Waarom ouders van temperamentvolle kinderen aan OMGEKEERDE mindfulness moeten doen

Waarom ouders van temperamentvolle kinderen aan OMGEKEERDE mindfulness moeten doen
Mindfulness is de laatste jaren helemaal hot. In het moment zijn, niet bezig zijn met de toekomst, genieten van waar je nu op dit moment bent. Femke was er wel van. Totdat ze een peuter had die het begrip woedeaanval een geheel nieuwe betekenis gaf. Toen bedacht ze namelijk dat je in dat geval veel meer hebt aan OMGEKEERDE mindfulness.

Lees ook: Hebben temperamentvolle kinderen baat bij een pak voor hun broek?

Het is de laatste jaren nogal een hype: mindfulness. Pieker je veel, ben je snel angstig, heb je depressieve gevoelens…mindfulness kan je een eind op weg helpen. Er zijn peperdure cursussen die je kunt volgen, maar ook veel psychologen en psychotherapeuten gebruiken mindfulness als onderdeel van hun therapie. Wat mindfulness nu eigenlijk is? Het gaat erom dat je in het hier en nu leeft. Dat je aandacht hebt voor de dingen om je heen en dat je afstand neemt van de spinsels in je hoofd. Je stuurt je aandacht beter, zodat je je goed kunt concentreren en zodat je geest rustiger wordt.

Ik was helemaal van de mindfulness-beweging. Als ex-depressieveling met allerlei kleine en grote angstjes heeft mindfulness me veel gebracht. Zonder bezig te zijn met alle moeilijke dingen die ik morgen moet doen gewoon genieten van een zonsondergang, terwijl mijn zoon in de branding speelt. Ik kon dat vroeger echt niet, omdat ik alweer boodschappenlijstjes aan het maken was en me zorgen maakte over een moeilijk gesprek met mijn baas, de volgende dag. Eigenlijk was ik nooit waar ik was.

Maar nu ik dat wel ben, denk ik vaak: beter van niet. In mijn leven van nu komen namelijk nogal wat woedeaanvallen van een temperamentvol kind voor en wat mij betreft is het dan juist de crux om NIET in het hier en nu te leven. Zoals laatst: Max en ik ging na een middagje speeltuinplezier nog even langs de Albert Heijn, omdat ik nog wat boodschappen wilde doen. Mijn zoon stuitte op een prachtig plastic pistool, gevuld met snoep, van Cars en wilde het ding per se hebben. Ik legde hem uit dat hij het op zijn verlanglijstje mocht zetten, maar hij brulde door de winkel heen: “IK BEN NOG LANG NIET JARIGGG!” en zette het op een huilen.

Nadat ik al mijn boodschappen had gedaan en zelfs al had afgerekend, liep ik terug naar het pad waar ik mijn zoon had achtergelaten en neehoor, hij had zich niet verroerd. En hij weigerde mee te gaan. Uiteindelijk heb ik hem aan zijn armpje mee naar buiten genomen, terwijl hij krijsde en schopte. “Staat je mooi”, fluisterde een oud vrouwtje. Ik kon wel door de grond zakken. Buiten stortte Max zich direct weer neer. Wat ik ook deed om hem te bewegen op zijn fiets te gaan zitten en het kleine eindje naar huis te fietsen…het mocht niet baten. Hij liet zich zo weer als een slappe pop op de grond vallen en huilde maar door: “Pistooohoooohooool” Ik heb mijzelf voorgenomen om rustig te blijven, dus ik ging in de vensterbank zitten om af te wachten wanneer de bui zou afzakken.

Het mantra dat ik mezelf voorhield was het tegenovergestelde van mindfulness. Ik zei tegen mezelf: “Ook dit gaat weer over. Het gaat voorbij. Vanavond zit je hier echt niet meer. Over drie uur gaat ie naar bed, kun je uitpuffen” Op een gegeven moment werd het bijna een bevalling (de-ze-wee-komt-niet-meer-trug): de-ze-bui-komt-nooit-meer- trug. En het hielp. Ik ben niet ontploft. Zelfs niet toen er mensen over Max heengebogen stond en aan hem gingen vragen: “Liefje, wat huil je toch…waar is je moeder?” Toen heb ik gewoon gezegd: “het is niet zo’n liefje hoor. Hij wil per se een speelgoedpistool en dat mag niet van mamma” Het einde van het verhaal was dat Reinier, die net terug kwam uit zijn werk, Max van de grond tilde en hem achterop zijn fiets zette. Ik liep met de twee boodschappentassen en de spidermanfiets terug naar huis.

Het was me weer wat. En de les is: mindfulness werkt niet altijd. Soms moet je het omgekeerd inzetten!

Lees ook: 8 Onzichtbare struggles van moeders met temperamentvolle peuters.

Geschreven door
More from Femke Sterken

Het gaat slecht met de gebitten van onze peuters (tóch beter poetsen, ondanks het gekrijs!)

Als er iets is waarover Femke een schuldgevoel heeft dan is het...
Lees verder