Thuiswerken met kinderen, hemels of hels?

Vala is ZZP’er. Heeft een eigen tekstschrijversbureautje en werk dus vanuit huis. Dat leek haar namelijk zo lekker makkelijk, toen manlief haar eenmaal met kind geschopt had. Niet meer elke dag naar kantoor, maar gewoon fijn thuis in pyjama achter de laptop, met baby aan de borst. Multitasken op z’n best.

Lees ook: Deze 11 dingen herkennen thuiswerkende moeders

Ik ben een vrouw, dus ik kan dat. Dacht ik. De praktijk is heel wat minder relaxed dan ik het me had voorgesteld. Typen met blote tieten voelt namelijk best raar. Helemaal als die baby ondertussen de blaren op je tepels kauwt. En als je denkt dat werken met een baby op schoot lastig is, wacht dan maar tot die baby een peuter is. Tegen die tijd mag je namelijk blij zijn als je je laptop nog open geklapt krijgt zonder dat je eerst de pindakaaskorsten tussen  je toetsenbord vandaan moet pulken.

Er schijnen kinderen te bestaan die je op een kleedje kunt zetten met een doos rijgkralen en dat ze dan de hele ochtend lang zoet kettinkjes zitten knutselen. Dat zijn de kinderen die je moet hebben als je zelfstandig ondernemer bent. Uiteraard stond ik achteraan in de rij toen de onderhoudsarme kinderen werden uitgedeeld en dus heb ik twee exemplaren gekregen die zich niet zelf kunnen vermaken. Gewoon helemaal niet. Ik begin iedere dag met een dik uur voorlezen. Pluk van de Petteflet kan ik inmiddels woordelijk citeren. Dat doe ik omdat ik dan hoop dat mijn kroost daarna zichzelf een klein uurtje kan bedruipen. Ik stel de kist met Duplo uitnodigend op, laat manlief voor hij naar zijn werk gaat een ingewikkeld spoorwegstelsel van houten treintjes bouwen en zorg voor een plateau met gezonde versnaperingen die op de salontafel voor het grijpen staan. De omstandigheden voor ultiem speelgenot zijn op onze boerderij werkelijk ideaal, al zeg ik het zelf. Ik faciliteer het zelfstandig spelen tot in de puntjes.

Maar helaas, zodra de eerste zin op mijn scherm verschijnt, klinkt er een klaaglijk: “Mamaaa…?” en dan weet ik dat ik die laptop beter dicht kan laten totdat de aftiteling van Sesamstraat die avond over de flatscreen rolt. “Mama, ik moet poepen”, “Mama, ik wil een glaasje appelsap”, “Mama, wil je een puzzeltje maken?”. Zelfs een simpel mailtje typen is er voor mama echt niet bij. En dus zit ik dan maar weer geagiteerd het Nijntje dieren geluiden raden spel te spelen, terwijl mijn deadlines langzaam een gat in mijn plichtsbesef en in mijn laptop branden. Hijgerig gooi ik het ene kopje fantasiethee na het andere achterover, terwijl mijn telefoon steeds hysterischer gaat piepen door alle mailtjes die er binnen komen. Als manlief ‘s avonds thuis komt, heb ik niet eens tijd om hem gedag te kussen. Terwijl ik hem naar het fornuis dirigeer kruip ik zelf achter mijn computer en probeer met één hand te typen, terwijl ik met de andere hand een maaltijd naar binnen schuif. Mijn echtgenoot klaagt vaak dat ik ongezellig ben. Maar ja, als hij aan het werk is, klimt er tenminste niemand op zijn schoot om rozijntjes in zijn neus te proppen en zijn collega’s kotsen doorgaans ook niet over zijn laptop heen, net als hij probeert zijn laatste project te back uppen. Dus hij heeft makkelijk praten.

De realiteit van de thuiswerkende moeder is eigenlijk dat je gewoon twee banen hebt. Overdag manage je je kinderen en ‘s avonds manage je je werk. Ik heb een tijd lang hardnekkig geprobeerd om ook thuis kantoortijden te hanteren, maar helaas hebben de Terroristen compleet maling aan mama’s prikklok. Ik zit dus meestal nog te werken als de kippen al lang en breed op stok zijn en de rest van het gezin al uren op één oor ligt. Als ik had geweten dat ik tekende voor een 80-urige werkweek toen ik me inschreef bij de Kamer van Koophandel, was ik misschien lekker in die kantoortuin blijven zitten.

Oh, de heerlijkheid van een hele dag op kantoor kunnen zitten. Achter een opgeruimd bureau dat niet bezaaid ligt met Little People poppetjes en stukken uitgekauwde cracker. Meer dan één alinea op papier kunnen krijgen zonder dat je ondertussen iemands kont hebt moeten afvegen of lachende gezichtjes uit een appel hebt moeten figuurzagen. Buitenhuis werken als je een gezin hebt heeft ongetwijfeld zijn nadelen, maar thuiswerken terwijl er een peuter en kleuter om je MacBook heen dansen omdat ze op YouTube tien afleveringen kindercrack, beter bekend als ‘Dora’, willen kijken, is toch ook bepaald niet stressvrij. Maar ach, het heeft ook wel zijn voordelen. Want je kunt inderdaad gewoon in je pyjama en met vet haar een project bij een opdrachtgever aanleveren. De profielfoto van je e-mail account blijft tenslotte immer glamoureus. Je kunt iedere avond enorme tenen knoflook eten, zonder dat er de volgende dag niemand meer naast je wil staan bij de koffieautomaat. En er is natuurlijk geen betere manier van werkontwijkend gedrag dan stiekem een potje Nijntje verstoppertje spelen. Ook als je kinderen niet mee willen doen.

Over anderhalf jaar zitten allebei de Terroristen op school. En als ze dan thuis komen heb ik al mijn deadlines gehaald, maar moeten zij huiswerk maken. Dan wil er niemand meer met mij spelen. Wat zal dat saai zijn. Ik denk dat ik manlief tegen die tijd maar vraag zijn baan op te zeggen. Dan is er tenminste nog iemand om rozijntjes in mijn decolleté te stoppen. Anders ga ik me zo vervelen.

Lees ook: Relaxed thuis werken? Met deze 17 handigheidjes lukt het wél

Op Vala’s blog, Stadsmeisje op het platteland, kun je meer lezen over haar leven met haar gezin op een boerderij in de Achterhoek

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 7, die autisme heeft en twee dochters van 6 en 2 jaar. Vala heeft een chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Loslaten… Zo voelt dat dus als je je kwetsbare kleuter naar school brengt

Het autistische zoontje (4) van Vala moet naar het Speciaal Onderwijs. “School...
Lees verder