Onderzoek wijst uit: moeders zijn vermoeider dan vaders (en dat is onze eigen schuld)

Ben jij altijd degene die ’s nachts in de weer is met de kinderen terwijl hij naast je vredig ligt te slapen? Je bent niet de enige. Moeders hebben namelijk veel meer slaapgebrek dan vaders. Want die mannen, die gaan er dus niet uit als het kroost weer eens de nachtelijke polonaise inzet.

Hoewel veel mensen beweren een geëmancipeerde relatie te hebben en de zorg voor de kinderen evenredig te verdelen, blijkt uit verschillende onderzoeken het tegendeel. De realiteit is dat vaders nog steeds veel minder zorgtaken op zich nemen dan moeders en dat moeders dus opgezadeld worden met het leeuwendeel van de verantwoordelijkheid voor het gezin. Bijvoorbeeld als het gaat om de vrijwel onvermijdelijke gebroken nachten van de eerste jaren. Die komen niet zelden op de schouders van de moeder terecht, terwijl vaderlief rustig hele nachten lekker ligt te slapen. Gevolg: vrouwen met jonge kinderen zijn chronisch moe en mannen niet. Onderzoek wijst uit dat slechts 48 procent van de jonge moeders ’s nachts de ideale zeven uur slaap haalt, t.o.v. 62 procent van de vrouwen zonder kinderen. Daarnaast voelen vrouwen zich overdag veel vaker moe. Wat natuurlijk niet zo vreemd is als je er steeds uit moet om te voeden of te troosten. Maar wat wél gek is: tussen mannen zonder en mannen met kinderen zit geen enkel verschil in de kwaliteit van hun nachtrust en hun gevoel van vermoeidheid. Of, nou ja, helemaal niet zo gek dus, want papa ligt te pitten terwijl mama loopt te nachtbraken. Tja, zo kunnen wij het ook.

Lees ook: Waarom ik overweeg een vierpersoonsbed te kopen.

Collega Janneke schreef het al eens: vaders, ga er eens wat vaker uit ’s nachts! Het is namelijk gelul dat die er altijd maar ‘gewoon doorheen slapen’. Dat gebeurt puur en alleen omdat papa er veelal vanuit gaat dat mama toch wel opstaat. Zo kun je je brein namelijk gewoon programmeren, om het babygehuil ergens weg te stoppen en daardoor niet meer registreren. Iets waar veel mannen bijzonder bekwaam in zijn. Ik weet dat inmiddels, want na twee keer jarenlang gebroken nachten met een echtgenoot die ijzerenheinig door bleef ronken terwijl ik de hele nacht stond te wiegen en te sussen, bouwde ik tijdens mijn derde zwangerschap bij mijn nieuwe man een keiharde voorwaarde in: de nachten doe ik NIET alleen. Jij gaat eruit en zo niet, dan schop ik je letterlijk uit bed. Niet meer dan logisch, vond Mario en dus zat hij bij het eerste kikje van onze dochter stante pede recht overeind in bed als het ‘zijn’ nacht was. En merkte ik helemaal niks. Omdat ik, in mijn onderbewuste, wist: ik hoef er niet op te reageren. Niet mijn pakkie-an. Het resultaat was dat ik een babytijd doormaakte waarin ik niet moe was. Gewoon helemaal niet. Nooit. Het was voor mij bijna een wonder. Wat eigenlijk treurig is, want is dit niet gewoon hoe het zou moeten zijn? Die baby heb je tenslotte samen gemaakt, dus dan ben je ook samen de Sjaak. Eén plus één is namelijk nog altijd twee. Een simpeler optelsommetje is er niet.

