op de opvang werd ik er gisteren op aangesproken. Ik kwam Max ophalen en de leidster vertelde me dat mijn zoon geregeld andere kindjes slaat. Kijk, daar heb ik dus helemaal geen zin in. Dat je je moeder slaat, oké, maar als een soort hooligan door die opvang struinen, kan écht niet.

Samen janken

Hij bleek inderdaad op oorlogspad, want toen ik hem thuis diksap gaf, sloeg hij met de fles zo hard tegen mijn gezicht dat mijn tand door mijn lip ging. Ik schrok enorm en dacht voor het allereerst in mijn  moedercarrière: “WAT BEN JIJ EEN KUTKIND!” Maar ik bleef netjes en zei vermanend: “Max, dat mag niet! Jij doet mamma pijn.” Zonder te verblikken of verblozen sloeg hij me nog een keer met die keiharde fles in mijn gezicht.
Toen was ik het zat en gaf hem een harde tik op zijn vingers. Natuurlijk begon hij onmiddellijk te krijsen. Hoewel ik gewoonlijk op zulke momenten enorme compassie voel, had ik nu helemaal geen zin om dit ettertje te knuffelen. Ik had ook zin om te janken.  Of, wacht eens even… dat dééd ik.
Ik jankte.
Niet vanwege die tand door mijn lip of omdat ik geschrokken was, maar omdat ik mijn lieve, zachte snoezelbaby voor het eerst hardgrondig een gemeen kutkind vond.

 

 

Femke (38) is getrouwd met Reinier en heeft een temperamentvolle zoon van 6: Max. Ze is gek op roze koeken en altijd op dieet, wat dan weer een lastige combinatie is. Als mede-oprichter van Snippet Media en jonge moeder is haar leven soms een sneltrein.

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

De postnatale look: hier herken je een jonge moeder aan!

Jonge moeders zijn uit duizenden te herkennen. Je hebt het misschien zelf...
Lees verder

13 Comments

  • Mijn zoontje van 1 1/2 heeft ook last van enorme driftbuien.
    soms zelfs uit het niets.

    maar vaak als hij van buiten naar binnen moet, bijvoorbeeld bij het terug keren van het boodschappen doen. Tijdens het eten.

    stap 1 is dan afleiden als dit niet werkt troost bieden als dat niet werkt dan laat ik hem maar even uit razen. negeren en zelf door eten mocht dit tijdens het eten plaats vinden.
    Hij moet toch zijn emoties kwijt.

    Hij is erg sterk ik hou hem vaak niet. Ik breng hem dan naar zijn kamer en leg hem in Zijn bedje.en zeg er bij.
    mama legt je even neer je moet even tot rust komen. En loop dan zijn kamer uit.
    Gek genoeg is hij dan nog wel even boos maar wordt hij vrij snel rustig.
    Hij lijkt het prettig te vinden.
    Lijkt we of hij er baat bij heeft om even geen prikkels om hem heen te hebben.

    Het is dus niet voor straf dat ik hem in zijn bedje zet.
    Het geeft mij een goed gevoel dat ik weet wat ik moet doen in z’n driftbui.

    Als ik ergens ander ben probeer ik zo veel mogelijk door te gaan met wat we aan het doen zijn en negeer ik zijn schreeuwen even ik kan dan weinig anders doen.
    ook al kijken andere mensen geïrriteerd of verbaasd naar me ik bedenk dan dat zei vast ook kinderen hebben of zelf ook klein zijn geweest.

    ik heb laatst via het constantie buro een peuter cursus gevolgd en daar heel wat van op gestoken. kan het iedereen aan raden ben blij dat ik hem toch al gedaan heb nu.
    ook al is mijn zoon nu nog geen peuter.

  • Ik vind het vooral fijn te lezen dat andere moeders, Zoals Femke en Barbara, ook maar gewoon mensen zijn, en dat laat Femke elke keer in haar stukjes super leuk zien. Ik zit hier achter m’n computer telkens hard mee te lachen met een gevoel van herkenning.

    Al die i-know-it-all tips en adviezen uit boekjes / de reacties op deze post / websites zijn juist super irritant en geven je een gevoel alsof je het nooit goed kan doen.

    Maar volgens mij ging daar een andere column over een paar weekjes geleden …

  • Kinderen leren door naar hun ouders te kijken. Wij zijn hun allergrootste voorbeeld. Als je kind je slaat, bijt of schreeuwt en je doet dat terug geef je eigenlijk de boodschap: dit is normaal gedrag, mama doet het ook.
    Begrenzen moet absoluut, maar zonder agressie. Wie zei er dat opvoeden makkelijk is?

  • Een bedje in de garage? Ik hoop toch niet dat er mensen zijn die dat advies series nemen. En dan zeggen dat het erger is voor jou dan voor je kind. Zo kun je alkes goedpraten. Ik zou eerst eens een paar goede artikelen over hechting lezen.

    • Met hechting gaat alles goed. Onze kleine is 1 van de blijste jongentjes die ik ken.
      En ik heb het zelf nog nooit toegepast omdat het niet nodig was. Mijn schoonzusje (van wie ik het heb geleerd en zij heeft het weer van een padagoog) heeft het 2 nachtjes gedaan en daarna nooit meer hoeven doen.
      En het heeft helemaal niks te maken met hechting maar met gedrag. En als jij al weken niet normaal kan slapen wil je echt alles proberen en dit lijkt te werken.

