Ja, het gaat heel snel voorbij – en waarom ik dat niet erg vind

Jonge ouders krijgen het vaak te horen: ‘Ze worden zo snel groot, voor je het weet is het voorbij’. En dat ze er dus van moeten genieten. Ondanks het slaapgebrek, het constante zorgen en alle stress die de tropenjaren met zich meebrengen. Omdat ze het nog zullen gaan missen. Maar, is dat zo?

Onlangs vertelden een aantal ouders in het jubileumnummer van JAN hoe ze met weemoed in hun hart terugkeken op de jaren dat hun kinderen nog klein waren. Dat ze zich destijds afvroegen wanneer er in godsvredesnaam een eind zou komen aan die ellenlange, vermoeiende dagen met jankende baby’s en dreinende peuters. Met van huis, naar kinderdagverblijf, naar werk en weer terug rennen en vliegen. Met zindelijkheidstrainingen en driftbuien. Met geen tijd meer voor jezelf en voor je partner hebben. Wanneer die kinderen eindelijk eens een beetje groter en zelfstandiger zouden zijn. Maar dat het toen zomaar opeens zover was. Dat ze nu niet meer weten waar de tijd gebleven is. En wilden dat ze er destijds meer bij stil gestaan hadden. Bij hoe bijzonder het was om kleine kinderen te hebben. Dat ze dat vaak missen. En dat je dus, geheel volgens het cliché, pas weet wat je hebt als het voorbij is.

LEES OOK: Dilemma: kies je wel of niet voor meer kinderen als je eerste kind een ‘zorgenkind’ is?

Als moeder van twee inmiddels ‘grote’ kinderen van zeven en vijf jaar oud kan ik zeggen dat het klopt: het gaat inderdaad heel snel voorbij. Toen ik er nog middenin zat dacht ik dat het nooit meer over zou gaan, maar nu lijkt het wel gisteren dat die twee nog als kleine opdondertjes aan mijn rokken hingen. Maar: ik mis het niet. Echt helemaal niet. Sterker nog: ik ben iedere dag weer blij dat het voorbij is. Iedere dag dat mijn kinderen ouder worden geniet ik meer van hen en van het moederschap. Natuurlijk, als ik terugkijk naar foto’s uit de tijd dat mijn kinderen nog echt klein waren, dan smelt ook mijn moederhart. Dan denk ik: ‘aaaahhhh’, en ‘oooohhhh’, en ‘wat waren ze toch schattig’. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. Voor geen goud zou ik ernaar terug willen. En hoewel de dreumes die ik thuis ook nog heb rondlopen superschattig is en ik als ervaren ouder inmiddels weet dat al het gedoe dat ze met zich meebrengt maar heel kort duurt, kan ik toch niet wachten tot ze is uitgegroeid tot een echt persoontje. Tot iemand die haar eigen billen af kan vegen en met wie je een wezenlijk gesprek kunt voeren. Ja, die eerste jaren gaan heel snel voorbij. Maar nu ik erop terugkijk, kan ik alleen maar denken: godzijdank.

Vanaf het eerste moment dat ik een kind kreeg wist ik al dat ik niet gemaakt ben voor het kleine-kinderen-ouderschap. Het is gewoon mijn ding niet. Ik ben er niet goed in, ik vind het niet leuk. En nee, niemand vindt het leuk om chronisch moe te zijn en poepluiers te verschonen, maar ik vind alles wat er verder komt kijken bij het hebben van echt kleine kinderen óók gewoon niet leuk. Natuurlijk hield ik vanaf de allereerste minuut van mijn kinderen en heb ik altijd alles in het werk gesteld om ze alles te geven wat ze nodig hadden en natuurlijk waren er ook mooie momenten waar ik op heel erg van genoten heb en waar ik met veel liefde op terugkijk, maar ik kan, nu ze groter zijn, echt niet zeggen dat ik ernaar terug verlang. Ik hoef ze niet nog een keer als baby’s op mijn borst te hebben liggen. Ik hoef niet nog een keer door hun vlassige peuterhaartjes te strijken. ‘s Ochtends hun warme lijfjes uit hun ledikant te tillen en ze op de commode uit hun slaapzakjes te ritsen. Ja, dat was fijn, mooi, ontroerend, bijzonder. Maar dat is geweest. Been there, done that. Klaar ermee. Ik vind het niet erg dat ze me steeds minder nodig hebben, steeds onafhankelijker worden, niet meer constant bij me willen zijn. Ik vind dat juist mooi. En vooral ook: nogal een opluchting.

Als ze straks als bokkige pubers op hun kamers zitten te stinken en tegen alles en iedereen aanschoppen zal ik ze ongetwijfeld regelmatig net zo vervloeken als toen het schuimbekkende peuters waren. Maar ik weet vrij zeker dat ik ook dan de tropenjaren niet zal missen. Simpelweg omdat ik gewoon veel beter ben in het bemoederen van oudere kinderen. Er veel meer voldoening uithaal. Niet omdat het makkelijker is, want eigenlijk zijn de problemen die ik nu met mijn kinderen heb veel groter dan toen ze nog klein waren. Gedoe met school, gedoe met vervelende en soms zelfs al verkeerde vriendjes, steeds groter en belangrijker wordende opvoeddilemma’s, het is allemaal veel substantiëler en ingewikkelder dan een paar jaar geleden. Maar ik ervaar het als veel makkelijker. En geloof me, ik heb niet de makkelijkste kinderen. Dus daar krijg ik in de toekomst alleen nog maar meer mee te stellen. Dat weet ik nu al. En ik weet ook dat er grote zorgen aankomen, dingen waar ik gegarandeerd van wakker ga liggen en een flink aantal grijze haren van zal krijgen. Ik heb niet de illusie dat ik het moederschap de komende jaren met twee vingers in mijn neus kan doen. Maar ik weet wel dat als mijn kinderen uiteindelijk uit huis zijn, ik op die tijd wel met weemoed terug zal kijken. Daar waarschijnlijk wél af en toe naar terug zal verlangen. Omdat dat is wat ik leuk vind, wat ik kan: grote kinderen hebben. Omdat ik hier daadwerkelijk van geniet. En deze tijd, en alles wat er nu aan zit te komen, voor mijn gevoel waarschijnlijk wél te snel voorbij gaat.

Dus doe mij maar grote kinderen. Die eerste periode zou ik het liefst overslaan, of in ieder geval als hij voorbij is in zijn geheel vergeten. We hebben de foto’s nog en dat is wat mij betreft meer dan genoeg herinnering. Herleven hoeft van mij niet. Want wat je ternauwernood overleefd hebt, dat mis je alleen als kiespijn.

LEES OOK: Als je kind altijd vroeg wakker is (Vala kan het niet meer aan).

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 8, die autisme heeft, en twee dochters van 6 en 2 jaar. Vala heeft het Syndroom van Ehlers-Danlos, een zeldzame chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

14 Redenen om alleen nog online te shoppen als je moeder bent

Vroeger, dat wil zeggen: in het tijdperk zonder kinderen, was shoppen nog...
Lees verder