Kortom, die mannen hebben een schop onder hun kont nodig. Maar aan de andere kant: die moeten wij vrouwen ze dan wel geven. Want hoe vaak hoor je niet: ‘Ja, maar hij werkt meer dan ik, dus hij heeft z’n slaap nodig.’ En dat is dus bullshit. Want omdat hij toevallig (vaker) buitenshuis bezig is, betekent dat dan automatisch dat hij het zwaarder heeft dan jij? Zeker niet. Ik zou zelfs het tegenovergestelde willen beweren. Ik ben fulltime thuis geweest bij mijn kinderen en ik heb parttime gewerkt en ik vond dat beiden zwaarder dan de fulltime baan die ik nu heb. Vrouwen draaien in de praktijk qua workload vaak meerdere banen (want ja, voor de kinderen zorgen is qua belasting zeker te vergelijken met een baan), terwijl mannen kunnen volstaan met die ene op kantoor. Dus hoezo moet mama het dan wél kunnen redden op structureel gebroken nachten en papa niet? Maar nog veel te vaak laten vrouwen hun mannen gewoon wegkomen met hun luie gedrag onder het mom van ‘hij heeft het al zo druk’. Onzin. Hij heeft het helemaal niet druk. Of, beter gezegd, misschien heeft hij het wel druk, maar jij hebt het óók druk. Want kom op dames, die mannen zijn niet van suiker, dus die fluwelen handschoentjes om ze mee aan te pakken, die kunnen echt wel uit.

Het feit dat de emancipatie in Nederland nog steeds grotendeels op z’n gat ligt, ligt voor een groot deel aan de vrouwen zelf. Want we klagen een heleboel, maar laten het allemaal wel gewoon gebeuren. We staan het toe dat onze mannen zich onttrekken aan hun verantwoordelijkheden, sterker nog, we faciliteren ze er zelfs in. We trappen ze niet het bed uit, nee, we gaan er zuchtend maar zelf weer uit en laten ons ’s ochtends zijn geklaag dat ‘ie ‘zo moe’ is ook nog welgevallen. Natuurlijk kun je zeggen: ja hoor eens, ik ben z’n moeder niet. Als hij het niet uit zichzelf doet, dan maar niet. Ik ga er niet om vragen. En in theorie heb je daar gelijk in. Maar het vervelende feit is nou eenmaal dat de realisatie dat vader zijn meer betekent dan op zaterdag een balletje trappen met je kind in het park voor veel mannen (veel dus, niet allemaal) pas komt als je hem er, letterlijk soms dus, mee om z’n oren slaat. Zijn mannen dan echt zulke klootzakken? Nee, natuurlijk niet. Want uiteraard zijn ze gek op hun kinderen en is het heus niet hun bedoeling om de kantjes er vanaf te lopen. Maar wie ruimte krijgt, die pakt hem. Dat is mens eigen en de Nederlandse man, die krijgt van zijn vrouw vaak wel heel veel ruimte. Dus kunnen we het hem dan kwalijk nemen dat ‘ie zich ’s nachts gewoon lekker omdraait als de baby huilt? Misschien moeten we die wallen eigenlijk vooral onszelf aanrekenen.

Slaapgebrek is killing. Het is niet voor niets een beproefde martelmethode in oorlogssituaties. En natuurlijk hoort het erbij met kleine kinderen, maar echt: that shit will fuck you up. En dat hoef je dus niet alleen te doorstaan. Maar als wij als vrouwen, als moeders, niet ophouden met onszelf in de rol van martelaar te plaatsen, dan blijven wij ons voor eeuwig door het leven slepen met wallen tot op onze knieën terwijl de heren fris en fruitig iedere ochtend met hun laptoptas de deur uit rennen. Dus vrouwen, schop die kerels de echtelijke sponde uit als de babyfoon ’s nachts weer eens rood uitslaat. Misschien dat het volgende slaaponderzoek dan eens een wat minder wijd open deur is. Want ‘Jonge ouders van tegenwoordig nooit meer moe’, dát is nou eens een onderzoeksconclusie die ik graag zou willen lezen.

Lees ook: 12 Debiele dingen die Renée deed om haar kind te laten slapen.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Wat je je realiseert als je als moeder de kroeg in gaat

Stond je vroeger vaker ergens op de bar dan dat je thuis...
Lees verder