Waarom een samengesteld gezin niet altijd gedoemd is te mislukken

Waarom een samengesteld gezin niet altijd gedoemd is te mislukken
Een tweede leg hebben is al lang niet meer voorbehouden aan wanhopige 50-jarige mannen met een midlife crisis. Niet zelden lopen huwelijken stuk, gaan ouders scheiden, krijgen ze nieuwe partners én nieuwe kinderen. Wordt het gezin, kortom, een smeltkroes. Maar, is dat eigenlijk wel een goed idee? De statistieken zijn in ieder geval niet rooskleurig.

Laatst vroeg iemand naar mijn gezinssituatie. Toen ik vertelde dat ik drie kinderen heb van twee vaders, flapte ze eruit: “Oh, dat vind ik altijd best wel Tokkie!”, om vervolgens vrolijk verder te gaan met: “Dat soort gezinnen redden het bijna nooit, wist je dat?”. De toon was dus wel gezet. Niet alleen ben ik blijkbaar een Tokkie (note to self: morgen even een luipaardlegging kopen), binnen afzienbare tijd ben ik blijkbaar ook weer voor de tweede keer gescheiden. Ik ben dus, op zijn zachtst gezegd, een triest geval. Maar er zit wel wat in: slechts éénderde van de zogenaamde samengestelde gezinnen is na vijf jaar namelijk nog bij elkaar. Waarom zo weinig? Omdat fuseren nou eenmaal moeilijk is. Niet alleen in de kantoortuin, maar ook in huiselijke sferen. Want een gezin is nou eenmaal in veel opzichten ook gewoon: een bedrijf.

Lees ook: Nu verkrijgbaar! Relatietraining voor stellen die een kind verwachten.

Inmiddels heb ik nu ongeveer twee jaar zo’n samengesteld gezin. Twee kinderen van mijn ex, een baby van mijn huidige man en samen vormen we gezellig one big happy family. Die vijf jaar hebben we inderdaad nog niet gehaald, maar: ik geloof erin. Dat wij de negatieve statistieken niet gaan staven. We mogen dan blijkbaar Tokkies zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat wij over drie jaar nog steeds gezellig, in pais en vree (en in luipaardprint dus kennelijk) met z’n vijven op de bank zitten. Dat ik niet voor de tweede keer de boedel en de kinderen sta te verdelen, mijn ring moet opbergen ergens achterin mijn sieradenkistje en de familiefoto’s moet verbranden. Mijn gezin, mijn nieuwe gezin 2.0 is echt een blijvertje. Ook al hangt het van knip,- en plakwerk aan elkaar.

Gaat het bij ons dan allemaal van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet. Want een groep mensen samenvoegen die niet van nature bij elkaar horen is nogal een opgave. Een ‘normaal’ gezin runnen is al een hele klus, maar als je naast de kinderen ook nog de fusie goed moet zien te managen, wordt het helemaal hard werken. Tweederde deel van mijn kinderen zijn niet van Mario en opeens twee van die koters in je schoot geworpen krijgen is geen kattenpis. Want natuurlijk zijn sommige van zijn opvoedideeën anders dan die van mij en zijn we nou eenmaal niet samen in dat proces gegroeid. Moest hij leren te houden van twee kinderen die hij helemaal niet kende en zal hij altijd anders van ze houden dan ik dat doe. Omdat ik hun moeder ben en hij dus niet hun vader. En hij dat simpelweg ook nooit zal worden.

Waarom gaat het dan toch goed? Ik denk voornamelijk omdat we vooraf veel gepraat hebben. Ik hem er heel erg op gewezen heb dat ik een ‘package deal’ was. Omdat we nog steeds heel erg veel praten. En heel erg eerlijk zijn. Over wat er goed gaat, maar vooral ook over wat er beter kan. Elkaar er op aanspreken als we bij elkaar iets waarnemen wat we niet oke vinden. Als ik vind dat hij zich teveel bemoeit met mijn kinderen waar het niet zijn plaats is. Als hij vindt dat ik er juist teveel voor ga liggen, zodat hij te weinig kans krijgt. Omdat hij niet een rol op zich probeert te nemen waarin hij niet past en omdat ik hem daar niet in probeer te dwingen. Omdat mijn ex en ik de ouders zijn van de oudste twee en Mario en ik de ouders van de jongste. Omdat Mario en mijn ex-man dan weliswaar misschien geen beste vrienden zijn (want hoewel polyamorie waarschijnlijk ook heel Tokkie is, kun je het toch ook overdrijven), maar wel gewoon samen een biertje kunnen drinken. En we met zijn allen Kerst kunnen vieren, zonder dat de carpaccio door kamer vliegt.

En, waarschijnlijk, ook omdat we gewoon geluk hebben. Omdat mijn kinderen hun stiefvader heel graag mogen en hem zonder al te veel problemen hebben toegelaten in hun leven. Omdat er zonder uitzonderingen geen regels zijn en er toch iemand de taak van uitzondering op zich moet nemen. Wij zijn een samengesteld gezin en we vallen niet meer uit elkaar. Dan ga ik nu mijn luipaardlegging aantrekken en met Mario naar de tatoeagesalon om een draak op zijn rug te laten zetten. Je bent tenslotte een Tokkie, of je bent het niet.

Lees ook: Meer dan twee wettelijke ouders voor een kind; goed plan, of niet?

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Controverse om wijn drinkende zwangere Josine in Soof – want: wtf?!

De populaire tv-serie Soof: een nieuw begin haalde zich deze week de woede...
Lees verder