Voor vaders en kinderen: 10 manieren om ervoor te zorgen dat mama niet flipt

Voor vaders en kinderen: 10 manieren om ervoor te zorgen dat mama niet flipt
Lieve, lieve papa’s en kinderen, wij moeders hebben veel voor jullie over. Heel veel. We vragen er niet veel voor terug. Want wij mama’s, wij zijn met weinig al heel tevreden. Daarom zou het heel fijn zijn als jullie een paar kleine dingetjes voor ons zouden willen doen. Het is een kleine moeite, echt waar. Veel kleiner dan ons ieder weekend moeten opzoeken in het gesticht. Want dat gebeurt er namelijk als jullie dit niet gaan doen:

Lees ook: Waarom iedere moeder haar gezin één nachtje per jaar uit logeren moet sturen.

* Jullie borden op het aanrecht zetten.
Ik bedoel, afwassen hoeft niet eens. Maar gewoon: niet je vak vullen, weglopen en je bord met kruimels en restjes aangekoekte pastasaus op tafel laten staan. Die paar stappen lopen naar het aanrecht, is dat nou echt zo’n onoverbrugbare afstand? Het kost namelijk meer moeite om de rattenplaag uit je slaapkamer te verjagen, omdat je drie borden met pindakaasbroodkorsten en een kom met resten yoghurt met muesli onder je bed hebt geschoven, hoor. En mama is bang voor knaagdieren, dus dan mag je toch echt zelf met een fluitje aan de slag om die beesten naar buiten te lokken.

* Vuile was in de wasmand gooien.
Erín dus, niet ernaast, erop, erachter, halverwege de trap, onder de bank, etc. Willen jullie schone kleren, dan is het énige verzoek dat we hebben dat wij niet drie keer per week op een soort strooptocht door het hele huis moeten om jullie vieze garderobe bij elkaar te sprokkelen. Efficiency, mensen. Onze agenda’s zijn vol.

* Jullie billen fatsoenlijk afvegen.
Oke, toegegeven, de meeste papa’s zijn hier inmiddels wel toe in staat (alhoewel…), maar als we dan toch jullie was moeten doen, dan zitten we er gewoon niet op te wachten om met onze handen in de remsporen te grijpen als we de Spidermanonderbroeken de machine in werpen. Gewoon echt niet.

* Het vuilnis buiten zetten.
Deze is vooral voor de vaders, maar in principe kun je best vanaf het moment dat je kunt lopen zo’n KOMO-zak naar het eind van de straat slepen. Als je namelijk een blokkenkar achter je aan kunt trekken, moet een zak vol huisvuil ook niet zo’n moeite zijn. Het meeste afval wat erin zit is bovendien toch van jou en er is nou eenmaal zoiets als je eigen verantwoordelijkheid nemen. Ik bedoel, al die lege chipszakken en Danoontjebakjes? Niet van mij. Just sayin’.

* De wc doortrekken.
Ja, we weten dat het veel handelingen zijn: poepen, afvegen, handen wassen en dan óók nog doortrekken, maar jongens, gun ons nou het plezier van niet drie keer per dag een enorme drijvende bolus in de pot aan te treffen, die wij dan moeten doorspoelen, waarna we de losgelaten stukjes uit de pot moeten krabben. We houden van jullie, sommige dingen hoeven we gewoon niet te zien.

* Afval in de prullenbak gooien.
Doet er niet toe of het ‘maar een papiertje’ is en dus niet gaat rotten als je het gewoon onder de kast schuift. Alle rotzooi die in principe niet door kan gaan voor speelgoed dient in de prullenbak gedeponeerd te worden. Ik wil namelijk niet iedere avond door een zee van snoeppapiertjes en origamisnippers naar de bank hoeven waden. Oh, en papa’s: die vieze luiers horen dus in de luier-emmer. Niet zwervend op de commode. Of in de vensterbank.

* Doe wat je belooft.
Als je zegt dat je je kamer zult opruimen, de administratie zult alfabetiseren, of je bord zult leeg eten, DOE HET DAN OOK. Want echt, iedere keer die verwachtingen die niet uitkomen, dat is gewoon te pijnlijk. Hoe zouden jullie het vinden als ik pizza beloof en spruitjes op tafel zet? Naaistreek toch? Dat bedoel ik.

* Luister naar me als ik wat zeg.
Die drie minuten die ik nodig heb om een mededeling te doen of iets uit te leggen, scheur je dan nou éven los van Studio Sport, de iPad, je NinjaLego, of je Frozen theepartijtje om de informatie die ik uitzend daadwerkelijk op te pikken. Zo langzamerhand weet ik dat ik blijkbaar weinig boeiend ben en meestentijds in het luchtledige sta te lullen, maar alsjeblieft, gun me nou even de illusie dat ik daadwerkelijk besta.

* Leg terug wat je van me geleend hebt.
Ik ben de beroerdste niet en what’s mine is yours, maar ik wil het wel graag terug. Wil je mijn nagellak lenen, mijn OV chipkaart (omdat die van jou wéér kwijt is), of mijn iPhone, prima, maar laat me er dan daarna niet drie dagen wanhopig naar zoeken, omdat jij het ergens hebt neer geslingerd en vervolgens à la minute vergeten bent waar ook alweer. Een keertje zwartrijden is niet erg, maar het zou toch jammer zijn als jullie mama uiteindelijk uit het gevang moeten komen halen, omdat de buschauffeur na de zoveelste keer de autoriteiten heeft ingeschakeld.

* Vertel me af en toe dat je van me houdt.
Het hoeft heus niet iedere dag, maar gewoon, af en toe zou weleens leuk zijn. Omdat ik dus de was doe en al jullie drollen doorspoel.

Lees ook: Deze 17 dingen gaat je kind later niet zeggen als het terugblikt op z’n babytijd.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Bizarre brief aan een moeder: ‘Waarom heb je je gehandicapte kind niet weg laten halen?’

Als je tijdens je zwangerschap al weet dat je een gehandicapt kind...
Lees verder