“Op vaderdag bezoeken jij en je kindjes nu het graf van je man”

vaderdag graf bezoeken
Femke’s vriendin Kariene (34) werd vorig jaar weduwe. Ze bleef achter met twee kleine kindjes. Femke begrijpt niet hoe ze het doet, doorleven, met die kindjes, en alles zelf doen. “Niemand zag voor zich hoe jij op vaderdag met je driejarige dochter en je éénjarige zoon een knutselwerkje op een koud graf legt.”

Lieve Kariene,

Het is alweer anderhalf jaar geleden dat jouw man Jaap overleed.
Anderhalf jaar.
Terwijl het gisteren lijkt dat je me vertelde dat hij leed aan een ongeneeslijke vorm van kanker. Dat er he-le-maal niets aan te doen was. De ene dag lag de toekomst voor jullie open, de andere dag waren alle wegen afgesloten.
Weet je dat ik het soms nog niet geloof dat dit gebeurd is?
Mensen van 33 jaar gaan niet dood. Gewoon niet. Zeker niet als ze net getrouwd zijn en vader zijn van een tweejarige en een pasgeboren baby.
Dat bestaat niet.
En toch.
Bleek het wel te bestaan.
Jij leeft in dat bestaan en elke keer dat ik aan je denk of je zie, snoert het me een moment de keel. Het leven gaat door. Jij worstelt je er een weg doorheen, met twee kleine kindjes. En je doet het zo goed. Beter dan ik ooit zal begrijpen. Je speelt, je lacht, je verzorgt, je doet leuke dingen, je neemt je zoon en dochter mee op vakantie.
Alsof het niks is. Terwijl het alles is.
Ik zeg zo vaak tegen je dat ik was gaan liggen. Gewoon. Op de grond. ‘Hier, neem mijn kind maar mee, ik kan het allemaal niet meer aan!’ Nadat je door zo’n achtbaan van emoties bent gegaan en je man verzorgd hebt totdat hij zijn laatste adem ademde, kún je toch niet meer? Maar jij wel. Hoe, lieve Kariene…hoe doe je dat?

Je voelt Jaaps trots
Ach, ik weet wel wat je zou zeggen: voor en door de kinderen. Vorig jaar toen we op vakantie waren, vertelde je me op een avond dat je heel soms trots op jezelf was. Of eigenlijk: dat je Jaaps trots kon voelen als je het leuk had met de kinderen. Jullie met z’n drietjes. Hij had tegen je gezegd dat hij zeker wist dat jij het wel zou redden. En hij had gelijk.
Maar toch… afgezien van het praktische verhaal.
De dagen, de weken, de maanden verstrijken en het is steeds langer geleden dat jij een gesprek met Jaap voerde, hem vasthield of op het balkon een wijntje met hem dronk. De kinderen groeien, jij wordt ouder, er verandert van alles en hij is daar niet bij.
Ondertussen gaat de omgeving er ook zo zoetjesaan vanuit dat jij het allemaal zo’n beetje wel weer aan kunt. Je was gedragen door liefde en vriendschap en bent dat nog steeds, maar waar het eerste jaar iedere verjaardag, iedere feestdag een moment was voor smsjes en kaartjes, zal dat minder en minder worden. Terwijl het gemis even groot blijft.

Kaarsen branden op het graf
Je zei me laatst dat je een school voor je oudste dochter aan het uitzoeken bent en twijfelt. Omdat de school die jij het leukst vindt niet de school is waarvan Jaap altijd zei dat zijn dochter daar naartoe moest. Diep vanbinnen weet je dat Jaap het prima zou vinden wat jij beslist, maar ach, wat zou je graag zijn koers varen. Dingen doen omdat hij ze zo wilde, zodat hij nog maar even heel dichtbij voelt.
Ik weet ook niet hoe het moet, mijn lieve lieve vriendin. Weet dat ik (nog steeds) heel wat nachten niet in slaap kan komen omdat ik naar een oplossing  zoek voor dit onoplosbare probleem. Je dagen zijn gevuld, je werkt weer, er is opvang genoeg voor de kinderen…het gaat. Maar dat is niet zoals we het leven voor ons zagen toen we als tieners op de middelbare school van Harderwijk droomden over onze toekomst in Amsterdam.
Niemand had daar een dode echtgenoot bij bedacht. Niemand zag voor zich hoe jij op vaderdag met je driejarige dochter en je éénjarige zoon een knutselwerkje op een koud graf legt. Hoe je de kaarsen daar brandende houdt. Hoe je dochter de plantjes water geeft.

Dromen ombuigen
Wat me hoop voor de toekomst geeft, Kariene, is dit: jij bent in staat om dromen om te buigen. Om de realiteit bij de ballen te grijpen en er voor zover dat mogelijk is een eigen draai aan te geven. En dat ga je doen. Dat doe je al. Je worstelt en komt keer op keer weer boven. Soms met ademnood, maar vooral omdat jij de adem nog hebt. Je ziet de kwetsbaarheid van het leven, maar wonder boven wonder, ook nog steeds de schoonheid. En die schoonheid wordt je gebracht door je kinderen, maar vooral ook door hoe prachtig jij zelf bent. Wat de toekomst brenge moge… lieverd, wij weten het niet, maar oh wat hoop ik voor jou op warmte, liefde en een heleboel kindergelach.

Ik hou van jou.

Liefs,

Femke

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Zo voed ik op: ‘Ik heb geen regels en nee gebruik ik niet’

Op Me-to-we.nl vind je in de serie ‘Zo voed ik op’ elke...
Lees verder

2 Comments

  • Prachtig! Echte vriendschap is heel waardevol en respect van Kariene! Kan het me een beetje voorstellen vanuit de kinderen (ben zelf mijn vader op jongeren leeftijd verloren), maar al zo jong je man te verliezen pffff heel knap dat je het zo allemaal doet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.