“Mijn man verkrachtte me en daarna bleek ik zwanger te zijn”

verkracht
Viola (33) is sinds een jaar moeder van de schattige Filip. Iedereen ziet in haar een stralende moeder, maar niemand  weet van het geheim dat Viola met zich meedraagt. Haar zoon werd niet geboren uit een doodnormale vrijpartij tussen man en vrouw. Hij werd verwekt in een nacht waarin Viola’s man Nico haar verkrachtte. “Ik probeer het uit alle macht te vergeten, maar natuurlijk lukt dat niet.”

Alleen een goede vriendin weet dat ik verkracht ben door mijn man. Maar zij vond het zo belachelijk dat ik geen aangifte gedaan heb dat haar mening tussen ons in kwam te staan. Ook wilde zij niet meer langskomen als Nico thuis was, dus we zien elkaar nog zelden. Het is overduidelijk dat zij mij een zwakkeling vindt. Ik had weg moeten gaan bij deze man, zo vindt zij. En misschien heeft ze gelijk.

Het was op een zomeravond, ergens in augustus 2014. Ik was met Nico en een paar vrienden op stap. We zaten in een café en ik voelde me niet zo lekker, dus ik besloot alvast naar huis te gaan. Nico, die me normaliter, naar huis zou brengen was al redelijk aangeschoten, dus ik liet hem achter bij onze vrienden en zei tegen hem: “Ik neem de auto, neem jij een taxi naar huis?” Uren later, het was al vier uur in de ochtend, kwam Nico binnen stommelen. Hij was flink dronken, schoof in bed en begon meteen aan me te zitten. Ik had er helemaal geen zin in en duwde hem van me af. Hij bleef aanhouden, greep me in borsten en kruis en ik moest steeds harder mijn best doen om me te ontworstelen. Ik gilde en schreeuwde dat hij op moest houden, maar het is nu eenmaal een sterke man (en ik ben een tenger gebouwd persoon) dus ik kon niet tegen hem op.

Voor ik het wist lag hij op me en was hij bezig. Ik voelde alle verzet uit me wegglijden en heb hem zijn gang laten gaan. Het gekke is dat ik heel even mijn zelfbewustzijn uit kon schakelen en dat het op het moment zelf niet eens zo dramatisch voelde. Dat kwam pas de volgende dag. Ik vroeg Nico of hij wist wat er gebeurd was en hij haalde zijn schouders op. ” Ja, je moest wel even zin maken, he?”, dat zei hij. Toen ik vervolgens vertelde dat ik echt niet wilde en dat hij mij eigenlijk verkracht had, kon hij dat in eerste instantie niet geloven. Het duurde twee dagen waarin we elkaar zo’n beetje negeerden totdat hij naar me toe kwam en zijn excuses aanbood. “Het had nooit mogen gebeuren”, zei hij. Hij had wel gemerkt dat ik eigenlijk niet wilde, maar hij had zijn eigen genot boven mijn gevoelens gesteld. Ik schrok er enorm van dat hij het toegaf en dat hij dus best wist waarmee hij bezig was geweest, maar ik vond het ook moedig van hem dat hij het toegaf. Nico smeekte me om hem nog een kans te geven. Hij zou het echt nooit meer in zijn hoofd halen om aan me te zitten zonder dat ik hem daar toestemming voor gaf. Ik voelde me verdoofd en wist totaal niet wat ik moest doen. Aan aangifte heb ik nooit gedacht. Ik had heel sterk het idee dat dit iets was wat Nico en ik zelf moesten uitvechten. Daar wilde ik de buitenwereld niet bij betrekken.

Weggaan? Ja, dat had gekund. Maar Nico en ik waren op dat moment al zolang samen (vanaf de middelbare school) dat ik het een nogal rigoureuse stap vond om te scheiden. Bovendien: wat moest ik tegen mensen zeggen? Dat mijn eigen man mij verkracht had? En kan dat eigenlijk wel: verkracht worden door je man als je getrouwd bent? Ik leefde een aantal weken op de automatische piloot en toen werd ik plotseling niet meer ongesteld. “Het zal toch niet, he?”, schoot er door mijn hoofd. Ik ben al jaren aan de pil en nog nooit is er iets misgegaan en juist deze keer….Maar het was zo. Het was echt zo. Ik deed de test op mijn werk en toen ik zag dat het positief was ben ik jankend naar huis gegaan en in bed gaan liggen. Nico kwam ’s avonds thuis en vond me in het donker onder de dekens. Hij dacht dat ik besloten had om bij hem weg te gaan omdat ik zo hard huilde.

Toen ik vertelde dat ik in verwachting was, schrok ook hij enorm. Hij vond het net als ik verschrikkelijk dat ons kind op deze manier ontstaan was. Maar wat moesten we? Ik wist het niet. Ik wist helemaal niks. Ik wilde niet bij Nico weg en niet blijven, ik wilde geen kind maar ook geen abortus. De zwangerschap heb ik dus uitgedragen. Nee, ik was niet vrolijk en de mensen om mij heen hebben vaak gedacht dat ik een soort depressie had. Ik kon het echter niet over mijn hart verkrijgen om op te biechten waarom ik zo somber was. Filip werd geboren en ik was vanaf het allereerste moment verliefd op hem. Nico is de allerliefste vader en van buitenaf denk ik dat wij een perfect gezinnetje lijken. Maar ondertussen wil ik al anderhalf jaar niet door Nico aangeraakt worden en krijg ik het idee van die gewelddadige actie van hem maar niet uit mijn systeem. Ik denk echt dat ik uiteindelijk zal moeten besluiten om bij hem weg te gaan, want er is iets kapotgegaan wat niet meer te helen lijkt te zijn. Aan de andere kant: ik voel ook nog liefde voor hem en ben veel te bang voor alle rotzooi die ik maak als ik de boel opengooi. Helemaal ten opzichte van mijn kind, dat niet om deze ontstaansgeschiedenis gevraagd heeft.”

Lees ook: “Ik ben vreemdgegaan, terwijl mijn relatie instabiel is. Moet ik het opbiechten?”

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Ben jij klaar voor een derde kind? (check het hier!)

Femke hoort het steeds vaker om zich heen: vriendinnen die twee kinderen...
Lees verder