Autistje veilen in het Passend Onderwijs

Vala’s zoon zit op het Speciaal Onderwijs. Hij heeft daarvoor een indicatie gekregen, maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Sinds het Passend Onderwijs is in gegaan, vallen steeds meer zogenaamde zorgleerlingen tussen wal en schip. Maar niemand lijkt er wat aan te willen doen.

Een vriendin van mij vertelde laatst dat haar zus met de handen in het haar zit. De school van haar zoontje moet namelijk opeens sluiten. Want er is geen geld meer en dus moeten de kinderen binnenkort ergens anders naartoe. Maar het jongetje in kwestie is er niet zomaar eentje. Hij heeft namelijk PDD-NOS en daarnaast ook nog ADHD, dus hij komt met een gebruiksaanwijzing. Op zijn oude school kenden ze de handleiding heel goed uit hun hoofd en ging het met hem dus allemaal gestaag. Ups en downs, dat wel, maar toch wel overwegend goed. En hij zat er op zijn plek. Maar nu wordt die plek onder zijn kleine voeten vandaan getrokken en staat dit speciale jongetje moederziel alleen, met zijn rugzak op de straat. Want opeens wil niemand hem meer hebben. Plotseling is hij vogelvrij.

Lees ook: Overwinning voor een autistisch jongetje.

Want sinds het Passend Onderwijs is in gegaan, wordt er schaamteloos geschoven met de zorgenkindjes in ons land. Als pionnetjes worden ze in het mijnenveld van het onderwijs geplaatst en iedereen loopt er met een grote boog omheen. Want het ontploffingsgevaar is groot. Scholen hebben zogenaamd een ‘zorgplicht’, maar komen die plicht helaas in veel gevallen helemaal niet na. Niet eens zozeer omdat ze zich eens even lekker makkelijk van hun nieuw verworven verantwoordelijkheid af willen maken, maar gewoon omdat ze niet weten wat ze ermee aan moeten. Negen van de tien scholen schrijven de probleemkinderen niet eens in, als ze door hun ouders worden aangemeld. Omdat ze zo schrikken van de duimendikke dossiers die op hun deurmat vallen, dat ze spontaan een aanval van handelingsverlegenheid ontwikkelen. En het kind in kwestie dus maar snel ergens anders over de drempel duwen.

Ouders moeten op het matje komen, om uit te leggen waarom hun kind meer nodig heeft dan de rest. Om vervolgens nul op het rekest te krijgen en met hun ‘Leipe Loetje’ aan de hand een deurtje verder weg worden gebonjourd, waar het hele circus gewoon weer helemaal opnieuw begint. Schoolleidingen zijn zich van geen kwaad bewust en in de veronderstelling dat ze enorm bezig zijn met Passend Onderwijs, terwijl niets dus minder waar is. Want leerlingen mogen helemaal niet geweigerd worden. Ook niet als ze door de gangen stuiteren van de ADHD, scheel zien van de dyslexie, of enorm Rain Man-achtig op het zogenaamde ‘autistisch spectrum’ zitten. Schrijven ouders hun zorgenkindje ergens in, dan moet de school er echt mee aan de slag. De poorten sluiten is wettelijk verboden. Ook als daar een vreemde eend in de bijt op staat te kloppen.

Sander Dekker staat ondertussen achter de ophaalbrug zijn schouders op te halen. Want hij hoort de ijle hulpkreten die over de slotgracht zweven gek genoeg niet zo goed. Extra geld uittrekken voor de steeds groter wordende problemen vindt hij onzin. Want, zo zegt de staatssecretaris: we moeten gewoon een ‘beetje meer geduld hebben’. Het Passend Onderwijs staat nog maar in de kinderschoenen. En ieder kind heeft tenslotte last van groeipijnen. Dat zouden wij als ouders toch zeker wel moeten weten? Maar dat is allemaal leuk en aardig, meneer Dekker, echter als het gaat om kinderen, kan het Passend Onderwijs zich helaas geen puberteit veroorloven. Want als we nu niet oppassen, beste Sander, dan worden die groeipijnen die onze zorgenkindjes toch inderdaad al hebben, straks nog chronischer dan ze nu al zijn. En daar valt dan echt niet meer overheen te groeien.

Zorgenkindjes in de aanbieding, wie biedt, wie gaat er met de beste deal naar huis? We hebben er genoeg, in alle soorten en in alle maten, dus wees er snel bij, Nederlandse scholen, dan pik je misschien de krenten nog een beetje uit de pap. En valt de aankoop toch wat tegen, dan kan er altijd nog geruild worden. Jij de autist eventjes proberen? Dan neem ik die met dyslexie. Ze zijn tenslotte toch al in de uitverkoop, dus als het niet bevalt, is het geen ramp. Je doet ze gewoonweg van de hand. Want als jij die schoen niet helemaal goed past, is er vast wel ergens iemand anders die hem aan kan. Toch?

Hoe lang mag adolescentie duren, als de puberperikelen de spuigaten beginnen uit te lopen? De zorgenkindjes gaan van hand tot hand, net zoals grote liefdes onder tienermeisjes. En zeg nou zelf, beste mijnheer Dekker, u zou toch ook niet staan te te springen als u toe moest kijken hoe uw dochter steeds maar in de armen van de verkeerde valt? Dus waarom is dat met al die zorgleerlingen dan opeens geen probleem? Zo langzamerhand zouden die akelige witte kopjes op de puisten van het Passend Onderwijs weleens uitgeknepen mogen worden, ik denk dat er genoeg gepuberd is. Want dat aan ons ouders zo beloofde perzikhuidje dat er onder dat pokdalige gelaat zit, zou ik nu toch best weleens een keertje willen zien.

Lees ook: Hoe alleen je je kunt voelen als moeder van een kind waar ‘iets’ mee is.

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Waarom kinderen de wereld écht zien (en wij dus niet)

Ook weleens een ruzietje met je man uitgevochten aan de keukentafel terwijl...
Lees verder