Waarom ik nooit meer een Babyshower organiseer

Het is tegenwoordig al bijna gemeengoed geworden: wie zwanger is, wordt verrast met een babyshower. Hartstikke gezellig. Maar heel wat minder leuk om te moeten organiseren, moest Vala laatst concluderen.

In principe ben ik tegen babyshowers. Je maakt mij namelijk niet blij met een middagje hysterische ‘ruik de luier’ spelletjes en roze virgin margerita’s met een plastic baby’tje ipv een olijf erin (echt, doodeng, zo’n foetus in je glas…). Die babyfeestjes zijn altijd zo zoet, het glazuur spat al van je tanden voordat je goed wel een hap van je cupcake van organische Bakkerij ’t Kleine Wondertje hebt kunnen nemen. Maar goed, je kunt lang weerstand blijven bieden, uiteindelijk is er toch geen houden meer aan. Trends kruipen namelijk altijd waar ze niet gaan kunnen en zo is het dus ook gegaan met de babyshower. Die is nu onlosmakelijk verbonden met een zwangerschap, net zoals het tenenkrommende ‘A-B-C’tje’ op een bruiloft altijd een verplicht nummer is waar niemand ooit de stekker uit weet te trekken.

Lees ook: 17 Dingen waar je echt niet zonder kunt als je zwanger bent.

Omdat een goede vriendin van mij zwanger is had ik me maar eens opgeworpen als organisator van een dergelijk festijn. Zij en ik gaan namelijk way back, het is haar eerste kind en ikzelf ben tijdens mijn zwangerschappen ook verrast met een shower, dus vond ik dat het nu mijn beurt was om iets terug te geven aan de gemeenschap. Soms moet je namelijk jezelf opzij zetten voor het hogere doel. Suck it up and celebrate the miracle, zeg maar. Verstand op nul en gaan met die banaan (oh nee, de luiertaart). Dat bleek alleen toch wat makkelijker gezegd dan gedaan, want als je te maken hebt met een groepje vrouwen in de moederlijke leeftijd, wordt er heel weinig besloten en des te meer gezeken. En voor je het weet zit je dan met catfight tussen de kolfapparaten.

“Ik wil geen workshop koekjes bakken”, mekkerde de één (nee, ik ga ook liever gewoon dood, maar goed, een Viking Run met 35 weken zwanger lijkt me ook geen briljant plan), “Het eten moet wel veganistisch zijn” jammerde de ander. “Nou, ik vind het wel wat duur” zeurde een volgende (we blijven wel Hollanders natuurlijk) en zo had ik al gauw een hele mailbox vol zitten met klachten en bezwaren van dames die zelf geen vinger uitstaken om onze gezamenlijke zwangere vriendin een leuke dag te bezorgen aan de vooravond van haar moederschap. En die hun grieven en eisenlijsten ook pas kenbaar maakten toen alles eigenlijk al geregeld was. Want waarom makkelijk doen als het moeilijk kan tenslotte? Laat dat maar aan een dozijn dames over, want sista’s get the job done.

Respect voor iedereen die partyplanner van beroep is, want ik zou er binnen de kortste keren burn-out van raken. Het is dat ik al kinderen heb, anders was ik nu voorgoed van het idee van zwanger raken genezen, puur omdat ik geen enkele vriendin door de onzin van een dergelijke exercitie heen zou willen laten gaan. Want iedere baby is absoluut een feestje waard, maar een babyfeestje organiseren, dat is dus bepaald geen eh, nou ja, geen feestje dus.

Inmiddels heeft de bewuste vriendin de 38 weken aangetikt en is er nog steeds geen stripper ergens uit een luiertaart gesprongen (of is dat óók weer niet de bedoeling?). Met een beetje geluk bevalt ze gewoon morgen en valt er helemaal niks meer te showeren, behalve de vernix en de placentaresten uit de haartjes van de baby. En daar heb je dan weer geen vriendinnen voor, maar een kraamverzorgster. Dan organiseer ik ipv een babyshower wel een kraamfeest, want dat lijkt me heel wat eenvoudiger voor elkaar te krijgen. Dat is een kwestie van op komen dagen met een cocktailshaker en een pallet met Martini, want tegen die tijd heeft de jonge moeder waarschijnlijk meer behoefte aan een straffe cocktail dan aan een middag geboortebonbonnetjes fröbelen onder het genot van een glaasje Jip en Janneke champagne. En misschien dat al die andere moeders na een borrel ook weer weten wat een feestje is.

Lees ook: Geef jij een Gender Reveal Party?

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 8, die autisme heeft, en twee dochters van 6 en 2 jaar. Vala heeft het Syndroom van Ehlers-Danlos, een zeldzame chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

12 Dingen die moeders ’s ochtends denken

Ja ja, het nieuwe jaar is weer begonnen. En de scholen dus...
Lees verder