Waarom ik mijn kinderen elke dag vertel dat ik van ze houd

Dat je van je kinderen houdt is natuurlijk vanzelfsprekend. Je houdt zoveel van ze dat er eigenlijk niet eens woorden voor zijn. Dat weten ze heus wel en daarom hoef je het niet eens te zeggen. Toch? Vala denkt daar anders over.

Afgelopen week is er in de wijk waar ik woon een jongetje overleden. Een jongetje, net zo oud als mijn zoon. Mijn man en ik zaten ‘s avonds op de bank en hoorden allemaal sirenes. We dachten nog: ‘Dat klinkt ernstig’ en de volgende dag bleek het dat inderdaad te zijn geweest. Het jongetje was ‘s avonds de straat op geglipt, in een sloot terecht gekomen en verdronken. Zomaar, pats boem, weg. De rillingen liepen over mijn rug toen ik het ‘s ochtends in de krant las. Want oh mijn god, het zal je maar gebeuren. Het zal jouw kind maar zijn. Jouw kind, dat je in bed had gestopt en daar dan, als je ‘s avonds laat nog eventjes gaat kijken, niet meer in blijkt te liggen. Dan staat je wereld plotseling stil. Is er niks meer om voor te leven. Want alles wat je had, dat is dan weg. Als je eenmaal een kind hebt gekregen is er namelijk gewoon niet heel veel meer dan dat. Omdat je kind dus alles is. Als je dat kwijt raakt, heb je niks meer. En precies om die reden zeg ik elke dag tegen mijn kinderen hoeveel ik van ze houd. Echt iedere dag.

Lees ook: Ik dacht dat ik een oermoeder zou zijn, maar dat bleek een illusie.

Mijn eigen ouders hebben nooit gezegd dat ze van me hielden. Niet omdat ze dat niet deden, maar gewoon, omdat ze dat niet zeiden. Het is denk ik ook een generatieding, de meeste mensen van mijn leeftijd kregen niet dagelijks een liefdesverklaring van hun vader en moeder. En dat is ook niet erg. Want natuurlijk wisten we het als kinderen wel: dat ze van ons hielden. Dat ze voor ons door het vuur zouden gaan. Dat ze ons weliswaar regelmatig achter het behang wilden plakken, maar dat ze absoluut niet zonder ons zouden kunnen. Ze spraken het alleen niet uit. Daarnaast is het natuurlijk ook heel erg des Nederlands: niet lullen, maar poetsen. Geen overdreven gedoe, geen grootste gebaren. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg tenslotte. En het is waar: je hoeft het ook niet de hele tijd te zeggen om iemand te laten weten dat je om hem geeft. Daden zeggen tenslotte toch vaak meer dan woorden. Desondanks heb ik ervoor gekozen om het wel uit te spreken. En dus zeggen mijn kinderen en ik iedere avond voor het slapen gaan tegen elkaar “Ik hou van jou.”

Misschien komt het omdat ik moeder ben geworden in Amerika. Daar zijn ze tenslotte nogal van het overdrijven en deinzen ze niet terug voor het maken van dramatische gebaren. Maar hoewel die Amerikanen op heel veel gebieden knettergek zijn, vind ik dat ze wat dit betreft toch wel een punt hebben. Als je van iemand houdt kun je dat eigenlijk niet vaak genoeg zeggen. Gewoon, omdat het fijn is om te horen dat er mensen om je geven. Omdat je nooit genoeg liefde kunt geven. Omdat liefde veiligheid biedt, geborgenheid, bevestiging. Allemaal dingen die kinderen hard nodig hebben. Die ze vooral ook gewoon verdienen. En waarover ze nooit zouden mogen twijfelen. Ik wil dat mijn kinderen weten wat ze voor me betekenen. Dat ze ‘s avonds altijd gaan slapen in de wetenschap dat ik van ze houd. Niet omdat ze er maar van uit moeten gaan dat dat zo is, maar omdat ik ze in hun ogen heb gekeken en het heb gezegd. Heb gezegd: “Jij bent het allerbelangrijkste voor mij.” Noem het zoetsappig, noem het overdreven, maar ik vind het heel belangrijk. Ik sla dan ook nooit een avond over om het ze te vertellen. Mijn zoon vergeet het nog weleens, wil dan naar boven lopen zonder dat we het gezegd hebben, en dan herinner ik hem eraan. Want in mijn huis gaan we dus niet slapen zonder die vier woorden.

Je weet niet wat je hebt totdat je het kwijt, bent luidt het welbekende gezegde en ik denk dat dat waar is. Dat we te vaak vergeten stil te staan bij wat echt belangrijk en kostbaar is in ons leven. Omdat we het, onbedoeld natuurlijk, vaak voor lief nemen. Zelfs onze kinderen. Maar echt, een ongeluk zit een klein hoekje, het leven kan een onverwachte wending nemen en voor je het weet sta je met lege handen. God verhoede dat het mij, of jou, of wie dan ook, ooit overkomt, maar als het wel gebeurt dan wil ik in ieder geval zeker weten dat ik altijd aan mijn kinderen heb verteld wat ze voor me betekenen. Dat ze altijd, overal en hoe dan ook, hebben geweten dat er niks belangrijker was dan zij. Liefde is een kostbaar iets en daarom vind ik dat we dat moeten uiten, vieren. Iedere dag opnieuw. Want je weet niet wat de toekomst brengt, je hebt alleen het nu. Nu moet je het voelen, doen en dus vooral ook: uitspreken. Zolang het kan. Want nu kan het nog. En hopelijk, als je geluk hebt, kan het een heel leven lang. Dat is niet overdreven, dat is liefde. En liefde, nou ja, dat is alles.

Dus, zoals ik tegen mijn zoon zeg als hij het vergeet: “Wat zeggen we dan?” Juist. Ik hou van jou.

Lees ook: Waarom mijn vliegangst nog erger is geworden sinds ik moeder ben.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

10 Dingen die NIET werken om de bevalling op te wekken (maar die je toch gaat proberen)

Aan het eind van je zwangerschap heb je er meestal helemaal genoeg...
Lees verder