Samen genieten van witte dorpen en zonsondergangen in Spanje
Om negen uur ’s avonds wordt het eindelijk stil in Vejer de la Frontera. De dagjesmensen zijn weg, de lantaarns gaan aan en de witte steegjes zijn ineens van jullie. Op het plein met de palmbomen zit een oud stel op een bankje, ergens gaat een luik dicht. Het zijn zulke momenten waar je met z’n tweeën naar zoekt, en Spanje heeft er meer van dan het beeld van volle costa’s doet vermoeden.
Een vakantie in Spanje met z’n tweeën draait vooral om timing, omdat je de mooiste plekken bijna voor jezelf hebt als je ze op de rustige uren van de dag bezoekt.
’s Ochtends een wit dorp voor jezelf
De pueblos blancos, de witte dorpen van Andalusië, zijn tussen tien en vier op hun drukst. Ben je er vroeg, dan zie je de bewoners de stoep vegen en de bakker zijn luiken openen. Frigiliana, in de heuvels boven Nerja, is een doolhof van trappen en steegjes met bloempotten aan de gevels, met vanaf de hoogste straten uitzicht tot aan zee. Ronda ligt aan weerszijden van een diepe kloof, verbonden door de Puente Nuevo. Sta daar bij zonsopkomst en je ziet het dal onder je langzaam licht worden. In Setenil de las Bodegas zijn de huizen onder een overhangende rotswand gebouwd, zodat sommige straten een plafond van steen hebben.
Een middag zonder plan
Rond het middaguur gaat Spanje naar binnen, en dat mogen jullie ook. Een lange lunch op een plein in de schaduw, daarna een siësta met de luiken dicht, en pas als de hitte zakt weer naar buiten. In de zomer is dat geen luxe maar noodzaak. In het voor- en najaar gebruik je de middag voor een rit naar het volgende dorp. De route van Ronda via Grazalema naar Zahara de la Sierra is goed te doen in een paar dagen, met steeds een ander uitzicht over heuvels, stuwmeren en olijfgaarden. Grazalema is een van de natste plekken van Spanje, en daardoor een stuk groener dan je in Andalusië zou verwachten.
Waar kijk je de zon onder?
Aan de Atlantische kust van Andalusië zakt de zon in zee, en dat maakt de Costa de la Luz de mooiste kust voor een zonsondergang. In Cádiz ligt het stadsstrand La Caleta tussen twee oude forten; aan het eind van de dag komen de inwoners er met een stoeltje en een koeltas naartoe. Verder naar het zuiden ligt Bolonia, een baai met een hoge zandduin en de resten van een Romeinse stad vlak achter het strand. Klim aan het eind van de middag de duin op en blijf zitten tot de lucht oranje en roze kleurt.
Ook in het binnenland zijn er plekken voor. Vanaf de Mirador del Valle, aan de overkant van de Taag, zie je Toledo op zijn heuvel liggen terwijl de laatste zon de kathedraal en het Alcázar rood kleurt. In Granada lopen stellen tegen zonsondergang naar de Mirador de San Nicolás, met het Alhambra voor zich en de Sierra Nevada erachter.
Eten zoals de Spanjaarden: laat en samen
Pas na negen uur lopen de terrassen vol. In Granada krijg je bij elk drankje een tapa, dus een avond van bar naar bar is daar meteen een maaltijd. In Cádiz eet je gebakken vis uit een papieren puntzak, in het noorden van Spanje pintxos: hapjes op brood die op de toog uitgestald liggen. Tapas zijn gemaakt om te delen. Je bestelt een paar schaaltjes, proeft van elkaar en bestelt dan nog wat. Zo duurt een avondeten makkelijk een paar uur, en dat is precies de bedoeling.
Twee dingen om af te spreken
Voor een reis met z’n tweeën zijn april tot en met juni en september en oktober het prettigst: warm genoeg om buiten te eten, koel genoeg om overdag te lopen. Neem schoenen mee die tegen kinderkopjes en steile trappen kunnen. En spreek met elkaar af dat er per dag maar één plan hoeft te zijn. Dan blijft er ruimte voor het bankje op het plein, waar je om negen uur ’s avonds nog even blijft zitten terwijl de laatste dagjesmensen naar hun bus lopen.
