Na de Opvoedpoli: “We volgen nu de Nanny-methode met de naughty-chair”

opvoedpoli
Femke en Reinier hebben met zoon Max (3) een half jaar bij de Opvoedpoli gelopen. Daar kregen ze heel veel tips en sindsdien begrijpen ze een stuk beter hoe ze met hun zoon moeten omgaan. Het agressieve gedrag blijft echter aanwezig, dus Femke en Reinier hebben hun toevlucht gezocht tot steviger maatregelen: Nanny Jo Frost.

Lees ook: Waarom peuters het soms ook gewoon heeeel errug zwaar hebben

Niets ten nadele van de Opvoedpoli. We hebben er ontzettend veel geleerd. Ik met name over hoe ik in groen kan blijven (mijn geduld kan bewaren) en hoe ik mijn manier van praten aan kan passen aan mijn peuter. Toen Max begon met irritant gedrag vertonen, werd ik daar alleen maar heel kwaad van en dacht ik: “Als ik nou lekker ferm en streng doe, dan houdt ie er vanzelf wel mee op.” Dus als hij zijn kont tegen de krib gooide wanneer hij aangekleed moest worden dan dacht ik: “Even doorpakken en gewoon negeren.” Aan het einde van zo’n aankleedsessie had ik dan echter wel een blauw oog en drie beten in mijn arm.

De Opvoedpoli liet ons zien hoe afleidenafleidenafleiden kan werken. En dat heeft zeker tachtig procent van de stress weggenomen. Vanochtend nog. Max wilde zijn pyjama aanhouden en hij moest zijn blauwe trui aan. Ik begon een verhaal tegen hem over Mickey Mouse Clubhouse en of hij gedroomd had van Goofy en of hij wel weer eens naar Mickey Mouse Clubhouse zou willen en of hij nog wist waar Mickey Mouse Clubhouse staat (in Parijs, mamma!). Voor mijn zoon er erg in had, had ik zijn pyjama vervangen door een trui. Binnen vijf minuten. Dezelfde soort afleidingsmanoeuvres zet ik in als Max voor de Albert Heijn op de grond gaat liggen. Schreeuwen helpt dan niet, maar iets zeggen in de trant van: “Ik heb een goed idee, laten we heel hard gaan rennen en kijken wie er het eerste bij die rode auto is” weer wel.

Het slaan, bijten en schoppen is absoluut afgenomen in de periode dat we bij de Opvoedpoli hebben gelopen. Ik denk dat dit komt doordat we Max beter begrijpen, woede-aanvallen kunnen zien aankomen en meer op zijn niveau met hem communiceren. En toch zijn er nog steeds agressieve aanvallen die vanuit het niets komen. Zonder aanleiding. Gewoon, omdat iets niet gaat zoals hij wil. Rang…even laten weten dat hij het er niet mee eens is. Een beet in mijn hand, een slag in mijn gezicht. Laatst vertelde de leidster op de kinderopvang dat hij daar de laatste tijd ook weer vaak slaat en bijt. Een kindje had hem ‘boef’ genoemd en toen was hij over de tafel gekropen en op het jongetje gedoken. Hij wilde geen ‘boef’ zijn, maar ‘agent’. Nou vráág ik je…waarom wordt een kind daar zo woedend van? En hoe los je dat op?

Met harde hand is nooit ons credo geweest. Vooral Reinier kan er niet tegen. Maar toen ik laatst weer een mep kreeg (en ik krijg de meeste te verduren) zei ik tegen Reinier: “Kom, we gaan The Nanny kijken. Het schijnt dat zij gezinnen binnen drie dagen in het gareel krijgt, dus wij gaan haar methodes gebruiken.” Aandachtig keken we een aflevering waarin nanny Jo Frost een gezin met twee peuters coachte naar meer rust. Wat me vooral opviel is dat zij de ouders erop wees dat je een kind echt kunt negeren als hij negatief om aandacht vraagt. Niet de hele tijd vragen: “Wat is er, schatje?” maar herkennen dat er gehuild wordt om iets gedaan te krijgen. En vasthouden aan wat je zegt. “Ja, je mag een boterham met pindakaas, maar alleen als je aan tafel blijft zitten om hem op te eten. Wil je dat niet? Dan ook geen boterham.” Het liefst wilde ik weten hoe je die naughty chair nu echt goed inzet en inderdaad…dat is niet zo makkelijk: soms moet je een kind wel tien keer terugzetten, voordat hij blijft zitten.

De afgelopen dagen hebben Reinier en ik alle ‘tools’ van de nanny ingezet. Consequent zijn in wat wel en niet mag (“Nee, we doen de ipad nu weg. Oh, jij wil nu niet meer eten? Nou, dan maar even niet. Je kunt aan tafel komen als je weer rustig bent”), af en toe maar laten jammeren als we wisten dat er in feite niets aan de hand was, en we hebben een strafstoeltje in de hal gezet waarop hij inmiddels vier keer heeft gezeten. Vooral dat laatste vinden mijn man en ik heel moeilijk om te doen, maar ik moet zeggen….het lijkt zijn vruchten af te gaan werpen. Vanochtend gaf Max me een klein klapje in mijn gezicht en toen ik zei: “Hou daar mee op, anders zet mamma jou op het stoeltje in de gang” en meteen begon hij lief te doen en kusjes in mijn nek te geven. Ik houd hierbij een slag om de arm, hoor, en zal niet meteen in polonaise over straat gaan. Maar hoopvol…dat is het wel. Bovendien zijn we het ipad-gebruik drastisch aan het verminderen, omdat ik merk dat de lethargie en de onwil na tv-kijken verergerd. Dan maar even geen vrije handen…liever een kind dat vrolijk is en een beetje meewerkt, nietwaar?

Ik ben benieuwd hoe de komende week gaat. Och, wat zal ik blij zijn als ons huis crisis-vrij is. Zou een boel stress schelen!

Lees ook: Als je met je peuter naar de Opvoedpoli moet

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Zo voed ik op: ‘Ik stop mijn kinderen elke dag in de draagdoek, ook al zijn ze 3 en 1’

Elke week op Me-to-we: een moeder over haar opvoedmethode in de serie...
Lees verder