Waarom je best mag rouwen als je zelf hebt besloten geen tweede kind te krijgen

geen tweede kind
Toen Femke’s zoon Max een peuter was, ging ze drie weken op vakantie met man en kind. In die drie weken had ze zichzelf een groot denkproject meegegeven: besluiten of ze nu wel of niet een tweede kind zou willen. Ze dacht namelijk dat ze eruit was, maar toen wilde ze plotseling ineens toch nóg een baby…

Het gebeurde toen ik een doos kleertjes maat 56/62 terugkreeg van een vriendin. Haar baby was er alweer uitgegroeid en ik kon de doos dus weer netjes onder mijn bed schuiven. Dat gaat zo al drieenhalf jaar. De doos komt steeds onder het bed vandaan voor nieuwgeboren baby’s van vrienden en dus niet voor mijn tweede kind. Want dat wilde ik nog niet. Of helemaal niet. Ik wist het niet zo goed. Niet eerder had ik de doos opengemaakt en nu deed ik dat toch. Meteen viel me op dat de kleertjes door al die verschillende baby’s nogal verwassen waren geworden en ik miste een pakje her en der. En daar moest ik ineens gi gan tisch van huilen. Ik snapte niet waarom, totdat ik ’s avonds tegen mijn man aan lag en het kwartje viel: “Misschien wil ik toch nog nog een kindje”, stamelde ik. “Ja, ik wil denk ik heel graag nog één keertje zwanger zijn en een baby krijgen en Max een broertje of zusje geven en met zijn vieren aan tafel zitten.”

Mijn man was niet meteen onverdeeld enthousiast, aangezien we toch al een tijdje tegen elkaar zeiden dat één (pittig) kind waarschijnlijk wel genoeg was. Maar Reinier zou Reinier niet zijn als hij niet al snel bijdraaide en ook begon in te zien hoe leuk het zou kunnen zijn. Hij zei: “Maar schatje, als jij dit wilt, dan ga ik daar toch niet voorliggen. Het wordt vast heel pittig, maar we komen er vast wel door.” Ik was echt blij met het feit dat ik aan mezelf durfde toe te geven dat ik het wilde, nog zo’n kleintje, en vertelde het tegen mijn collega’s. Ze reageerden blij en enthousiast. Zoals je dat doet als iemand zoiets vertelt (of als je zelf twee kinderen hebt op wie je dol bent). Maar toen vertelde ik het mijn moeder…en die was minder blij. Ze zei: “Femke, ik weet het niet hoor. Je hebt het zo zwaar gehad met Max de afgelopen jaren. Je hebt een bedrijf waarvoor je keihard werkt. Jij en Reinier zeggen altijd dat jullie meer tijd voor jezelf nodig hebben en bovendien hebben jullie ook best veel strijd gehad de laatste jaren. Moet je dit willen?”

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Ik ging op vakantie met Het Grote Denkproject. Want ik wil er zo graag eens klaar mee zijn. Besluiten of we dit gezin gaan uitbreiden of niet. Dat hangen op twee gedachten, ik trek het slecht. Het ene moment denk ik: “Het is goed zo”…het andere moment, denk ik: “Oh, hoe leuk zou het zijn, zo’n lief kindje erbij.” We gingen naar een camping in Zuid-Frankrijk. Ik zag alleen maar Ford Focussen stationwagen met op de achterbank twee of drie kinderen. Want dat is namelijk mijn grote euvel: wil ik er twee, omdat de standaard twee (of drie) is of wil ik er echt zelf twee? Ik sprak er avondenlang met Reinier over die uiteindelijk de wijze uitspraak deed: “Maar Femke, als we zo enorm zitten te wikken en te wegen…zegt dat niet genoeg? Moet je niet gewoon voelen dat je het heel graag wilt?” Tja, daar zat wat in…Maar toen zag ik weer een gezin met een peuter en een kleuter in het campingzwembad en dacht ik: “Kijk, zij doen het wel. Zij kunnen het wel. Waarom zou ik het niet kunnen?”

