Opvoedpoli (deel 18): “Mijn kind zei: “Ik wil gemeen zijn.”

Femke en haar man Reinier lopen sinds een halfjaar bij de Opvoedpoli met zoon Max (3). Het jongetje is wat je noemt een pittige peuter. En dat is een understatement. Als hij zijn zin niet krijgt dan schopt, slaat, bijt en gooit hij. Het stel heeft hulp nodig om hiermee om te gaan. Dit keer: Femke is een beetje moedeloos over Max’ aanhoudende agressieve gedrag.

Lees ook: “Als hij moet opruimen, slaat hij hij me in mijn gezicht en bijt in mijn hand.”

De laatste sessie van de Opvoedpoli, waarin Max en ik gefilmd werden tijdens het spelen, heeft er flink bij me ingehakt. Op het moment dat Max me voor de camera met een stuk treinrails tegen mijn hoofd ramde, besefte ik dat ik al veel te vaak geslagen ben door mijn zoon. Dat er altijd wel een kras op mijn gezicht zit of twee blauwe plekken op mijn armen. En dat ik het zo ontzettend zat ben. Ja, het gaat ook echt beter. Max weet zich beter te uiten in taal en als we iets doen wat hij leuk vindt, is het ontzettend gezellig. Maar zodra er iets moet gebeuren waarin hij geen zin heeft, wordt het strijd. En het jammere is dat die strijd nooit alleen gevoerd kan worden met woorden, maar dat er altijd geweld om de hoek komt kijken. Agressiviteit. Ik kan er af en toe echt van janken. Hoe kan dit toch? Reinier is niet agressief, ik ben niet agressief, waarom lijkt ons kind soms op een halve hooligan?

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Als ik een paar dagen later wat oude stukken van Me-to-We bekijk, valt mijn oog op het artikel Help! Mijn lieve snoezelbaby is ineens een rotkind! geworden. Ik schreef het toen Max net de omslag maakte en tot mijn grote verbazing was hij toen pas zestien maanden. ZESTIEN maanden. Dat betekent dat we al tweeëntwintig maanden met dit gedrag te maken hebben. Lang heb ik gedacht: ‘Ach, dit is een fase waar hij doorheen moet’, maar ik vind dit geen fase meer. Dit duurt echt heel lang. Ik heb het er met een vriendin over en zij herinnert zich ook nog dat mijn zoon haar één jaar jongere zoon al begon te bijten hij nog heel klein was (zeven maanden of zoiets). Mijn hart krimpt ineen, want ik baal daar enorm van. Max kan bij sommige kinderen zo dominant zijn in het afpakken van speelgoed en het slaan en bijten dat ik besloten heb situaties met die kinderen niet meer te vaak op te zoeken. In ieder geval niet totdat hij ‘normaal’ gaat doen.

In eerste instantie dachten we nog dat Max vijandig gedrag kan vertonen als hij meerdere frustraties opstapelt, als er een opbouw zit in zijn nijdigheid, maar ik geloof steeds meer dat dit niet zo is. Vanochtend nog sloeg hij me met een auto in mijn gezicht. Er was niks aan vooraf gegaan. Hij stond op de commode, ik pakte een onderbroek uit de la en hij sloeg me. Ik vroeg hem waarom en hij begon een beetje zielig te doen. Hij murmelde iets over “papa”, maar ik zag dat hij in zijn hoofd op zoek was naar een reden, omdat hij er geen hand. Verveling, misschien.

Laatst zaten we aan tafel en toen gooide hij vanuit het niets een mes naar Reiniers hoofd. We zetten hem op zijn kamer, hij kwam terug om sorry te zeggen, mocht weer aan tafel en deed het nog een keer. Ik vind dit zo apart. Alles kun je dit kind leren, maar die agressiviteit is niet uit te roeien. Hij is er zelf ook mee bezig, merk ik. Toen hij eergisteren even bij ons in het grote bed mocht liggen zei hij ineens out of the blue: “Ik wil gemeen zijn”. Ik schrok enorm en zei: “Maar schatje, het is veel leuker om lief te zijn.” Maar hij was vastbesloten: “Ik wil gemeen zijn”. Gelukkig hadden we de volgende dag een hele fijne dag waarin er vooral veel gelach en geknuffel was, maar dat slaan… Dat lijkt niet op te houden.

Lees ook alle vorige delen van De Opvoedpoli:
Deel 1: Als je met peuter naar de Opvoedpoli moet.
Deel 2: Femke en haar zoon worden thuis gefilmd.
Deel 3: “En hoe was jouw jeugd, Femke?”
Deel 4: “Jullie zoon heeft een regulatiestoornis”
Deel 5: “Zien jullie dat jullie je zoon negeren?”
Deel 6: “Zit ik dus toch te janken.”
Deel 7: Een onverwachte sessie relatietherapie.
Deel 8:  “Ik heb zin om met je high fiven.”
Deel 9: “Hij krabde oma recht in haar gezicht!”
Deel 10: “Ik kneep hem in zijn klein armpje…”
Deel 11: “Ik denk dat ik hem niet genoeg vertrouw.”
Deel 12: “Hij zal toch geen autisme hebben?”
Deel 13: “Misschien moeten we er maar mee stoppen.”
Deel 14: “We zijn bang voor onze driejarige zoon.”
Deel 15:
 “Wat ons gezin typeert? Haast!” (Ai!)
Deel 16:
“Ik hoop dat Max ooit begrijpt dat ik hem niet weg wilde zetten als ‘vervelend kind.'”
Deel 17: “Als hij moet opruimen, slaat hij hij me in mijn gezicht en bijt in mijn hand.”

Geschreven door
More from Femke Sterken

8 dingen die je écht nog moet doen voor de baby komt!

Denk jij dat zwanger zijn veel werk is? Doktersafspraken, echo’s, babykamers in...
Lees verder