Na de opvoedpoli: Femke stapt met Max naar een kinderfluisteraar

Na de opvoedpoli: Femke stapt met Max naar een kinderfluisteraar
Of het de tijd van het jaar is (Sint, kerst, oud en nieuw) of dat het gewoon weer een nieuwe pittige fase is…Femke en haar man hebben geen idee. Maar het is wederom zwaar met Max. Loodzwaar. Zijn agressieve gedrag en woede-uitbarstingen nemen toe en Femke besluit om de zweverige kant van de hulpverlening op te zoeken: een kinderfluisteraar. Baat het niet, dan schaadt het niet.

Hoewel er een heleboel mensen hoofdschuddend naar me keken toen ik zei dat ik met mijn zoon naar een kinderfluisteraar zou gaan, liet ik mij niet tegenhouden. Ik ging. Samen met Reinier. We waren ten einde raad. En deze kinderfluisteraar was me aangeraden door een lieve collega, die heel goede ervaringen had gehad met deze mevrouw. Haar kind sliep niet goed en sliep nu als een prinsje. Het proberen waard dus.

Lees ook: Na de Opvoedpoli: “We volgen nu de Nanny-methode met de naughty-chair”

Opvallend was dat Max niet mee hoefde. Een foto was genoeg. Toen ik de kinderfluisteraar, een vrouw van mijn eigen leeftijd, een hand gaf, was ik blij te zien dat ze zich niet in batik-kleden gewikkeld had en gewoon koffie schonk. Ik ben altijd bang dat dit soort mensen alleen in kruidenthee geloven en op de grond in kleermakerszit zitten te hummen (sorry sorry vooroordeel).
Omdat ze door had dat ik een klein beetje moeite met het fluisteren had, begon ze uit te leggen wat ze precies doet. Ze communiceert, zo zei ze, met het onderbewuste van mensen. In principe kan iedereen dat, maar het ligt eraan in hoeverre je het ontwikkeld hebt. De kinderfluisteraar vertelde dat zij het al vanaf kinds af aan kan en dat ze zich er gedurende de jaren en met cursussen meer in heeft getraind.

Dat het echt geen onzin is wat ze doet, ontdekte ik al vrij snel tijdens de sessie. De kinderfluisteraar keek naar Max’ foto en zowel Reinier als ik moesten zijn voor- en achternaam zeggen. Nadat we dat gedaan hadden, ging Max, zoals ze zei, naast haar staan en begon ze te vertellen wat hij haar influisterde. Ze zei dingen als: “Max is een heel creatief kind, hij heeft enorm veel levensenergie. Zoveel dat hij soms niet weet wat hij er mee moet. Dan begint hij aan het één, vervolgens gaat hij naar het ander om uiteindelijk niks af te maken. Het gaat zo snel in zijn hoofd dat zijn vriendjes hem soms niet helemaal kunnen bijbenen.” Ik vond deze uitspraken al best wel knap, omdat het ontzettend klopte. Maar ze ging door. Ze vertelde dat onze zoon een buitenmens is en dat hij een hele goede band met zijn oma heeft (waarbij ze op Reinier wees en zei: “Dat is jouw moeder”) Ook dit is juist, want Max is wekelijks één à twee keer bij zijn oma en op die dagen doen zij alles samen, vooral in de tuin schoffelen. Hij is dol op haar. Volgens de kinderfluisteraar vond Max ook dat het hoog tijd werd dat zijn oma eens aangeeft wat zíj nou eigenlijk wil doen. Omdat zij eigenlijk altijd alleen maar doet wat Max wil. (Dit vind ik ongelofelijk, want het is waar dat alles om Max draait als hij bij mijn schoonouders is en dat vooral mijn schoonmoeder geneigd is alles voor hem op te lossen en te doen).

De aandacht verplaatste zich naar Reinier. Max, die dus nog steeds ‘naast de kinderfluisteraar stond’, zei dat hij Reinier soms schopt, omdat hij wil stoeien…en dat hij dan niet goed weet hoe hij dat moet vragen. Reinier knikte instemmend, hij herkende het wel. Max wil vaak de hele dag stoeien en Reinier doet het heel vaak, maar soms heeft hij geen zin en dan begint Max inderdaad tegen zijn scheenbeen te schoppen.

En toen kwam ik aan de beurt. Zoals zo vaak kwam het zwaartepunt van deze sessie op mij te liggen. Met mijn licht ontvlambare persoonlijkheid irriteer ik Max vaak en andersom is dat ook zo. Ook deze ochtend kwam dat weer naar voren. De kinderfluisteraar zei: “Jij rent de hele tijd heen en weer en roept dan wat dingen naar hem. Dat vindt Max verwarrend. Je kunt beter even door je knieën gaan en hem aankijken en dan de boodschap brengen.” Ik glimlachte. Want inderdaad, ik ben nogal vluchtig soms kan kan in haast dingen naar mijn zoon roepen: “Nee, Max, dat mag niet”, “Max, laat los”, “Max, niet doen!”

Het belangrijkste punt voor mij was het moment dat ze over Max’ woedeaanvallen begon. Dat als hij iets doet wat niet mag, ik hem op z’n kamer zet en dat hij dan met auto’s tegen mijn prachtige paneeldeur gaat gooien en dat ik dan uit elkaar klap van woede en zijn kamer in storm en hem aan z’n armpje trekkend naar zijn bed sleur en zeg: “Hou Daar Mee Op” De kinderfluisteraar zei dat Max mij bespeelt. Dat hij altijd probeert om op mijn pijnpunten te drukken en dat ik teveel controle over hem wil houden. Dat ik het meer los moet laten. “Als hij in zijn kamer de boel kort en klein slaat en jij wordt woedend…laat het dan los. Loop weg. Hij moet er zelf uit zien te komen. Hij zal dingen van jou en van zichzelf kapot maken, maar daar gaat hij van leren. En zo’n deur…ach die verf je dan een keertje samen over.”

In de auto terug naar huis, kon ik niet stoppen met praten over alles wat ik gehoord had. Reinier vond het ook een wonderlijke ervaring. Het meest opvallende vond ik nog wel dat de kinderfluisteraar  begon over de band die ik met mijn moeder heb. Ze opperde dat die wellicht te hecht is en dat ik het te belangrijk vind wat zij vindt en denkt over mijn opvoeding. Dat ik teveel mijn oor daarnaar laat hangen en dat Max daardoor merkt dat ik niet altijd even oprecht ben en wat ik van hem vraag. Dat is waar. Soms weet ik het niet en doe ik maar wat mijn moeder aanraadde. Terwijl ik daar dan niet per se in geloof. Volgens de kinderfluisteraar moet ik echt dicht bij mezelf blijven om uit te vinden hoe ik moeder ben en wil zijn. Ze had een punt.

De afgelopen dagen denk ik hier veel over na. Ik moet een authentieke moeder worden. Maar wat is dat? Hoe doe je dat? Hoe bewaar ik de rust als ik eigenlijk wil ontploffen? Lukt het me om los te laten? We gaan het zien. Ik heb in elk geval weer nieuwe inzichten.

Lees ook: Hoogbegaafd, dyslexie, naar de psycholoog. Hoera! Mijn zoon heeft een etiket!

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Zo voed ik op: ‘Als je mijn methode een naam wil geven, is het ‘liever lui dan moe’’

Elke week op Me-to-we: een moeder over haar opvoedmethode in de serie...
Lees verder