Op een avond, bij een campingborrel, met een leuk stel uit Den Haag (in het bezit van twee prachtige blonde kindjes van 6 en 9) sprak ik erover met de moeder (ongeveer mijn leeftijd). Weer vertelde ik mijn twijfel. Dat ik enerzijds wel nog een keer zwanger wil raken, maar anderzijds ook droom om volgend jaar met een camper door de VS te gaan trekken (wat je niet doet met een baby) en nu soms al helemaal gek wordt van de continue zorg die een kind vergt en dat ik dan zo enorm kan verlangen naar de tijd dat ik met een wijntje een boek kan lezen en dan ik me afvraag waarom ik er bewust voor zou kiezen om die periode van luiers en intensief zorgen zou verlengen terwijl onze zoon net iets zelfstandiger is. En dat ik me ook heel goed besef dat twee kinderen betekent: twee keer zwemlessen, hockey, voetbal, pianoles, vioolles, halen, brengen, twee keer betrokkenheid bij school…en dat terwijl ik, heerlijk gezegd, heel veel andere dingen ook heel leuk vind om mijn tijd aan te besteden. Een bloeiend bedrijf opbouwen bijvoorbeeld en mijn vrienden veel vaker zien en een boek schrijven en veel boeken lezen en vluchtelingen Nederlands leren en..en…en
De vrouw zei: “Volgens mij weet je het wel”
Ik vroeg: “Wat bedoel je?”
Zij: “Wat je wil…eigenlijk wil je geen tweede kind”
En ze vertelde over haar leven en dat ze haar carrière wel op een iets lager pitje had gezet, vanwege haar twee kinderen en dat ze toch allereerst moeder was. Het was een ware eyeopener voor mij. Want ik ben dat niet: eerst moeder. En ik wil het ook niet zijn. Maar ik wil ook niet altijd maar tekort schieten, wat ik waarschijnlijk wel zou doen als ik toch zou besluiten om er nog eentje te willen/krijgen. Het moederschap vergt offers, dat heb ik in de afgelopen drieenhalf jaar wel gemerkt en dat gaat me niet altijd even makkelijk af. Ik ben zoveel van mezelf en kan mezelf zo moeilijk wegcijferen, ik ben een redelijk hanteerbare borderliner die heel af en toe nog steeds een in diepe somberheid vervalt…volgens mij is het voor iedereen het best als ik maar één kind heb. Dat kind voed ik met zoveel mogelijk liefde en aandacht en betrokkenheid bij al zijn projecten en scholen en hobby’s op, maar meer hooi op mijn vork lukt me niet. Het leven is ook: keuzes maken en de keuze om bijvoorbeeld minder te werken (waaraan ik echt behoefte zou hebben als ik twee kinderen had) zou ik nooit willen maken.

Maar dat vind ik dus ook moeilijk. Want iedere keer als ik een gezin voorbij zie stiefelen met een peuter van Max’ leeftijd en een baby dan denk ik: waarom kan ik dat niet? En iedere keer als er een vriend of vriendin wel voor dat tweede kind gaat en vraagt: “Wanneer gaan jullie ervoor?” dan moet ik toch weer opnieuw die verstandelijke keuze verantwoorden en ga ik opnieuw twijfelen aan mijzelf. Om uiteindelijk wel weer uit te komen bij het antwoord: “Omdat het voor alle partijen het best is.” Wat dus niet betekent dat mijn hormonen en mijn gevoel niet verlangen naar nog één keertje leven in mijn buik en een kindje dat echt helemaal van Reinier en mij is in mijn armen te houden. En daar ben ik dan toch verdrietig over.

Lees ook: 15 Dingen die je niet meer draagt als je moeder bent

Geschreven door
More from Femke Sterken

18 Dingen die gebeuren als je een paar jaar moeder bent

Moeders zijn natuurlijk niet allemaal hetzelfde. Maar door hun kinderen ontkomen ze...
Lees verder