Toen Femke voor het eerst ECHT ging twijfelen: heeft Max ‘iets’?

Toen Femke voor het eerst ECHT ging twijfelen: heeft Max 'iets'?
De afgelopen jaren waren wat betreft ‘opvoeden’ geen picknick voor Femke en haar man. Al drie jaar worstelen ze met een pittige peuter die ze tot wanhoop drijft. Ook al kwamen ze bij de Opvoedpoli en een kinderpsycholoog toch bleef Femke ervan overtuigd dat Max ‘gewoon’ een temperamentvol karakter heeft. Dat is nu echter aan het veranderen. Er ging namelijk een lampje aan in haar hoofd.

Vanaf het moment dat ik op deze plek schrijf over Max en zijn buien, krijg ik mails van moeders (eigenlijk nooit vaders) die me diagnoses op willen dringen. De een zegt: “Mijn zoon had precies dezelfde symptomen en bleek later Asperger te hebben” De ander zegt: “Heb je wel eens laten onderzoeken of hij ADHD heeft?” Ik snap dat het verleidelijk is om, als je ziet dat het kind van een ander in gedrag lijkt op jouw kind, de vergelijking te trekken en misschien zit er ook wel wat in, maar ik ben er niet aan toe. Zo’n stempel. Mijn kind is drie. Hij is driftig. “Er zit een kop op”, zoals mijn moeder altijd beweert.

Lees ook: Dokter, Max heeft de kattenbrokjes opgegeten (en 5 andere gênante situaties)

Tot nu toe lepelde ik deze conclusie op tegen de buitenwereld: “Intuïtief denk ik dat er niks aan de hand is met Max” En zo voelde dat ook echt. Tuurlijk, hij gooit zijn kont vaak tegen de krib. Hij wil altijd rechtsaf als ik links wil. Hij krijgt woedeaanvallen als ik vóór hem de trap af wil lopen. Hij wil bepalen wanneer hij naar bed gaat. En of hij groenten eet. Maar dat bestempelde ik als extreem peuterpuber-gedrag. Of als ‘hij is nu eenmaal een heel wilskrachtig persoon en dat is nu best lastig maar gaat hem later geen windeieren leggen, want hij weet precies waar zijn grenzen liggen.”

Die gedachtengang is nu gekenterd. Dingen waaraan ik een hele tijd niet gedacht heb, kwamen ineens weer bovendrijven. Dingen die ik misschien onbewust wel weggedrukt heb. Dingen die eventueel de oorzaak zouden kunnen zijn van Max’ gedrag. Want ik wil zo graag weten wat er ten grondslag aan ligt. Zoals sommigen van jullie wel weten, heb ik tijdens de zwangerschap antidepressiva geslikt. Ik wist dat dat niet wenselijk was, maar zonder dat spul een zwangerschap doorstaan was voor mij geen mogelijkheid. De ‘nadelen’ die mijn kind zou kunnen ondervinden waren volgens de arts waar ik onder controle stond als volgt: eventueel zou zijn motoriek iets onhandiger kunnen zijn en er zou een hele kleine kans zijn op hart- of longproblemen. Verwaarloosbaar.

En toch denk ik nu: maar als daar nu iets gebeurd is? Nog steeds lees je overal dat de gevolgen van antidepressiva voor baby’s ‘mild’ zijn. Maar als ik google dan vind ik ook artikelen over gedragsstoornissen, over autisme, over kleine hoofdjes (Max had een kleine hoofdje) en hersenen die dan anders groeien…Ik raak er enorm van in de stress. Iedereen zit me momenteel te sussen en misschien is het ook wel niks, maar ik moet er iets mee. Net zoals ik me ineens weer herinnerde dat Max nadat hij geboren werd als een gek bij me weg werd gehaald, omdat hij blauw was en zijn longetjes uitgezogen moesten worden en dat hij eerst een abgar-score van 1 had, omdat hij zuurstofgebrek had. Ik ben misschien aan het panieken, maar ja…het is niet zo gek toch? Dat ik wil weten wat hier nu aan de hand is? Dat ik een antwoord wil op al mijn vragen.

Laatst kreeg Max weer een enorme woede-aanval en toen ik vroeg wat er nu precies gebeurd was, zei hij: “Er zitten allemaal beestjes in mijn hoofd en die doen dat. Die maken me boos.” Ik kon wel janken.

Wat als ik door mijn medicijngebruik die beestjes in zijn hoofd heb gestopt?

Lees ook: Aan iedereen die mij ziet worstelen met mijn temperamentvolle peuter

 

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Uiteten met kleine kinderen (De Teleurstelling in Fasen!)

Femke probeerde het vorige week weer eens: uiteten met peuter Max. Ze...
Lees verder