Hoe chronisch slaaptekort mij veranderde in Momzilla

Er zijn een heleboel dingen die moeilijk, of soms niet zo leuk zijn aan het ouderschap. Maar het hoort er allemaal bij en over het algemeen slaat de balans aan het eind van de dag weer positief uit. Maar er is iets wat je met de beste wil van de wereld gewoon niet kunt relativeren.

Vala had last van slaapgebrek. Heel. Veel. Slaapgebrek.

Niemand kan je eigenlijk echt voorbereiden op het ouderschap. Het is één van die dingen waar je pas echt over mee kunt praten als je het daadwerkelijk zelf hebt meegemaakt. Natuurlijk maak je je er een voorstelling van als je zwanger bent en probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden. De praktijk blijkt echter eigenlijk altijd anders te zijn dan de theorie. Iedere aanstaande ouder heeft een romantisch beeld van het ouderschap. Want natuurlijk wordt zijn kind het perfecte kind. Het kind dat nooit zeurt, altijd netjes z’n groenten eet en nooit een driftbui heeft. Totdat dat niet zo blijkt te zijn en dat is dan even een bittere pil. Maar ach, al doende leert men en later lachen we erom. Uiteindelijk is bijna alles overkomelijk, zelfs de ergste horrorpeuter in de peuterpuberteit. Maar er is één ding waar menig ouder echt een klein (nou ja, groot eigenlijk) trauma aan overhoudt.

Lees ook: Dit gebeurt er als je ouders met slaapgebrek dingen laat maken.

Slaapgebrek. Niemand vertelt je namelijk wat een hel het kan zijn als je een kind hebt dat niet slaapt. Voordat je een kind krijgt weet je heus wel dat er gebroken nachten zullen zijn. Dat staat tenslotte in de boekjes. Je hoort het ook van andere ouders, die naar je dikke buik kijken en dan dingen zeggen als: “Nou, geniet nog maar even van je slaap zolang het nog kan!” en “Sterkte straks, hè!”, maar die opmerkingen laat je van je af glijden. Het zal allemaal wel, zo erg kan het niet zijn. Na drie maanden slapen ze tenslotte door. Totdat ze dat dus helemaal niet doen. En je jezelf een paar maanden later om vijf uur ‘s ochtends aan de keukentafel aantreft, terwijl je huilend op een Nespressocupje zit te kauwen. En dan weet je waarom slaapgebrek als beproefde martelmethode wordt gebruikt in oorlogssituaties. Want echt, that shit will fuck you up.

Ik ben nu ruim zeven jaar moeder en er zijn heel wat dingen aan het ouderschap waar ik nou niet per se van geniet. Het feit dat kleine kinderen altijd verkouden zijn bijvoorbeeld (en ik dus ook). Driftbuien waarbij je je afvraagt of je er misschien verstandig aan doet een exorcist te bellen. Niet kunnen poepen zonder dat er een kind de deur open gooit om te vragen of je het klittenband van haar Elsajurk dicht wilt doen. Allemaal dingen waar ik in principe zonder zou kunnen. Maar die ook weer geen ramp zijn en eigenlijk weinig afdoen aan de geneugten van het hebben van kinderen. Maar dat slaapgebrek, daardoor heb ik me toch wel met grote regelmaat  afgevraagd waarom ik in godsvredesnaam aan kinderen begonnen was. En of het het eigenlijk allemaal wel waard was. Want als je weken, maanden, jarenlang niet of nauwelijks slaapt, dan is er eigenlijk gewoon helemaal niks meer leuk.

Mijn oudste twee kinderen waren dramatische slapers. Waardoor het erop neer kwam dat ik ruim 4 jaar gebroken nachten had. En niet zomaar gebroken nachten met een keertje eruit ofzo, nee, iedere nacht stond ik gerust tien keer naast mijn bed omdat één van de twee de boel op stelten zette. Achteraf gezien weet ik eigenlijk niet hoe ik het overleefd heb. Ik was kapot, stuk, totaal gebroken. En wist soms van voren niet meer dat ik van achteren leefde. Chronisch moe zijn doet rare dingen met je. Je bent jezelf niet meer, kunt niks meer hebben, ziet nergens de lol meer echt van in. Je relatie lijdt eronder en het jonge ouderschap ís sowieso al een behoorlijke krachtoefening voor de liefde, maar zie de romantiek er maar eens in te houden als je ook nog totaal op je tandvlees (en op je eigen wallen) loopt. Er zijn momenten geweest dat ik echt dacht dat het nooit meer over ging, dat we nooit meer een normale nacht zouden slapen. En ik kan je zeggen: daar werd ik bepaald niet vrolijk van. Of nou ja, niet vrolijk? Eigenlijk is dat een understatement. Van al dat nachtbraken werd ik gewoon een bitch on wheels. Als een soort vervaarlijk monster stampte ik alle dagen rond, woest, snuivend, de rook nog net niet uit mijn neusgaten kringelend. Ik was, kortom, Momzilla.

Gelukkig wordt het uiteindelijk echt beter en kan ik, nu ik meestal weer normale nachten maak, zeggen dat het ouderschap eigenlijk voornamelijk leuk is. Maar het is verbazend om te ervaren hoeveel verschil een beetje slaap kan maken. Een uitgerust mens kan namelijk veel meer hebben. Het is in mijn gezin niet altijd makkelijk met een autistische zoon en twee zieke dochters, maar als je ‘s nachts gewoon normaal je rust kunt pakken, kun je eigenlijk bijna alles aan. Ik durf wel te zeggen dat ik tegenwoordig echt een andere moeder ben, gewoon omdat de mist van slaaptekort is opgetrokken. Daar ben ik natuurlijk blij om, maar ergens maakt het me ook wel verdrietig, omdat ik daardoor het gevoel heb dat ik te weinig heb kunnen genieten van die eerste jaren. Omdat het gewoon echt weinig meer dan overleven was. Ik zou willen dat ze je daar op voorbereiden in de babyklasjes als je zwanger bent. Maar misschien is het eigenlijk maar beter dat dat niet gebeurt, want anders kreeg er nooit meer iemand kinderen.

Ouders die gezegend zijn met goede slapers, prijs uzelf gelukkig. Het is namelijk een enorme zegen. Dat weet ik nu ik zelf een baby heb die vanaf haar zesde levensweek al doorslaapt (even afkloppen natuurlijk, want de laatste die ik wil verzoeken zijn de slaapgoden) en het leven plotseling weer kleur heeft. Mijn dagelijks ouderschap is niet het eenvoudigste ouderschap, maar in vergelijking met hoe mijn náchtelijk ouderschap er jarenlang heeft uitgezien stelt het helemaal niks voor. Want chronisch, echt chronisch, slaapgebrek, daar krijg je zowat PTSS van.

Lees ook: Hoe jarenlang gebroken nachten mij een slaaptrauma bezorgde.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Wat ouders stiekem doen als de kinderen het niet zien

Natuurlijk, je doet je uiterste best om het goede voorbeeld te geven....
Lees verder