Waarom papa op de eerste plaats moet komen (en je kinderen dus niet)

Als je aan moeders vraagt wie er bij hen op nummer één staat, dan zullen ze bijna allemaal zeggen: mijn kinderen. Want hoeveel je ook van je man houdt, hij moet doorgaans toch een treetje naar beneden op op de ladder om plaats te maken voor het kroost. Maar, is dat eigenlijk wel terecht? Moet papa niet eigenlijk gewoon bovenaan blijven staan?

Ik heb een vriendin wiens moeder haar ooit eens vertelde dat ze zielsveel van haar hield, maar dat ze toch net ietsje meer gaf om haar vader. En dat die dus altijd op de eerste plaats zou komen. Een op z’n minst opmerkelijke uitspraak, want je zult dat weinig moeders horen zeggen. Als vrouwen moeder worden vindt er vrijwel altijd een verschuiving in de liefdeshiërarchie plaats: papa wordt rücksichtslos van het podium gestoten en het kind neemt zijn plaats in. Niet dat mama plotseling niet meer van papa houdt natuurlijk, maar de liefde voor en toewijding aan haar kinderen is toch altijd net iets groter dan die voor papa en dat heeft ‘ie maar gewoon te accepteren. Wat logisch is, vindt iedereen, want de band tussen moeder en kind, dat is het allerhoogste goed.

Lees ook: Man, laat de boel eens doorknippen! Je vrouw heeft al genoeg gedaan.

In eerste instantie ben ik geneigd te zeggen: inderdaad. Want je kinderen daar houd je onvoorwaardelijk van. Altijd. En dat geldt niet per definitie voor je partner. Want stel je bijvoorbeeld voor dat je erachter komt dat je man al jaren een affaire heeft met zijn secretaresse, of stiekem een bijlmoordenaar blijkt te zijn, dan zal de liefde doorgaans toch wel enigszins bekoelen. Terwijl je kind de grootst mogelijke wandaden kan begaan en je dat weliswaar verschrikkelijk zult vinden, maar waarschijnlijk toch van hem zult blijven houden. Simpelweg omdat het dus je kind is. En je daar altijd alles voor zult blijven doen. Dat is logisch, maar de vraag is wel: zou dat niet ook moeten gelden voor degene met wie je dat kind gemaakt hebt? Oke, in het bijlmoordenaarsgeval misschien toch niet, maar is het eigenlijk niet een beetje sneu dat papa vrijwel altijd onderaan de foodchain komt te bungelen als ‘ie een vrouw eenmaal kinderen heeft gegeven? En niet alleen sneu, maar misschien eigenlijk ook wel onterecht?

Een tijdje geleden las ik een artikel van een moeder die dezelfde mening was toegedaan als de moeder van mijn eerder genoemde vriendin. “Ik houd meer van mijn man dan van mijn kinderen” schreef ze en vervolgens viel natuurlijk iedereen keihard over haar heen. Want, schreeuwde de goegemeente, een moeder zou ten allen tijde haar kinderen op één moeten zetten. De moeder die dat niet doet, zou eigenlijk gewoon geen moeder moeten zijn. Echter, ik vond de verklaring die deze dame gaf eigenlijk wel hout snijden. Want, zei ze, prioriteit geven aan de behoeften van je man, prioriteit geven aan je relatie, zorgt ervoor dat je een gelukkig, stabiel gezin kunt vormen. Dat je niet gaat scheiden. Daarnaast laat je je kinderen daarmee zien hoe een goede, liefdevolle relatie eruit ziet, wat ze een partner moeten geven en wat ze mogen verwachten van die partner terug te krijgen, waardoor ze later met minder geen genoegen nemen. Goed voorbeeld doet tenslotte goed volgen en we willen onze kinderen toch allemaal gelukkig zien?

