Naar groep 1: wat te doen als je het vriendje van je kind niet ziet zitten

Femkes zoon Max zit in groep 1 en dat is nogal een verschil met de voorgaande jaren, toen hij op het kinderdagverblijf zat. School is een heel ander verhaal, met andere mores en codes. Stukje bij beetje wordt Femke onderdeel van een nieuwe wereld, maar dat gaat met horten en stoten. Vandaag: als je het vriendje van je zoon niet ziet zitten.

LEES OOK: Femke snapt niet hoe ze met de juf van groep 1 moet omgaan

Mijn zoon maakt makkelijk vriendjes. Heeft-ie altijd gedaan. Dat is enerzijds fijn, maar anderzijds wil hij sinds hij naar school gaat ook met de hele wereld afspreken. “Mag Mike bij me spelen?” “Mag Bart bij me spelen?” “Mag Mats bij me spelen?” Dat gaat gewoon niet, want de helft van de tijd gaat hij na schooltijd mee met de oppas en opa en oma.

Omdat Max nogal snel overprikkeld raakt en de neiging heeft om slecht gedrag te kopiëren ben ik er niet zo voor om hem teveel om te laten gaan met jongens die net zulke branie-achtige types zijn als hij. Maar, wat schetst onze verbazing (NOT), natuurlijk vindt Max de drukke, ondeugende, felle types de allerleuksten. Samen met dat soort jochies gaat-ie het boevenpad op en trekken ze ongegeneerd jonge geplante boompjes uit de grond, steken de weg over zonder op of om te kijken, leren elkaar vieze woorden, meppen elkaar en proberen elkaar voortdurend te overschreeuwen.

Ik vind het een soort van prima als ze dat op het schoolplein doen (dan kun je ze natuurlijk niet uit elkaar houden), maar als hij dan ook nog bij zo’n jongetje wil gaan spelen dan heb ik daar wat moeite mee. Max gedijt echt het best bij wat rustiger types en met name met meisjes heeft hij het goed. Met hen kan hij uren spelen zonder dat er dingen voorvallen; met jongens is dat altijd lastiger (omdat Max altijd competitie voelt met andere jongens) en met de drúkke jongetjes is het het allerlastigst. Dan is het meestal na vijf minuten al janken en schreeuwen. Na zo’n middag merk ik ook dat mijn zoon extra opstandig is (en het is al geen easy-peasy kind).

Dus. Ik wil de drukke jongetjes buiten mijn huis houden. Alleen: hoe doe je dat? Als je kind met zijn vriendje naar je toe komt en vraagt: “Mag Luc bij mij spelen?” en nog moeilijker: wat doe je als de moeder van Luc je op het schoolplein vraagt wanneer de jongens samen kunnen spelen. Ik weet het echt niet. Sta totaal met mijn mond vol tanden. Ik weet hoe erg ik het zou vinden als iemand mijn kind zou afwijzen vanwege zijn drukke en rebelse natuur; ik zou echt gekwetst zijn. Aan de andere kant: je moet je kind toch in bescherming kunnen nemen?

LEES OOK: Help, mijn kind heeft een irritant vriendje! (En wat moet je daar dan mee?)

Geschreven door
More from Femke Sterken

Sorry jongens, mamma heeft een chilldag!

Het is zo ontzettend makkelijk om jezelf uit het oog te verliezen...
Lees verder