  • Heb je nog de box staan?
    Heerlijke plek waar ze niks kunnen slopen en even tot zichzelf kunnen komen. Niet alleen als plek om te straffen maar ook om ze even die rust te geven die ze zo hard nodig hebben. Mijn zoon is 22 maanden en heeft dit gedrag wel geteld 1 week gehad.
    We hebben het aangepakt als het nodig was er genegeerd als het alleen maar irritant was. Hij is nu weer zijn lieve gezellige zelf, en zo ontzettend blij.

    En wakker worden straks, negeren… Heel, heel, heel moeilijk maar toch doen. Laat maar krijsen, krijgt hij niks van. Een bedje in de garage als het straks weer wat warmer is,is ook een fijne plek. Niet meteen daar neerleggen. Wakker worden s nachts en de boel op stelten zetten. hup in het campingbedje, Babyfoon erbij en rustig weer slapen gaan. Hij niet slapen hoeft niet te betekenen dat jij niet hoeft te slapen. Duurt vaak ook maar een week of 2 volhouden. En geloof mij, het is moeilijker voor jou dan voor hem.

    Natuurlijk is ieder kind anders, maar wat voor alle kinderen geld is rust en regelmaat en regels. En vooral dat laatste is iets waar jij je weg in moet vinden om ze vol te houden. Zodra de kleine het weet is het voor hem normaal en hoor je ze er niet meer over. Maar om het ze te leren daar gaat de energie in zitten.
    Laat je niet slaan, en zeggen “liefje, mama wilt niet dat je dat doet” heeft nog nooit gewerkt bij een kind. Maar heel streng aankijken en zeggen ” en dat mag niet, dat doet au bij mama” en daarna een consequentie, de box in, naar bed, in de hal voor om even het kleintje de kans te geven om te bedenken wat er is gebeurt…

  • Hoe herkenbaar!
    Mijn zoon is nu anderhalf en ik verbaas me erover hoe veel je van zo’n kleintje kunt houden en tegelijk een hoop andere gevoelens kan hebben ook.
    Als ik s avonds om 6uur zijn slaapkamer deur achter mij sluit valt er een last van me schouders, weer een dag vol strijd, volhouden en geduld opbrengen overleeft, om m 5 minuten daarna weer te missen.
    Weg smelten bij die slapende baby (want dat is ie op dat moment nog) het verlangen om m op te pakken en te knuffelen proberen te onderdrukken, maar als ie tekenen geeft van wakker worden, niet weten hoe snel je weg moet komen, want als ie je ziet is t raak..

  • OMG kon wel over m’n dochter gaan!! Al valt t bij de creche nog mee!! Succes!! Ik hou mezelf maar voor ” het is een fase”

  • Oh herkenbaar hoor, mijn zoon is even oud en hoewel hij gelukkig niet slaat krijgt hij tegenwoordig ook bij alles wat niet lukt (dezelfde voorbeelden over loopwagens en drempels enzo) een hysterische gilbui.. Welkom in het peuteschap..

  • Mijn kind heeft mij ooit gebeten toen ze boos was en toen heb ik haar gelijk teruggebeten. Niet al te hard uiteraard maar zij had wel door van aha dat kan mijn moeder dus ook .Nooit meer gedaan. Ik heb zoiets van jij doet mij pijn dit zijn de consequenties. Zowiezo hou ik niet van moeders die dan heel lief zeggen: snoesje je mag niet bijten hoor lieverd…..en dan zo n ettertje kweken omdat ze bang zijn een beetje strenger te zijn soms. Tja dat hoort erbij…

  • Yep! soms zijn ze dat gewoon, en dat doet pijn…
    vind de periode van 1,5 tot 3 zoiezo een hele lastige periode.
    En dat is zachtjes uitgedrukt ;-)

  • Tsja, de eerste keer dat hij sloeg had je direct moeten optreden. Niet rustig zeggen “dat mag niet” maar meteen duidelijke lichaamstaal. Hoe vaker ze succes hebben met een bepaald gedrag, hoe meer het zich gaat uitbreiden. Er is ook geen verschil tussen mama slaan en andere kindjes slaan, want het mag thuis toch ook? Ik pik dat gedrag echt niet van mijn kind, hoe schattig ook in het begin ook lijkt. Mijn dochter heeft ook wel eens geprobeerd te bijten, maar dat heeft ze welgeteld één keer gedaan.

    • Au! Ilse, wat een nare reactie!
      Die aanpak werkt echt niet bij alle kinderen. Niemand zegt dat hij het niet had gedaan als Femke vanaf het begin af aan met duidelijke lichaamstaal (ik ben benieuwd hoe dat eruit ziet) hem terecht had gewezen.
      Mijn zoontje is nu vier. Na zijn eerste jaar begon hij ook dit soort dingen te doen. Wij zijn meteen heel streng geweest. Het maakte niet uit, hij vond het dan juist nog leuker. Negeren, streng zijn, enz. Weinig hielp. Het was en is een zoektocht om hem op te voeden.
      Kinderen zijn allemaal uniek en hebben inderdaad een algemene gebruiksaanwijzing, maar er zijn ook kinderen die hier buiten vallen.
      Ouders gaan de zoektocht aan met hun eigen kind (en met zichzelf als ouder) en daarbij hoort heel veel respect vanuit de buitenwereld en niet dit soort berichten. Fijn dat het bij jou en jouw kinderen wel zo werkt, ga zo door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.