Waarom ik niet langer een rokende moeder wil zijn

Femke rookt sinds haar 21ste. Er zijn verschillende stoppogingen geweest, maar steeds valt ze weer terug. Het begint bij een gezelligheidssigaretje op een feestje en voor ze het weet, staat ze thuis weer avond aan avond op het balkon te dampen. Lange tijd kon ze de motivatie niet vinden om voorgoed te stoppen, maar dit weekend ging ineens de knop om. Het is klaar.

Ik heb mijn hele puberteit volgehouden dat roken vies, stom en slecht was. Als mijn moeder er, sporadisch, eentje opstak op een feestje, begon ik meteen te blèren. Nee, ik zou nooit en te nimmer zo’n ruggengraatloze roker worden. Maar toen ging ik studeren in Amsterdam en rookten al mijn vrienden. Roken stond voor vrijheid, voor romantiek, voor nachtenlang discussiëren, voor helemaal naar de klote gaan. Man, wat vond ik roken heerlijk. Ik nam me voor om het maar kort te doen. Vóór mijn dertigste zou ik ophouden. Ik had ergens gelezen dat je op die manier nog niet zo heel veel kans op longkanker maakte en daarbij dacht ik dat ik rond mijn dertigste aan kinderen zou beginnen. En een rokende moeder, nee, dat zou ik nooit worden.

Lees ook: Waarom uitgaan voor moeders meestal verleden tijd is.

Je bent sneller dertig dan je denkt. En als je vervolgens nog geen kind hebt, is het makkelijk om je ogen te sluiten voor het feit dat je nu toch al heel wat jaartjes ongelofelijk veel pakjes weg zit te paffen. Toen ik tweeëndertig was, raakte ik zwanger. De sigaretten werden met een grote boog de vuilnisbak ingegooid, maar terwijl ik dacht dat ik in die negen maanden soberheid (qua roken en drinken) wel zou wennen aan een rookloos leven, werd mijn verlangen naar een postnatale sigaret enorm. Ik stak er zes weken na de bevalling alweer eentje op. Mijn man was inmiddels hartstikke ‘clean’, maar ik vond dat ik best af en toe een gelegenheidssigaretje mocht roken. Het ding is echter: er zijn er maar weinig die dat kunnen. Sporadisch roken is moeilijk. Te moeilijk. Je denkt dat je het kunt, maar ondertussen zit er altijd een pakje sigaretten in je tas.

Je zou denken dat er iets groots is gebeurd, waardoor ik nu eindelijk tot inzicht ben gekomen, maar dat is niet zo. Ik besefte alleen, toen ik vrijdag in mijn eentje voor een restaurant stond te roken, dat ik de laatste der mohikanen ben. En dat het helemaal niet de bedoeling was dat ik uiteindelijk de verstokte roker zou blijken. Al mijn verstokte-roker-vrienden zijn gestopt. Zelfs degene die me aan het roken geholpen heeft. Allemaal zijn ze bezig met hun gezondheid en het feit dat ze niet met stinkende rookkleren hun kind in de wieg willen kussen. Wat is er gebeurd dat ik dat allemaal aan mijn laars lap? Alsof ik niet bang ben om vroeg dood te gaan door mijn eigen stomme schuld. Alsof ik me niet dood schaam als ik na het eten mijn jas aantrek om een sigaret op het balkon te roken en Max dan vraagt: “Watte jij doen?” en ik dan geen antwoord heb, omdat ik absoluut niet wil zeggen: “Mamma gaat roken.” BAH.

Ik wil zo niet zijn, dus ik heb besloten dat ik niet langer zo ben. Het zal even doorbijten zijn. Tijdens het schrijven van dit stuk heb ik al zeker vijf keer gedacht: ‘Zal ik een sigaretje gaan roken? Heb ik ze nog? Zal ik ze straks even bij de Albert Heijn halen?’ Maar nee, ik wil het niet meer, dus ik doe het niet meer. Ik wil niet meer stinken, niet meer buiten adem zijn als ik hard moet lopen of fietsen en ik wil niet meer bang zijn dat mijn rookgedrag een vroege dood zal veroorzaken. Bovendien wil ik mijn zoon opvoeden met het credo dat roken slecht is. En doe dat maar eens als je zelf het hardst paft.

Ik voorzie een aantal lastige momenten, de komende tijd. Er zijn nog steeds wel een paar leuke rokers met wie ik graag buiten ga staan en geniet van dat tintelende gevoel in mijn longen. Maar ik moet sterk zijn. Niet aan de korte, maar aan de lange termijn denken. Ik kan het, ik kan het, ik kan het, ik kan het. Stel je voor, oh stel je voor!

Lees ook: Moet het kind van een rokende en drinkende moeder bij voorbaat al onder toezicht?

Lees ook
Geschreven door
More from Femke Sterken

Check dit: de zoekgeschiedenis van een kersverse moeder (in 51 wanhoopskreten)

Als je met een krijsende baby, lekkende borsten en wallen tot op...
Lees verder