“Ik heb een temperamentvol kind en het is niet mijn fout”

temperamentvol kind
Het hebben van een pittig/heftig/temperamentvol/wild kind is geen keuze en ligt ook niet sowieso aan de ouders. Katie Bingham schreef er recentelijk een prachtig stuk over op Scary Mommy. Femke kreeg het opgestuurd door een metowe-lezer, die dacht dat Femke er wel baat bij zou hebben vanwege haar heftige peuter Max. En dat klopte. Femke vond het echt een verademing om te lezen en deelt daarom enige fragmenten eruit met jullie. Voor al die ouders, die zich wel eens afvragen: “Hoe kom ik toch aan dit kind?”

Lees ook: Femke’s vrije dag (of hoe je om 9 uur ’s ochtends al naar een fles wijn kan verlangen)

Katie: “Ik heb een temperamentvol kind en dat is niet mijn fout. Mijn man en ik hebben hem proberen te temmen. Ik heb geen idee waar dit gedeelte van zijn karakter vandaan komt. Ik was vroeger niet zo en hij ook niet. Zijn twee oudere broers zijn ook niet zo wild. Voordat ik mijn temperamentvolle kind kreeg, veroordeelde ik de ouders van kinderen die in het openbaar helemaal uit hun plaat gingen (en ik had al kinderen, destijds, shame on me!) Ik vroeg me af waarom die ouders hun kind niet onder controle konden houden. Nou, dat heb ik geweten…

Temperamentvolle kinderen zijn zo geboren. Het is zo’n groot deel van wie zij zijn dat ze het heel moeilijk vinden om de knop om te zetten. Je kunt ze een klein beetje kalmeren, maar je kunt hun wilde kant nooit helemaal uitbannen. Nu mijn zoon ouder is, weet hij wanneer hij van de kook raakt en toch lukt het hem niet om zichzelf te stoppen. Vaak lukt het mij ook niet. Ik heb met hem moeten worstelen om hem in bedwang te houden, ik heb hem gigantisch vaak over mijn schouder moeten gooien en uit publieke gelegenheden moeten wegdragen omdat hij een woedeaanval had. Ik heb hem opgesloten in zijn kamer. Ik heb hem zes dagen geen suiker laten eten. Ik heb gesprekken gevoerd met leraren en kinderartsen en psychologen. Het is niet dat mijn kind het een slecht persoon is – hij is gewoon licht ontvlambaar. Dat is het verschil. Het lukt hem om even wat rustiger te worden nadat hij gestraft is, maar zijn wilde kant komt altijd terug, altijd, en soms sterker dan ooit.

Ik zie hem wel eens staan op een feestje en zodra er muziek is, begint hij te dansen en houdt hij niet meer op. Hij is onvermoeibaar. Als we in een parkeergarage zijn, moet ik altijd zijn hand vasthouden, omdat hij consequent als een kip zonder kop begint te hollen. Waar naartoe, dat is de vraag? Toen hij nog maar net op de kinderopvang zat, vertelde zijn leidster me in alle eerlijkheid dat ze bang voor hem was toen hij voor het eerst bij haar op de groep kwam, omdat ze zag hoezeer mijn man en ik met hem worstelden toen we hem brachten. Het geschreeuw, het geschop, de verwoede bewegingen. Op dit moment is zijn kamer vol met experimenten. Hij heeft een pot met grond staan, waarin hij een stuk kauwgom heeft gestopt, omdat hij wil kijken of hij een kauwgomboom kan kweken. Ik bedoel maar. En dit is dan nog een experiment zonder geluid. Als ik onder de douche sta, gebruikt hij al mijn bak-producten om te proberen of hij iets kan laten ontploffen.

Ik herinner me nog goed dat hij twee was en door de supermarkt rende. Hij gedroeg zich als een klein klootzakje. Na een paar minuten en met het zweet op mijn voorhoofd dwong ik hem om in het zitje van het wagentje te gaan zitten en ik moest werkelijk al mijn kracht gebruiken om hem erin te manouvreren. Ondertussen reikte hij naar een schap, trok er een glazen pot erwten uit en gooide het op de vloer. De vrouw die hij bijna raakte, kwam naar me toe en zei dat ik moest proberen om hem op voetbal of basketbal te doen, zodat hij een goede uitlaatklep zou hebben. Hij ging op basketbal, maar na een paar maanden besloot hij  dat hij sport haatte. En ik had medelijden met de andere kinderen en de coach. Het was niet eerlijk tegenover hen dat zij hun best deden in het veld terwijl mijn zoon opera stond de zingen en rare bewegingen maakt aan de zijlijn.

Dus ja, ik heb een temperamentvol kind. Ik heb er bloed, zweet en tranen in gestopt om hem zich te laten gedragen. Ja, ik ben uitgeput. Maar het ding is, ik houd godsgruwelijk veel van hem. Hij weet wat hij wil, hij past zich niet aan, hij zegt wat hij denkt en ik geloof in hem. En terwijl ik enerzijds wil dat hij eindelijk eens een keertje ‘normaal’ doet en hem wil laten zien dat er een tijd en een plaats is voor zijn gekke fratsen, wil ik aan de andere kant niet dat ik datgene elimineer wat hem zo uniek maakt. Soms voelt dit bijna als een onmogelijkheid, maar hij is mijn zoon en ik ben dol op alles wat hij is.

Lees ook: Waarom opvoeden in de jaren zeventig veel makkelijker was

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

“Moet ik er iets van zeggen dat mijn vriendin me verwaarloost?”

Solange’s vriendin is net gescheiden. Ze heeft alweer een nieuwe liefde. Als...
Lees verder