Barbara: ‘We zijn ver gegaan in onze wens van een tweede kind, maar elke dag weet ik: het was het waard’

Toen Barbara door Canon werd gevraagd om een verhaal te schrijven over de drie foto’s met haar mooiste herinneringen wist zij het meteen. Het moment dat alles goed was: de trouwfoto met zoon Felix. Het moment van hoop: in het ziekenhuisbed met een spelende Felix. En dan het mooiste moment dat daarop volgde: de geboorte van Morris. Barbara beleeft het allemaal opnieuw met #mijnmooiste3.

“Ik kan dit echt niet meer,” zeg ik tegen Thomas. Ik lig op bed met een kruik. Onze zoon Felix (4) slaapt. Ik heb twee weken geleden een miskraam gehad, maar niet alles heeft mijn lichaam verlaten. Artsen hadden er geen boodschap aan: gewoon afwachten tot je lichaam het zelf oplost. Ik werd steeds bleker en zieker. Tot mijn gynaecoloog in België, waar ik ivf bij deed, na twee weken zei: “Dit is niet goed. Kom naar Luik, we gaan je curetteren.” In een ouderwets, vies ziekenhuis lag ik vijf uur te wachten in een bed tot ik aan de beurt was. Ik ging onder narcose, en werd midden in de nacht wakker. We reden door de donkere nacht naar huis en toen ik thuiskwam werd ik overmand door een groot verdriet: ik wilde zo graag een tweede kind, maar wat ik ervoor over moest hebben was niet meer op te brengen.

Ik houd de eerste foto in mijn hand. Spontaan tovert die een glimlach op mijn gezicht. Want hoe anders was het twee jaar daarvoor. We trouwden. We zetten een grote partytent neer waar we gingen eten met al onze vrienden. Er kwam een mannetje uit Friesland met een aanhangwagen waar een zweefmolen, een ijscokar, en een poffertjeskraampje uit kwam. Felix was net twee en kon ons de ringen brengen. We aten, we dronken, we dansten en de toekomst zag er geweldig uit. We gingen nog meer baby’s maken, ik wilde er nog wel twee.

Na een jaar begon de ellende. Eerst het niet zwanger worden, toen de IUI-behandelingen, de miskramen, door naar IVF. De pijnlijke puncties, de vele onderzoeken, voor je werk nog even een inwendig onderzoek, met zo’n echostok die ze diep naar binnen duwen. Het prikken, de hormonen, het bloed geven. En steeds weer een week lang die spanning voor de uitslag: is het gelukt? Dat waren de ergste dagen.

Na die curettage in België wilde ik het opgeven. Mijn hart brak als ik naar onze zoon keek. Zo’n lief kind. Ik wilde dat zo graag nog een keer meemaken (die derde had ik allang opgegeven). De artsen hadden inmiddels uitgesproken ‘er geen vertrouwen meer in te hebben’. En toen was daar die arts in België die zei: nog niet opgeven. Ze werkte samen met een kliniek in Spanje waar ze het misschien wel konden. We besloten er nog één keer voor te gaan.

Ik boekte een appartementje in het centrum van Valencia. We bezochten het ziekenhuis, maar de rest van de tijd hadden we het er geweldig. Ze hadden er blauwe ijsjes waar Felix geen genoeg van kon krijgen. We zwommen in de zee, aten visjes en toen was het moment daar: de terugplaatsing. Ik trok een blauw ziekenhuishemd aan en ging op een bed liggen. Felix speelde met zijn autootjes op mijn bed tot ze me de behandelkamer in reden (zie fotoprintje). Een piepkleine Indiase arts verwelkomde me met de woorden: “It’s a very good embryo.”

Ik was acht maanden zwanger en net twee dagen met verlof toen ik de commode wilde gaan kopen bij Ikea. Een vriendin kwam me halen, maar ik moest even gaan liggen, rugpijn. Zij wist meteen hoe laat het was en belde Thomas. De weeën waren begonnen. Toen Thomas me een video liet zien van een kat die ruzie had met een printer moest ik zo hard lachen dat in een klap de hele keukenvloer onder het vruchtwater zat. Al dweilend en lachend verlieten we het huis en reden we naar het ziekenhuis (het echte werk moest nog beginnen). En daar kwam na een paar uur Morris ter wereld. Het gezichtje van Felix toen hij aan kwam lopen in het ziekenhuis vergeet ik nooit meer. Een ongelooflijk trotse broer zie je op de laatste foto.

Een week lang heb ik gehuild van blijdschap. De eerste maanden heb ik hem elke nacht op mijn borst gelegd en sliepen we samen. Het was niet alleen een heel goede embryo, het was ook een heel fijn kind. Zo levenslustig en vrolijk. Als ik denk aan die tijd, aan de mogelijkheid dat we het hadden opgegeven, kan ik nog steeds in tranen uitbarsten.

Na een week werden we uit het ziekenhuis ontslagen, Morris en ik. Dat was op Oudejaarsdag. We reden die avond naar vrienden om Oud & Nieuw te vieren. Ik ging achterin de auto zitten, tussen mijn twee zonen in en een gevoel van groot geluk overweldigde me. Dat is nooit meer weg gegaan. We zijn heel ver gegaan in onze wens van een tweede kind, maar elke dag weer weet ik: het was het waard.

De geprinte foto’s zorgen voor een hele nieuwe beleving van deze mooie herinneringen van Barbara. En dat is précies het doel van Canon. Met de Canon PIXMA-printer haal je jouw mooiste herinneringen weer in huis.

Winnen
Zelf ook jouw meest bijzondere momenten herbeleven? Deel dan ook jouw mooiste3 herinneringen op www.mijnmooiste3.nl en maak elke week kans op 3x een Canon PIXMA-printerpakket ter waarde van € 260,-. Laat aan jouw vrienden zien dat je hebt meegedaan en deel jouw mooiste3 foto’s met jouw vrienden op social media en gebruik de hashtag #mijnmooiste3.

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Canon, maar de inhoud is volledig van Barbara. Lees hier meer over ons advertentiebeleid.

 

Lees ook
Geschreven door
More from Barbara van Erp

De allerlekkerste erwtensoep met verse munt en kokosnoot

Dit is het perfecte recept voor kinderen die geen groente lusten. Als...
Lees verder