5 Dagen werken? Waarom heb je dan kinderen?

5 Dagen werken? Waarom heb je dan kinderen?
Vala heeft drie kinderen en werkt fulltime. Dat betekent dus dat haar kinderen vijf dagen per week opgevangen worden. Dat gaat prima en ze varen er wel bij, maar niet iedereen vindt dat een goed idee. Want: waarom zou je eigenlijk kinderen krijgen, als je toch blijkbaar geen zin hebt om ervoor te zorgen?

Laatst stak een kennis van mij in een gezamenlijke vriendengroep een verontwaardigd betoog af over wat zij ‘carrière-ouders’ noemde. Vaders en moeders die fulltime werken en hun kroost zogezegd maar een beetje aan hun lot overlaten. Met alle gevolgen van dien, want daar kan natuurlijk weinig goeds van komen. Voor galg en rad groeien ze op, kinderen van dat soort mensen, was zij van mening. Je herkent ze van mijlenver: van die tot op het bot verwende blagen die strontvervelend zijn omdat ze van papa en mama altijd maar alles mogen en krijgen. Pure compensatie van ontaarde ouders die schitteren door afwezigheid. Belachelijk, wat haar betreft. Want: had dan gewoon geen kinderen genomen. Ik, de ontaarde carrière-moeder, ben maar meteen een rondje therapie gaan bestellen voor mijn drie arme kindertjes. Dan heb ik dat maar alvast op de plank liggen voor het moment dat ze straks instorten ten gevolge van hun diepgewortelde verwaarlozingscomplex. Want dat is onvermijdelijk, heb ik dus begrepen.

Lees ook: Brief aan de werkende moeder: “Je doet het goed, echt waar!”

Ik werk vijf dagen in de week, net als mijn man. ’s Morgens om 07.00 uur gaan we van huis en ’s avonds om 18.00 uur zijn we pas weer terug. De drie kinderen die wij samen opvoeden zien we dus voornamelijk in het weekend. En blijkbaar doen we ze daar geweld mee aan. Want het is niet alleen deze kennis die fulltime werken en het ouderschap geen briljante combinatie vindt, ik krijg vaker opgetrokken wenkbrauwen als ik vertel dat ik wekelijks (meer dan) 40 uur maak. “Gaan ze dan de héle week naar op de opvang?” vragen mensen ongelovig en hebben de Kinderbescherming al bijna onder de knop zitten. Als ik dan vertel dat wij een gastouder aan huis hebben willen ze me nog wel een beetje het voordeel van de twijfel geven en wordt niet diréct het buurvrouwennetwerk gealarmeerd om bij ons door de brievenbus te gluren om te controleren of de kinderen niet in hun eigen vuil liggen te kreperen, maar op veel goedkeuring kan ik nog steeds niet rekenen. In calvinistisch Holland is het gezin tenslotte nog steeds de hoeksteen van de samenleving. Dus als Moeder de Vrouw niet in ieder geval parttime thuis is, dansen de kinderen zonder twijfel als ongeleide, in de steek gelaten projectielen op de tafel.

Op zich heb ik het zelf niet het idee dat ik bezig ben mijn kinderen, ipv richting de volwassenheid, met abandonment issues richting het gesticht te helpen, maar soms vraag ik me toch af of ik inderdaad een ontaarde moeder ben. Of mijn twee kleuters ’s nachts stilletjes in hun bedjes liggen te huilen omdat ze zich niet gezien voelen en of mijn baby inmiddels in de veronderstelling is dat de gastouder haar moeder is en ik één of andere vage dame die op zolder een kamer huurt en haar af en toe een flesje geeft. Mijn kinderen noemen me nog steeds mama, wat ik dan maar zie als een goed teken, maar je weet tenslotte nooit wat voor stil trauma ze aan het ontwikkelen zijn als ze weer eens met de oppas van de glijbaan moeten en niet met mij. Laatst was ik toch een keertje met mijn dochter in de speeltuin en ipv zich uit te leven op de wipkip, ging ze eerst even alle ouders af om te vertellen dat ik haar moeder was. Waarschijnlijk was het gewoon te mooi om waar te zijn. Maar als je iets maar vaak genoeg zegt ga je er tenslotte vanzelf in geloven.

Zijn mijn kinderen een stel verwende krengen? Volgens mij niet. Ik laat ze in het weekend niet met een zak winegums voor de tv zitten zo lang ze maar willen. We gaan niet iedere zaterdag naar de speelgoedwinkel om weer nieuwe Lego te kopen en als ze stout zijn moeten ze gewoon op de trap. Vooralsnog worden de kleine kinderen niet meteen binnen geroepen als wij de straat op komen, waaruit ik afleid dat mijn kroost nog niet te boek staat als de schrik van de buurt, dus ik heb het idee dat ik ondanks mijn fulltime baan toch niet heel erg verzaak als moeder. Moeten ‘carrièremensen’ geen kinderen krijgen? Ik zie niet in waarom niet. Ja, ik ben veel weg en ja, doordeweeks is de tijd die we als gezin doorbrengen behoorlijk beperkt. En nee, ik heb geen kinderen gekregen om ze nooit te zien, maar ook niet om mijn hele leven om die kinderen heen te bouwen. There’s more to life than Lego’s. Althans, wel in mijn leven.

Waarom ik dan toch moeder ben geworden? Nou ja, ik denk voornamelijk omdat ik nou eenmaal onderhevig blijf aan de oerinstincten en het binnenkomen van de mailtjes op mijn smartphone uiteindelijk toch overstemd werd door het klepperen van mijn eierstokken. Er valt, vrees ik, weinig anders van te maken. Niet dat ik niet blij ben met die drie en ja, ze zijn er heel bewust gekomen en ik wil ook best graag met ze op de wipkip. Maar niemand wordt er minder van dat ze dat voornamelijk met de oppas doen. Ik durf zelfs te beweren dat we er voornamelijk méér van worden, want als een kind érgens een trauma van oploopt, dan is dat van hele dagen thuis moeten zijn met mij. Daar wordt namelijk echt helemaal niemand gelukkig van.

Lees ook: Wat je denkt als je na de bevalling voor het eerst weer gaat werken.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

De ‘Moederschaps Challenge’? #Bullshit

Wat is dat toch met ons, moeders, dat we de onbedwingbare neiging...
Lees verder