Kunnen we alsjeblieft stoppen met het cadeautje voor de juf?

Marloes (45) heeft drie kinderen, waarvan eentje nog op de basisschool. En inmiddels is ze wel een beetje klaar met met al het gedoe op school. Bijvoorbeeld met het eindejaarscadeautje voor de juf.

“Gaat ze emigreren?” vroeg ik aan de collega-moeder op het schoolplein toen die mij vijf euro vroeg voor ‘een cadeautje voor de juf’. Thuis scrollde ik door de WhatsAppgroep van de klas, waar ik nooit meer inkijk omdat andere moeders daar voornamelijk in melden dat hun kind luizen of krentenbaard heeft. Maar ook wat betreft klassenpicknicks, juffencadeautjes en ander geneuzel dat blijkbaar hoort bij zo’n klas, speel ik liever struisvogelpolitiek. De juf ging niet emigreren, ze was niet terminaal ziek en ze was ook niet zwanger. Dát leken mij namelijk prima redenen om vijf euro de neus in te leggen voor een presentje. Een designer-rompertje, een mooie verrekijker of een mega-doos Puccinibonbons bijvoorbeeld. Maar er bleek al een maand te zijn ge-appt over het ‘eindejaarscadeautje’ voor de juf. Nou is de juf heel leuk en heel goed. Maar om daar nou zestig euro tegenaan te gooien, lijkt mij ietwat overdreven.

LEES OOK: Femke snapt niet hoe ze met de juf van groep 1 moet omgaan.

“Het is vrijwillig hoor”, zei de collectante van het schoolplein nog. Maar ik zag die blikken al voor me als ik zou weigeren met vijf euro over de brug te komen. In de gemiste apps was trouwens ook sprake van een door mijn kind zelf te knutselen A4tje. Zestig berichten verder zag ik wat de bedoeling was. Hij moest een recept van thuis meenemen en opplakken, met een foto van zichzelf erbij. Deadline: morgenochtend. Want dan kon die-ene-moeder-met-toch-al-te-weinig-tijd-maar-die-zich-altijd-voor-het-karretje-laat-spannen er nog een mooi boekje van maken. Dan is roepen dat je daar geen tijd voor hebt, natuurlijk wel een beetje lullig. Ik wilde vragen: ‘Waarom?’ Want dat de juf voor de klas staat is gewoon haar BAAN. Als ik de onderwijsbonden moet geloven een slecht betaalde baan, maar het is een baan met een vast contract. En een pensioen. En ongeveer de helft van het jaar vakantie. Het is dus geen vrijwilligersjob waarvoor je aan het einde van de rit een bos bloemen en een boekenbon hebt verdiend.

Daarnaast vind ik het een beetje denigrerend. Als er iemand pluimen moet uitdelen aan een onderwijzer, dan moet dat zijn of haar werkgever zijn. Dat lijkt mij dé aangewezen instantie die er verstand van heeft. Die kan beoordelen of de juf goed is. Dus als die vindt dat de juf het goed heeft gedaan, dan moet hij haar opslag geven. Of promotie. Of een bosje bloemen. Maar natuurlijk doneerde ik braaf mijn vijf euro en kreeg ik stress van het maken van het boekje omdat we thuis natuurlijk geen printer hebben. En natuurlijk zat ik me eraan te ergeren dat er ouders waren die het nóg niet genoeg vonden en ook nog met dozen bonbons en bloemen kwamen aanzetten.

Bovendien: het was helemaal niet de laatste schooldag van de klas met de juf. Volgend jaar hebben ze haar gewoon weer. Dus zal ze in de vakantie met vochtige ogen en een dikke keel in het boekje kijken omdat ze onze kinderen zo mist? Mwah.

(Tekst: Marloes Vreeswijk. Dit stukje verscheen eerder op Tishiergeenhotel).

LEES OOK: Mooi! Deze juf liet haar klas haar jurk versieren

Lees ook
Geschreven door
More from Redactie

Vandaag te winnen: een glamping weekend bij Het Betere Boerenbed

Deze week spelen we zelf even voor kerstman. Vandaag maak je kans...
Lees verder