Testen op Down: Femke doet het niet!

Toen Femke zwanger was, koos ze er bewust voor om geen combinatietest uit te laten voeren. Mocht ze ooit in verwachting raken van een tweede dan zal ze haar ongeboren kind wederom niet laten testen op Down. ‘Ik wil mezelf niet voor die keuze stellen.’

Laat ik voorop stellen dat ik dit een heel moeilijk onderwerp vind. Heel precair ook. Ik kan voor anderen niet bepalen hoe zij hun leven moeten leven en ik hoop dat anderen dat niet voor mij doen.

Ik zou nooit willen besluiten om een zwangerschap, een leven in de dop, af te breken.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Ik ben een overtuigd NIET-tester. Sinds mijn eerste zwangerschap twijfel ik zelfs of ik bij een eventueel tweede kind een twintigwekenecho wil laten maken, omdat daar twee jaar geleden zoveel onnodige onrust uit voortkwam (Max zou een te klein hoofdje hebben, wat kon duiden op microcefalie, maar dat bleek na drie dagen van helse onzekerheid toch niet zo te zijn). Maar goed, de combinatietest komt al eerder tijdens de zwangerschap in zicht. Tussen de 9 en de 14 weken kun je laten onderzoeken wat de kans is dat je baby het syndroom van Down heeft.
Ik wil dat dus niet weten.
Waarom niet? Omdat ik de beslissing die na een eventuele negatieve uitslag komt niet wil nemen. Ik zou nooit willen besluiten om een zwangerschap, een leven in de dop, af te breken.

Ik wil niet meedoen aan deze maatschappij waarin we alles van tevoren willen weten en proberen te beheersen of te controleren.

Noodklokken
Feit is dat je van alles kunt testen en echo-en, maar je weet nooit exact hoe een kind tevoorschijn komt. Wat zijn of haar defecten zijn, kun je pas goed bepalen als het niet meer in de buik zit. Het zijn dus ongelofelijk moeilijke vraagstukken waarmee je te maken krijgt als je moet beslissen of het leven van het wezentje in je buik menswaardig is.
Want wat is menswaardig? Wie besluit dat? De artsen? Ik?
Zolang de baby in mijn buik groeit en er geen noodklokken geluid hoeven te worden op basis van bloeddruk of oppervlakkige onderzoekjes door de verloskundige, wil ik pas nadenken over mijn kind als het er is. Laat maar komen. Ik wil niet meedoen aan deze maatschappij waarin we alles van tevoren willen weten en proberen te beheersen of te controleren. Sommige dingen komen zoals ze komen.

Natuurlijk besef ik dat ik een risico loop. Dat ik inderdaad met een gehandicapt kind kan komen te zitten. En dat het leven daar niet leuker van wordt. Maar dat is dan zo. Daar kan ik dan niets meer aan veranderen als de baby er is. Omdat ik mezelf die keuze niet gegund heb. En dat voelt veel beter dan dat ik wel had kunnen kiezen voor beëindiging van een zwangerschap. Want daar zou ik nooit mee kunnen leven.

Lees morgen: waarom Barbara wel testte op Down.

Foto: Thinkstock

Geschreven door
More from Femke Sterken

13 Lessen die je leert in het eerste jaar moederschap

Het allereerste jaar van je baby (en het moederschap) is één grote...
Lees verder