Ik ben een egoïstische moeder (en ik probeer me er niet voor te schamen!)

Femke is dolblij met het moederschap. Als ze Max niet had gehad, was haar leven niet compleet geweest. Maar Max is niet haar HELE leven en daarom zorgt Femke er altijd voor dat ze genoeg tijd aan haarzelf besteed. Ze merkt dat ze daardoor afwijkt van hoe veel vrouwen in het moederschap/gezin staan, maar ze kan niet anders dan af en toe een egoïstische moeder zijn. 

Lees ook: 21 Volstrékt legitieme redenen waarom de peuter niet kan slapen.

Ik heb het nooit herkent: vrouwen die zeggen dat het ze niet meer lukt om hun haar te wassen, sinds ze kinderen hebben. Of dat ze nooit meer lekker de stad in gaan om te shoppen. Of dat uitslapen niet meer is voorgekomen sinds de geboorte van de eerste. Of dat ze ‘s avonds amper meer de deur uitkomen. Of dat ze echt niet meer dronken kunnen worden, want: de kinderen worden zo vroeg wakker. Als ik de verhalen om me heen hoor; de opofferingen die vrouwen doen voor het gezinsleven, dan schaam ik me wel eens: want ik doe dat dus niet. Ik weiger het. Misschien uit zelfbehoud, misschien uit onvermogen, misschien uit een diepgeworteld egoïsme…ik weet het niet zo goed.

Feit is dat ik ondanks mijn moederschap nooit vergeet om aan mezelf te denken. Ik zorg ervoor dat ik naar de kapper kan (nu dan even niet, maar normaliter), ik heb met mijn partner afgesproken dat we ieder één dag in het weekend mogen uitslapen, ik wil heel graag eens in de zoveel tijd tot diep in de nacht diep in het glaasje kijken en met dat oude gevoel van studentenvrijheid (maar met kinderzitje achterop) lallend naar huis fietsen en vervolgens mijn roes mogen uitslapen terwijl man met kind door Artis doolt, ik wil af en toe een weekendje het huis voor mezelf en twee hele dagen in bed doorbrengen met een bak ijs en Netflix en ik wil ook eens in het jaar een weekje naar de zon met een vriendin, zodat ik daadwerkelijk kan liggen op een strandbedje met een boek dat ik ook echt lees.

Het ouderschap is tweeledig. Dat weten we allemaal. Het is het allergeweldigste dat je ooit zult meemaken, maar het vergt ook het allermeest van je. Zoveel dat je je soms moet opladen. Of laat ik voor mezelf spreken: ik moet mezelf soms opladen. Ik weet dat er mensen zijn die zeggen: ‘dat kan ik ook mét mijn gezin’, maar ik ben er zo eentje die het fijn vind om bij tijd en wijle op zichzelf teruggeworpen te zijn. Alleen te zijn. Ruimte te kunnen hebben om na te denken.

De laatste tijd denk ik er veel over na. Waar ligt het aan dat ik lijk af te wijken van de mensen om mij heen, die de behoefte wel voelen, maar het niet doen. Hebben zij de mogelijkheden niet? Vinden zij het minder belangrijk? Of ben ik gewoon veel egoïstischer en zou ik een voorbeeld aan hen moeten nemen? Laatst zei iemand tegen me: “Nou ja, jij hebt ook wel een heel pittig kind, dus ik snap het wel.” Dat klonk zowel bemoedigend als verontschuldigend, want als ik dat pittige kind niet zou hebben dan zou ik het eigenlijk niet mogen doen, dus. De eerlijkheid gebood mij om tegen deze persoon te zeggen dat ik het ook al deed in de eerste zestien maanden van Max’ leven, toen alles nog van een leien dakje ging. Toen hij negen maanden was zat ik al vijf dagen in mijn eentje in New York en ik genoot me te pletter. Ben ik daardoor dan een ontaarde moeder?

Ik houd mezelf altijd maar voor dat ik niet anders kan. Zo voel ik dat echt. Ik heb een depressief borderline-verleden en als ik mezelf uitput ga ik gekke dingen doen. Tijd voor mezelf nemen is voor mezelf zorgen en is beter voor Max kunnen zorgen. Daarbij heb ik godzijdank een man die precies hetzelfde van het leven verlangd zodat we elkaar fijn kunnen aflossen en hij ook zijn ‘alleen’-momenten kan pakken.

Maar goed, ik schaam me er dus vaak wel een beetje voor. Als ik hoor hoe anderen ploeteren en ik slechts aan een fractie van hun kindersores kan relateren. Alsof ik het niet conform de heersende norm doe. Hoewel…langzamerhand wordt me wel steeds duidelijker dat je niet alleen in het algemeen, maar ook in het moederschap heel dicht bij jezelf moet blijven. Vergelijk je vooral niet met anderen. Juist door dat vergelijken denk ik al jaren dat ik aan een tweede kind moet beginnen, terwijl ik vreselijk in de paniek schiet van het idee wat dat in de praktijk zou betekenen. Een baby’tje…daar zeg ik geen nee tegen, maar de praktijk van twee kinderen…ik zou kopje onder gaan. Je moet ook kijken naar wat JIJ als persoon aankunt, wat JIJ behapbaar vindt…hoe JIJ je leven het liefst vormgeeft. En dat doe ik dus nu. Al voelt het bijna te egoïstisch om het op te schrijven.

Lees ook: Dit moedergevoel hebben we allemaal weleens (jammer genoeg).

Geschreven door
More from Femke Sterken

Femke bedankt haar schoonmoeder: “Je bent onbetaalbaar!”

Femke, moeder van peuter Max (3), zou niet zonder haar schoonmoeder kunnen. Daarom...
Lees verder