Als al je zwangerschappen misgaan… Hoe overleef je dat?

Tussen mijn zoon en en mijn dochter in, kreeg ik een miskraam. Ik was 12 weken op weg en had al twee goede echo’s gehad. Een mooi kloppend hartje, een vrolijk zwaaiend kindje. En toen was er opeens bloed op het toilet. Een paniekerige rit naar het ziekenhuis en een gynaecoloog die het echoscherm beschermend van mijn wegdraaide. En ongeloof, verdriet en tranen. Op de dag van de curretage stond er een regenboog aan de hemel. Ik zag het als een afscheid van mijn Peanut, zoals ik mijn kindje had genoemd. Soms denk ik nog steeds aan hem/haar. Want een verloren kindje blijf je bij je dragen. En wat als je er dan meerdere verliest? Hoe kom je daar overheen? Ik weet het niet zo goed.

Op Vrouw.nl las ik ooit eens  het verhaal van Nancy, die 14 miskramen/vroeggeboortes doormaakte. Ja, je leest het goed, 14 kinderen verloor deze vrouw… Dat is toch bijna niet te bevatten? In verwachting raakte ze wel steeds, maar haar lichaam kon de zwangerschappen niet uitdragen. De ene keer gebeurde het vroeger dan de andere keer, maar altijd stootte Nancy’s lichaam haar kindjes af. Niks hielp, bedrust, het kunstmatig hermetisch afsluiten van de baarmoeder, het mocht allemaal niet baten. Uit onderzoek bleek uiteindelijk dat Nancy’s lichaam antistoffen aanmaakt tegen haar eigen kinderen. Het ziet een baby als een indringer en drijft hem daarom uit. Je eigen baby, een indringer, hoe paradoxaal kan het worden?

Lees ook: Het verdriet van een miskraam: groot en onstilbaar.

De laatste keer was Nancy bijna 19 weken zwanger toen ze dachten dat ze een blaasontsteking had, maar wat later opnieuw een miskraam bleek te zijn. Eenmaal in het ziekenhuis, na de vroeggeboorte van haar zoontje, verloor Nancy veel bloed. “Dexter, mijn vriend, zag dat ik in een plas bloed in mijn bed lag. Hij belde de verpleging, die direct alarm sloeg. Ik zou nog een half uur moeten wachten, maar ik werd met extreme spoed naar de OK gereden. Iedereen stond op de gang te huilen. Ik nam afscheid, echt afscheid. “Ik hou van je, lieverd,” zei ik. “Wat er ook gebeurt, ga door.” En toen werd ik weggereden. In de OK kreeg ik een hartstilstand en werd ik gereanimeerd. Mijn baarmoeder was helemaal kapotgescheurd. Kinderen krijgen zat er nu écht niet meer in.”

Met recht een horrorverhaal, wat mij betreft. Het zal je maar gebeuren. Na mijn miskraam heb ik een week alleen maar liggen huilen in mijn bed. Om mijn Peanut die ik zo graag had gewild, maar die ik nooit in mijn armen zou kunnen sluiten. Omdat ik bang was dat het mijn schuld was, dat ik, mijn lijf, iets fout had gedaan. Dat ik nooit meer kinderen zou kunnen krijgen. Gelukkig was ik na die miskraam eigenlijk meteen weer zwanger. Ik had geen reden om me zorgen te gaan maken.

Was ik net zo lang als Nancy door gegaan met zwanger worden, als ik haar hel had moeten doormaken? Eerlijk gezegd denk ik van niet. Ik had het niet gekund, hoe graag ik ook moeder wilde worden. Had er niet een arts tegen haar moeten zeggen dat ze het beter op kon geven, omdat het simpelweg teveel is voor een moederhart en een moederlijf om te kunnen dragen? Want niet alleen je geest gaat er kapot aan, maar ook je lichaam krijgt de ene klap na de andere te verwerken als het zoveel geweld moet doorstaan. Is er een grens aan hoe ver je moet kunnen, wíllen gaan voor je kinderwens? Ik heb natuurlijk makkelijk praten, want ik héb kinderen mogen krijgen, ik hoef niet te leven met die onvervulde wens. Maar ik vraag het me wel af.

Ik zal altijd af en toe aan mijn Peanut blijven denken. Op Koningsdag bijvoorbeeld, wat toen mijn uitgerekende datum was. Altijd als er een regenboog aan de hemel staat zwaai ik even naar het kindje dat ik niet heb mogen krijgen. En ben ik even extra dankbaar voor zijn/haar broertje en zusje en de baby die er nu nog aankomt. Omdat het mij gegeven is hun moeder te zijn en ze elke dag weer te zien opgroeien. Een privilege wat helaas niet iedereen heeft. Maar wat ik iedere moeder zo zou gunnen.

Lees ook: Hartverscheurende foto’s van een miskraam (waarschuwing: niet iedereen kan dit aan!).

(Bron: Vrouw.nl)

Lees ook
Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Wallen tot op je knieën? Dit kan de reden zijn waarom je kind niet slaapt

Na drie maanden slapen ze door, toch? Ehm tja, wat zullen we...
Lees verder