Hoewel het wellicht controversieel is om meer van je partner dan van je kind te houden, vind ik er ergens wel wat voor te zeggen. Hoe vaak gebeurt het namelijk niet dat stellen door de komst van kinderen uit elkaar gedreven worden? Om precíes de reden die deze vrouw aangeeft: dat mama opgeslokt wordt door het kroost en papa een beetje sneu achterblijft. Ik heb menig moeder weleens horen zeggen dat er weinig quality time meer was met haar partner, dat ze hem vooral maar lastig vond, dat de seks op een laag pitje stond. Kortom: dat ‘ie gewoon best wel het nakijken had. Want, de kinderen gaan nou eenmaal voor. En als de kinderen aan het eind van de dag in bed liggen, dan is mama moe en heeft ze geen zin meer in een vent die ook nog van alles wil. En die vent is toch volwassen, dus die moet gewoon niet zeiken. Zijn tijd komt wel weer. Ooit. Tot je op een ochtend wakker wordt en je ineens afvraagt wat je eigenlijk nog met elkaar hebt. Hoe het kan dat je elkaar totaal bent kwijtgeraakt. Alle stellen zeggen dat dat hen niet zal overkomen. Maar er gaan niet voor niets zoveel ouders uit elkaar.

Als ik naar mezelf kijk, kan ik weinig anders dan toegeven dat ook ik in die valkuil ben getrapt. Want inderdaad, toen ik moeder werd, heb ik me volledig gefocused op de kinderen. Hun behoeften kwamen altijd boven die van hun vader en ik denk wel dat ik regelmatig te weinig rekening heb gehouden met wat híj wilde en wat híj nodig had. Is dat de reden geweest van onze scheiding? Nee, dat zou natuurlijk te kort door de bocht zijn. Maar het is wel degelijk zo dat onze relatie behoorlijk in de ijskast terecht kwam toen we ouders werden. En deels is dat ook heus wel logisch, want kinderen zijn nou eenmaal hulpeloze wezentjes, die totaal afhankelijk zijn van hun ouders om te krijgen wat ze nodig hebben. Die er bovendien niet zelf voor gekozen hebben om op deze wereld gezet te worden en dus het nodige mogen verwachten van degenen die dat wel hebben gedaan. Maar, hoe je het ook wendt of keert: papa was er eerst. En je kunt je afvragen of het eerlijk is dat ‘ie na het doorknippen van de navelstreng opeens de laatste plaats inneemt.

Moet je dus meer van je man houden dan van je kinderen? Ik weet het niet zo goed, want mijn impuls is toch om mijn kinderen voor alles te laten gaan. Want ja, ik houd heel erg veel van Mario, maar toch voelt die liefde ergens minder verweven met mijn hart en ziel dan die voor mijn kinderen. Wel heb ik van mijn vorige gefaalde huwelijk geleerd, dat mijn kinderen weliswaar belangrijk zijn, maar dat er buiten hen nog meer is. En dat ik dat vooral niet moet vergeten. Dat mijn kinderen wel voor heel véél gaan, maar niet perse voor álles. Want kinderen vliegen uit en dan blijf je uiteindelijk toch weer met z’n tweeën over. En op het moment dat het nest dan leeg is, wil ik wel samen met mijn man kunnen proosten op de volbrachte taak van het ouderschap, in plaats van in mijn eentje.

Lees ook: Alarmsignalen die aangeven dat je toe bent aan een avondje uit met je man.

Vala (36) is journalist en tekstschrijver en heeft drie kinderen: een zoon van 8, die autisme heeft, en twee dochters van 6 en 2 jaar. Vala heeft het Syndroom van Ehlers-Danlos, een zeldzame chronische ziekte, maar probeert zich daar niks van aan te trekken (wat soms jammerlijk mislukt). Ze is getrouwd met Mario en samen runnen ze een nogal gemankeerd, maar heel erg leuk gezin. Want saai is het in ieder geval nooit.

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Hoe Vala en Mario, ondanks de babydrukte, van hun huis toch een kerstparadijs maakten

Als je net een baby hebt, heb je het superdruk. Eigenlijk staat...
Lees verder