Toen peuter Max het weekend van zijn leven had (maar ook een klein trauma opliep!)

Femke, Reinier en Max (3,5) gingen vorig weekend naar Disneyland Parijs. Maar kan dat wel…met een peuter naar zo’n heftig pretpark? Jahoor…als de ouders een beetje verstandig zijn, dan kan dat prima.

IMG_8768Mijn zoon is Mickey Mouse verslaafd. Hij mag elke dag om vijf uur kiezen waarnaar hij een half uurtje mag kijken en steevast wil hij Mickey Mouse Clubhouse zien. Dus toen wij uitgenodigd werden om met het hele gezin af te reizen naar Disneyland was Max door het dolle heen. In de aanloop naar onze trip kreeg ik van een heleboel peuterouders de vraag of Max niet een beetje te jong was voor zo’n enorm en heftig park. Nu ik geweest ben, kan ik volmondig ‘Nee’ zeggen. Disneyland is juist ook leuk voor de allerkleinsten. Je gaat dan natuurlijk niet in bizarre achtbanen, maar er heel veel te doen voor peuters.


Het leuke van onze 3-jarige is
dat hij überhaupt al in een soort fantasiewereld disneyland2016leeft en dit weekend was alles magisch voor hem. We zagen Anna, Elsa, Olaf en Kristoff uit Frozen in de Frozen Sing-a-long (alwaar ik een traantje wegpinkte vanwege al die kleine meisjes in hun Elsa-jurken die uit volle borst meezongen), Max mocht met Mickey, Goofy, Donald Duck, Pluto en nog een heleboel andere Disneyfiguren op de foto (wat hij natuurlijk ongelooflijk gaaf vond), hij mocht in de auto’s van de film Cars, in de rattenwagentjes uit Ratatouille en in de theekoppen uit Alice in Wonderland en vond alles even prachtig. Wij ook trouwens en we hebben natuurlijk de hele dag alles als een gek gefotografeerd.

IMG_8772

Alleen…toen maakten we een fout. Er waren bij verschillende attracties nogal lange wachtrijen en hoewel we een pas hadden waarmee we voorrang hadden hadden, bleek dat je daarmee niet sneller in álles kon. En toen zei mijn man: “We gaan gewoon alleen nog maar in attracties waarvoor onze voorrangspas geldt. Kijk, bijvoorbeeld The Tower of Terror.” Ik piepte nog: “Kan dat wel met Max? Is hij daar niet te klein voor?” “Nee joh”, zei Reinier, “Hij moet er 1.02 m voor zijn en dat is ie wel.” We vertelden Max dat het een toverlift was en vol enthousiasme namen we met z’n drieën plaats in de lift. Toen het ding naar boven zoefde, voelde ik meteen dat het fout nieuws was. Max zei zacht: “Ikke wil eruit!” Ik sloeg mijn armen om hem heen en begroef mijn hoofd in zijn nekje en daar gingen we tot aan het hoogste punt van de toren, de deuren gingen open, we zagen het prachtige uitzicht…en vielen in vrije val naar IMG_8826beneden. Het was een van de engste dingen die ik ooit meemaakte. Nadat het was afgelopen en keek ik Reinier woedend aan. “Jij zei dat het wel kon!!!”, siste ik. De veiligheidsbeugels werden van ons afgehaald en zo snel hij kon rende Max de lift uit en begon in de gang te huilen. Mijn hart brak. Ik voelde me zoooo schuldig dat ik mijn kind dit had aangedaan. Werkelijk: Wat Dachten We Nou???

Toen Max bekomen was van de schrik was het  tijd voor de langverwachte première van Mickey and the Magician. Dat leidde zijn aandacht meteen af. De hele Europese pers was uitgelopen om te komen kijken naar de show en eerlijk is eerlijk: het was het waard. Want wat een spektakel: binnen een half uur kwamen de mickeymagicianprachtigste Disneyfilms tot leven in het theater: van de Lion King tot Frozen van Belle en het Beest tot Aladdin. Ik zat me daar een partij keihard te genieten en Max had rode konen op zijn wangen van de opwinding. Na de voorstelling was het plan om nog heel even een kijkje te nemen bij het premièrediner (want het was al laat), maar Max hield het zo goed vol (vanwege het kinderentertainment aldaar) dat we zelfs nog om elf uur het dagelijkse vuurwerk meepikte. Max op de schouders van zijn vader, met kleine oogjes van de slaap, maar oh zo blij dat hij het spektakel meemaakte.

De volgende dag gingen we tegen het middaguur weer terug met de Thalys, IMG_8850wat ik met een jong kind echt een stuk relaxter vind dat het vliegtuig. Je bent binnen 3.16 uur weer in Amsterdam en in feite is dat sneller dan vliegen (als je twee uur van tevoren aanwezig, boarden, het instappen/ uitstappen en het bij de bagageband hangen meerekent). Natuurlijk was Max helemaal kapot en toen we thuis waren rolde hij meteen zijn bed in. Hij wilde wél zijn Mickey Mouse-trui aanhouden en bovendien beweerde hij niet te kunnen slapen zonder zijn Mickey Mouse knuffel, zijn Knabbel-knuffel en zijn Cars auto. Maar toen vielen zijn ogen dan ook na luttele seconden dicht. En ik wist wel waarover hij droomde.

 

 

Geschreven door
More from Femke Sterken

De opvoedpoli (deel 7): Een onverwachte sessie relatietherapie

Femke en haar man Reinier lopen sinds een paar maanden bij de...
Lees verder